Zręby narządów miąższowych tworzą tkanki

lub Human Pneumapsychosomatology

Russian-English-Russian Encyclopedia, 18 edycja, 2015

Narządy miąższowe to narządy wewnętrzne ciała zbudowane z tkanki stałej (miąższ).
Miąższ obejmuje główne komórki narządu, specjalizujące się w wykonywaniu funkcji właściwych dla narządu, oraz bazę tkanki łącznej (zręby). Stroma pełni funkcję podtrzymującą (miękki szkielet) i funkcję troficzną. W zrębie znajdują się naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy. Narządy miąższowe obejmują wątrobę, trzustkę, płuca, nerki i inne narządy..
Inne rodzaje narządów wewnętrznych to narządy puste lub kanalikowe..

"JA NIE... N D E U U S H A? ”
T E S T V A SH E G O I N T E L L E K T A

Przesłanka:
Efektywność rozwoju dowolnej gałęzi wiedzy zależy od stopnia zgodności metodologii wiedzy - poznawalnej esencji.
Rzeczywistość:
Żywe struktury od poziomu biochemicznego i subkomórkowego do całego organizmu są strukturami probabilistycznymi. Funkcje struktur probabilistycznych są funkcjami probabilistycznymi.
Warunek wstępny:
Skuteczne badanie struktur i funkcji probabilistycznych powinno opierać się na metodologii probabilistycznej (Trifonov E.V., 1978.. 2015,...).
Kryterium: Stopień rozwoju morfologii, fizjologii, psychologii i medycyny człowieka, wielkość wiedzy indywidualnej i społecznej w tych obszarach jest determinowana stopniem wykorzystania metodologii probabilistycznej.
Rzeczywista wiedza: zgodnie z założeniem, rzeczywistością, warunkami wstępnymi i kryterium..
Ocena następujących elementów:
- z możliwością zmiany statusu,
- około b i hi hi z z n i y oraz
- Twój !


Wszelkie rzeczywistości, zarówno fizyczne, jak i mentalne, mają charakter probabilistyczny. Sformułowanie tej fundamentalnej pozycji jest jednym z głównych osiągnięć nauki XX wieku. Narzędziem do skutecznego poznania bytów i zjawisk probabilistycznych jest metodologia probabilistyczna (Trifonov E.V., 1978.. 2014,...). Zastosowanie probabilistycznej metodologii pozwoliło odkryć i sformułować zasadę najważniejszą dla psychofizjologii: ogólną strategią zarządzania wszystkimi strukturami i funkcjami psychofizycznymi jest prognozowanie (Trifonov EV, 1978.. 2012,...). Brak rozpoznania tych faktów przez ignorancję jest błędem i oznaką niekompetencji naukowej. Świadome odrzucenie lub stłumienie tych faktów jest oznaką nieuczciwości i jawnych kłamstw.

Petersburg, Rosja, 1996-2015

Copyright © 1996-, Trifonov E.V..

Dopuszczalne jest cytowanie materiałów z tej encyklopedii w celach niekomercyjnych
pełne wskazanie źródła pożyczki: nazwisko autora, tytuł i adres internetowy encyklopedii

Co to jest miąższ

Treść artykułu

  • Co to jest miąższ
  • Co to jest echogeniczność
  • Co to jest tkanina

Miąższ w roślinach

Komórki miąższowe z reguły mają zaokrąglone kontury, ale są również wydłużone. W roślinach woda i minerały przemieszczają się przez ściany takich komórek. W różnych częściach rośliny miąższ może modyfikować i nabywać specjalistyczne właściwości. Naskórek, cienka tkanka powłokowa, należy do takich komórek. Składa się z jednej warstwy komórek i obejmuje cały pierwotny organizm rośliny. Główną funkcją naskórka jest ochrona roślin przed wysychaniem i przed patogenami.

Miąższ asymilacyjny to wyspecjalizowana tkanka zawierająca dużą liczbę chloroplastów (liść zawierający chlorofil, komórki macierzyste, kora). Jego główną funkcją jest realizacja procesów fotosyntezy. Miąższowe komórki roślinne wspierają narządy, w których się znajdują. Ta właściwość jest szczególnie ważna dla łodyg roślin zielnych. Niewyspecjalizowane komórki miąższu pozostają metabolicznie aktywne, zachodzi w nich wiele procesów ważnych dla organizmu roślinnego. Poprzez system przestrzeni międzykomórkowych wypełnionych powietrzem gaz jest wymieniany między środowiskiem zewnętrznym a żywymi komórkami. Komórki miąższowe służą również jako magazyn składników odżywczych.

Miąższ w ludzkim ciele

Ważną rolę odgrywa miąższ w ludzkim ciele. Jest to główna funkcjonalna tkanka narządów miąższowych: wątroba, śledziona, płuca, nerki, trzustka i tarczyca. Obejmuje zręby tkanki łącznej i wyspecjalizowane elementy komórkowe. Miąższ może być tworzony przez różne rodzaje tkanek: nabłonek (gruczoły), tkanka krwiotwórcza (śledziona), komórki nerwowe (węzły nerwowe). Miąższ płucny jest częścią aparatu, który wykonuje oddychanie zewnętrzne. Składa się z trądziku płucnego. Trądzik płucny zaczyna się od końcowej oskrzeli, która rozgałęzia się kolejno w oskrzelach oddechowych, kanałach pęcherzykowych, pęcherzykach pęcherzykowych, tworząc drzewo pęcherzykowe. Oddychanie zewnętrzne występuje w miąższu płucnym, którego jednym z elementów jest rozproszona wymiana gazowa.

Komórki miąższu nerki są specyficzną tkanką, która pełni główną funkcję tego narządu. Śledziona należy również do narządów miąższowych. Jej miąższ to zbiór komórek limfatycznych. Inny narząd, wątroba, składa się całkowicie z tkanki miąższowej, która składa się z hepatocytów. Miąższ trzustki jest tkanką o wielu strukturach, która jest licznymi płatkami o nieregularnym kształcie i okrągłymi przekrojami komórkowymi (wysepki Langerhansa). Choroby miąższu obejmują liczne łagodne i złośliwe nowotwory o innej strukturze. Wśród nich rak miąższu nerki jest dość powszechny, stanowiąc około 90% wszystkich przypadków guzów tej tkanki.

Zasady budowy narządów cewkowych i miąższowych

Wszystkie narządy wewnętrzne, ze względu na charakter struktury, są zwykle podzielone na dwa typy: cewkowe i miąższowe.

Narządy rurowe (puste) są ścieżkami do przejścia niektórych treści (powietrza, jedzenia, moczu itp.). Ich ściany składają się z kilku błon: błony śluzowej, podśluzówkowej, mięśniowej i surowiczej lub przydechowej.

Błona śluzowa jest wewnętrzna, składa się z nabłonka, płytki własnej i mięśni. Nabłonek wykłada światło narządów, może być jedno- i wielowarstwowy. Od warstwy leżącej pod spodem jest oddzielona przez membranę podstawową. Własną płytkę błony śluzowej tworzą luźne tkanki łączne i siatkowe. Zawiera dużą liczbę naczyń i nerwów, które tworzą sieci podnabłonkowe i śródbłonkowe oraz sploty, gromadzą się limfoidy i leżą gruczoły. Płytka mięśniowa błony śluzowej jest utworzona przez tkankę mięśni gładkich, która w niektórych narządach znajduje się w oddzielnych wiązkach, w innych wygląda jak jedna, a nawet dwuwarstwowa warstwa.

Błona śluzowa wykłada wnęki narządów rurkowych w kontakcie z ich zawartością, a to determinuje cechy jej struktury. Jego powierzchnia jest zawsze zwilżona lub pokryta śluzem (mucyną) - produktem izolacji komórek kubkowych nabłonka lub gruczołów znajdujących się na własnej płytce. Śluz pozwala na ześlizgnięcie się zawartości i chroni powierzchnię narządu przed uszkodzeniem. Błona śluzowa ma jasnoróżowy kolor z powodu naczyń włosowatych krwi przebijających się przez nabłonek. Jest gromadzony w małych fałdach w wyniku napięcia mięśni..

Podśluzówka jest utworzona przez luźną tkankę łączną, w której naczynia i nerwy tworzą sieci podśluzówkowe i sploty. Znajdują się w nim końcowe sekcje dławików ściennych. W narządach, w których podstawa klapy jest dobrze rozwinięta, błona śluzowa może gromadzić się w dużych fałdach.

Błona mięśniowa w większości narządów składa się z gładkiej tkanki mięśniowej, która tworzy 2 warstwy: wewnętrzną (okrągłą) i zewnętrzną (podłużną). Naprzemienne kurczenie się warstw - perystaltyka, prowadzi do mieszania i promocji zawartości.

Surowa błona składa się z własnej płytki i międzybłonka. Własna płytka - warstwa luźnej tkanki łącznej z naczyniami i nerwami tworzącymi sploty podserotyczne. Mesothelium - jednowarstwowy nabłonek płaskonabłonkowy - pochodna trzewnego arkusza ściany surowiczej jamy. Surowa błona chroni narządy przed fuzją. Jest zwilżany wytwarzanym przez niego surowiczym płynem, a zatem śliski. Ma to ogromne znaczenie dla ruchu narządów w procesie ich funkcjonowania. Jeśli narząd lub jego część nie styka się z jamami surowiczymi lub znajduje się poza jamami ciała, wówczas błona zewnętrzna będzie przypadkiem - tkanka łączna łącząca ją z sąsiednimi narządami (część szyjki przełyku, aorty itp.).

Narządy miąższowe (zwarte) - zwykle duże, okrągłe owalne lub spłaszczone. Składa się ze zrębu i miąższu.

Zręby to szkielet tkanki łącznej narządu. Wyróżnia: kapsułkę zakrywającą narząd od zewnątrz; międzyzębowe warstwy tkanki łącznej (beleczki), dzielące narząd na zraziki; wewnątrzzębowe warstwy luźnej tkanki łącznej. Zrąb, oprócz roli miękkiej ramy, jest miejscem wejścia i rozgałęzienia w narządzie naczyń krwionośnych i nerwów, miejscem gromadzenia się tkanki limfatycznej. Kanały wydalnicze przechodzą przez nie, jeśli ten narząd żelaza jest wydzielany z zewnątrz.

Miąższ - specyficzny sposób zorganizowania określonej tkanki, zazwyczaj nabłonka, który stanowi większość płatków i pełni funkcje właściwe dla organizmu (wymiana gazowa, wydzielanie itp.). Miąższ obejmuje również system przebijania kanałów narządów w postaci kanałów: system przewodów wydalniczych gruczołów, dróg oddechowych płuc, kanalików moczowych i kanalików nerkowych, nasieniowacych kanalików jądra i innych. Narządy miąższowe są przynajmniej częściowo pokryte surowiczą błoną, która łączy się z kapsułką.

Data dodania: 12.11.2014; Wyświetlenia: 9778. naruszenie praw autorskich

Narządy miąższowe i cewkowe.

Ciało ma dwa rodzaje narządów: miąższowy i cewkowy.

Narządy miąższowe - miękkie, zwarte, głównie duże narządy (płuca, wątroba, nerki, gruczoły płciowe, śledziona). Wszystkie te narządy składają się z dwóch części: miąższu i zrębu. Miąższ - działająca część narządu, substancja miękka w tkankach. W wątrobie są to hepatocyty; w nerce - nefron. W zależności od liczby obecnych miąższu narząd może być gęstszy lub bardziej miękki. Druga część narządu, zręb, jest częścią tkanki łącznej narządu, zawiera wszystkie elementy, które zapewniają normalne funkcjonowanie miąższu: - warstwy tkanki łącznej, które dzielą narząd na płaty;

- naczynia krwionośne i limfatyczne;

• Mają dużą ilość miękkiego miąższu, który stanowi podstawę narządu.

• Kompaktowy i duży rozmiar.

• Mają zaokrąglony wydłużony i lekko spłaszczony kształt narządu.

• Mają liczne ruchy w ciele, wzdłuż których sekret.

• Wszystkie narządy wewnętrzne pokryte są surowiczą błoną, która jest ściśle połączona z ich zewnętrzną powierzchnią i nadaje im określone cechy - wilgoć, śliskość i łatwe usuwanie. Z tego powodu narządy nie rosną razem, a tarcie między nimi maleje.

Ciała PIPE - służą jako ścieżki do przejścia określonej zawartości, to znaczy są kanałami lub ścieżkami w Organizacji. Ściana narządu rurkowego składa się z trzech błon: błony śluzowej, mięśni i surowicy.

1. Podszewka błony śluzowej - wewnętrzna powierzchnia pustych narządów, wilgotna, błyszcząca, pokryta śluzem. Ma dość złożoną strukturę i zawiera obowiązkowe i opcjonalne elementy:

a) warstwa nabłonkowa - pokrywa błonę śluzową od strony światła i ma inną strukturę; b) faktyczna błona śluzowa - jest reprezentowana przez tkankę łączną, z odpowiednimi naczyniami i nerwami. Ta warstwa jest oddzielona od nabłonkowej błony podstawnej..

c) warstwa podśluzówkowa jest opcjonalnym składnikiem błony śluzowej, najbardziej wyraźnym w narządach, które mogą się znacznie rozszerzać po wypełnieniu (jelita, żołądek) i jest nieobecna w miejscach, w których błona śluzowa powinna ściśle przylegać do leżącej poniżej warstwy (dziąsła, język).

d) warstwa mięśniowa błony śluzowej - dzięki obecności elementów mięśni gładkich umożliwia gromadzenie się błony śluzowej w fałdach (podłużna - w przełyku, spiralna - w trawieńcu), co pozwala jej się rozciągać.

2. Błona mięśniowa jest środkową warstwą ściany narządu w kształcie rurki, reprezentowaną przez gładką tkankę mięśniową, której włókna tworzą dwie warstwy, podłużną i okrągłą. Kurcząca się warstwa okrągła zmienia średnicę rurki, a podłużna - długość.

3. Błona surowicza jest zewnętrzną warstwą organu podobnego do rurki, reprezentowaną przez jedną warstwę płaskich komórek - mesotel, który wydziela niewielką ilość surowiczego płynu, nadając organowi gładki i błyszczący wygląd. Błona surowicza rozwija się w przypadkach, gdy narząd rurkowy leży w jamie surowiczej (klatka piersiowa, brzucha, miednicy), jeśli narząd znajduje się na zewnątrz jamy, błoną zewnętrzną jest przydanka, reprezentowana przez luźną tkankę łączną, która otaczając rurkę, przyczepia ją do otaczających tkanek (szyjki macicy część przełyku). W grubości ściany narządów rurowych lub na zewnątrz rurki znajdują się gruczoły wydzielające określoną substancję (ślinę, śluz, żółć). Gruczoły znajdujące się u podstawy błony śluzowej nazywane są ścianami. Mogą być jednokomórkowe lub wielokomórkowe, zwykle takie gruczoły nie są widoczne gołym okiem. Gruczoły leżące poza ścianą cewkowego narządu, do którego przelewają swój sekret przez przewody, nazywane są przekrwieniem (ślinianki przyusznej ślinianki, wątroby, trzustki). Wszystkie narządy cewkowe mają dużo naczyń krwionośnych i limfatycznych. Rozgałęziają się w warstwie podśluzówkowej, a w zwartym narządzie - w zrębie.

4. Wzory struktury narządu w kształcie tuby.

Ciała PIPE - służą jako ścieżki do przejścia określonej zawartości, to znaczy są kanałami lub ścieżkami w Organizacji. Ściana narządu rurkowego składa się z trzech błon: błony śluzowej, mięśni i surowicy.

1. Podszewka błony śluzowej - wewnętrzna powierzchnia pustych narządów, wilgotna, błyszcząca, pokryta śluzem. Ma dość złożoną strukturę i zawiera obowiązkowe i opcjonalne elementy:

a) warstwa nabłonkowa - pokrywa błonę śluzową od strony światła i ma inną strukturę; b) faktyczna błona śluzowa - jest reprezentowana przez tkankę łączną, z odpowiednimi naczyniami i nerwami. Ta warstwa jest oddzielona od nabłonkowej błony podstawnej..

c) warstwa podśluzówkowa jest opcjonalnym składnikiem błony śluzowej, najbardziej wyraźnym w narządach, które mogą się znacznie rozszerzać po wypełnieniu (jelita, żołądek) i jest nieobecna w miejscach, w których błona śluzowa powinna ściśle przylegać do leżącej poniżej warstwy (dziąsła, język).

d) warstwa mięśniowa błony śluzowej - dzięki obecności elementów mięśni gładkich umożliwia gromadzenie się błony śluzowej w fałdach (podłużna - w przełyku, spiralna - w trawieńcu), co pozwala jej się rozciągać.

2. Błona mięśniowa jest środkową warstwą ściany narządu w kształcie rurki, reprezentowaną przez gładką tkankę mięśniową, której włókna tworzą dwie warstwy, podłużną i okrągłą. Kurcząca się warstwa okrągła zmienia średnicę rurki, a podłużna - długość.

3. Błona surowicza jest zewnętrzną warstwą organu podobnego do rurki, reprezentowaną przez jedną warstwę płaskich komórek - mesotel, który wydziela niewielką ilość surowiczego płynu, nadając organowi gładki i błyszczący wygląd. Błona surowicza rozwija się w przypadkach, gdy narząd rurkowy leży w jamie surowiczej (klatka piersiowa, brzucha, miednicy), jeśli narząd znajduje się na zewnątrz jamy, błoną zewnętrzną jest przydanka, reprezentowana przez luźną tkankę łączną, która otaczając rurkę, przyczepia ją do otaczających tkanek (szyjki macicy część przełyku). W grubości ściany narządów rurowych lub na zewnątrz rurki znajdują się gruczoły wydzielające określoną substancję (ślinę, śluz, żółć). Gruczoły znajdujące się u podstawy błony śluzowej nazywane są ścianami. Mogą być jednokomórkowe lub wielokomórkowe, zwykle takie gruczoły nie są widoczne gołym okiem. Gruczoły leżące poza ścianą cewkowego narządu, do którego przelewają swój sekret przez przewody, nazywane są przekrwieniem (ślinianki przyusznej ślinianki, wątroby, trzustki). Wszystkie narządy cewkowe mają dużo naczyń krwionośnych i limfatycznych. Rozgałęziają się w warstwie podśluzówkowej, a w zwartym narządzie - w zrębie.

5. Struktura jamy ustnej, charakterystyka zębów.

Jama ustna składa się z dolnej i górnej szczęki, siekaczy, podniebienia, kości gnykowej. Narządy jamy ustnej obejmują usta, policzki, zęby, dziąsła, język, twarde i miękkie podniebienie, gruczoły ślinowe i migdałki. U różnych zwierząt ze względu na charakter wykonywanej funkcji ich struktura jest inna.

Usta. Rozróżnij wargi górne i dolne. Są fałdami śluzowo-mięśniowymi skóry i służą do wychwytywania i dotykania paszy i spożycia wody..

Policzki tworzą boczną ścianę jamy ustnej. Składa się ze skóry, mięśni i błony śluzowej.

Zęby to bardzo twarde narządy, które chwytają, trzymają i mielą jedzenie. Są one umieszczane w otworach zębowych górnej i dolnej szczęki, a także w kości siecznej..

Na zębie wyróżnia się korzeń, szyję i koronę. Korona zęba składa się ze szkliwa, zębiny i miazgi, a korzeń jest wykonany z cementu, zębiny i miazgi. Wyjątkiem są zęby konia, w których cement rozciąga się na koronę, a szkliwo na korzeń.

Istnieją siekacze, kły, zęby trzonowe, które są podzielone na przedtrzonowe i trzonowe. Wszystkie zwierzęta mają dwa pokolenia zębów: mleczne i stałe.

Liczba zębów jest różna - u przeżuwaczy 32 zęby, nie ma siekaczy górnych, u świń - 42, u koni - u samców 40, u samic 36, ponieważ nie ma kłów.

Z wiekiem zwierzęcia zmienia się kształt powierzchni żującej zęba, a także kształt arkady zęba. Przekrój zęba zmienia się z poprzecznego na owalny na okrągły, następnie na trójkątny, a na koniec na podłużny - owalny. Ta zmiana kształtu zęba umożliwia określenie wieku zwierzęcia.

Dziąsła - błona śluzowa otaczająca szyję zęba z powierzchni wargowych, policzkowych i językowych.

Język jest narządem mięśniowym znajdującym się na dole jamy ustnej. Za pomocą języka jedzenie smakuje i bada smak, otrzymuje wodę i jedzenie, żuje, połyka jedzenie. Rozróżnij korzeń, ciało i wierzchołek języka.

Twarde podniebienie tworzy łuk jamy ustnej. Sercem twardego podniebienia jest podniebienie kości. Grzbiety podniebienia znajdują się na błonie śluzowej twardego podniebienia, a szew podniebienny biegnie pośrodku.

Podniebienie miękkie jest kontynuacją podniebienia twardego. Podczas połykania miękkie podniebienie zamyka wejście do jamy nosowej. Składa się z mięśni i błon śluzowych..

Gruczoły ślinowe otwierają kanały do ​​jamy ustnej. Istnieją trzy pary gruczołów ślinowych: przyuszna, podżuchwowa i podjęzykowa.

Migdałki w jamie ustnej pełnią funkcję ochronną. Rozróżnij migdałki językowe i podniebienne.

6. Charakterystyka narządów jamy ustnej (języka), gruczołów ślinowych.

Język jest narządem mięśniowym znajdującym się na dole jamy ustnej. Za pomocą języka jedzenie smakuje i bada smak, otrzymuje wodę i jedzenie, żuje, połyka jedzenie. Rozróżnij korzeń, ciało i wierzchołek języka.

Jego górna powierzchnia nazywa się grzbietem. Błona śluzowa języka jest pokryta brodawkami: nitkowate, stożkowe, pełniące funkcję mechaniczną; w kształcie grzyba, wpustu i liścia, które są wyposażone w cebulki smakowe. U zwierząt różnych gatunków język jest ułożony inaczej. Z tyłu języka przeżuwaczy znajduje się poduszka, nie ma brodawek w kształcie liścia, ale jest 8-17 par brodawek rowkowanych. Język świni ma długie, wąskie bruzdy z tylko jedną parą. Koń ma długi język, nie ma brodawek w kształcie stożka, jednej pary rowków.

Gruczoły ślinowe otwierają kanały do ​​jamy ustnej. Istnieją trzy pary gruczołów ślinowych: przyuszna, podżuchwowa i podjęzykowa.

Ślinianki przyuszne leżą pod skórą u podstawy małżowiny usznej. Kanały wydalnicze tych gruczołów otwierają się do przestrzeni policzkowej. Podżuchwowe ślinianki znajdują się w przestrzeni międzyosiowej poniżej ślinianki przyusznej. Przewód gruczołu otwiera się na dnie jamy ustnej w brodawce gnykowej. Podjęzykowe gruczoły ślinowe leżą w podjęzykowym fałdzie błony śluzowej dna jamy ustnej, z boku języka. U bydła i świń gruczoł ten składa się z dwóch części - krótkiego i długiego kanału. Koń ma tylko krótki dławik. Przewód wydalniczy w długim dławiku otwiera się wraz z przewodem podżuchwowym, w krótkim kanale, wzdłuż dławika.

7. Przełyk, jego topografia, struktura. Gardło.

Krtań jest organem w kształcie lejka, którego ścianka składa się z trzech warstw: błony śluzowej, błon mięśniowych i luźnej tkanki łącznej (przydanki). Krtań łączy jamę ustną z przełykiem, a jamę nosową z krtani. Podwójna funkcja gardła znajduje odzwierciedlenie w strukturze błony śluzowej. Warstwa mięśniowa gardła składa się z trzech par mięśni zwężających. Przy pomocy otworów rurki słuchowej gardło komunikuje się z uchem środkowym. Migdałki znajdują się w błonie śluzowej gardła.

Przełyk to rurka łącząca gardło z żołądkiem. Rozróżnij odcinek szyjny, klatki piersiowej i krótkie części brzucha przełyku.

LUB CM IN TETR
Część szyjna przełyku znajduje się między kręgosłupem a tchawicą, tworząc wraz z nią rynnę przełykowo-tchawiczną, w której znajdują się duże naczynia i nerwy. Długość tego odcinka przełyku zależy od długości szyi zwierzęcia.

Przy wejściu do jamy klatki piersiowej przełyk ponownie prostuje się i leży na tchawicy. W jamie klatki piersiowej przełyk znajduje się w górnej części śródpiersia między grzbietową (tępą) krawędzią płuc, wycofując się brzusznie z aorty. Najpierw leży na tchawicy, a następnie dociera do kopuły przepony i przechodzi przez specjalny otwór w niej. Część brzuszna przełyku jest krótka (nie większa niż 5 cm). Po przejściu przez przeponę przełyk odchyla się w lewo i prawie zapada w żołądek.

Przez cały przełyk u zwierząt domowych (szczególnie u psów) ma nierówny prześwit i grubość ścianki.

Ściana przełyku składa się z błony śluzowej, podśluzówkowej, mięśniowej i przydechowej, przechodząc w części piersiowej i brzusznej przełyku do błony surowiczej.

Błona śluzowa jest zbierana w wielu fałdach i wyłożona warstwowym nabłonkiem płaskonabłonkowym typu ektodermy. Grubość nabłonka i rozwój jego warstwy rogowej zależy od rodzaju zwierzęcia i charakteru paszy. Własna warstwa błony śluzowej jest reprezentowana przez luźną tkankę łączną, wystającą do nabłonka z wysokimi brodawkami. Warstwa mięśniowa błony śluzowej jest reprezentowana przez wiązki mięśni gładkich rozmieszczone wzdłużnie. Zagęszcza się w kierunku brzucha.

Podstawa podśluzówkowa składa się z luźnej tkanki łącznej, w której oprócz dużych naczyń krwionośnych znajdują się gruczoły przełykowe. Końcowe odcinki gruczołów mają wyraźny charakter śluzowy. Przewody wydalnicze otwierają się do światła przełyku, nawilżając powierzchnię błony śluzowej.

Błona mięśniowa przełyku służy jako kontynuacja podobnej błony gardła i jest reprezentowana przez okrągłe i podłużne warstwy mięśni. W związku z aktem połykania i szybkim transportem śpiączki pokarmowej zwilżonej śliną i wydzieliną przełyku, w górnej jednej trzeciej (części szyjnej) przełyku (u przeżuwaczy i psów) warstwę reprezentują mięśnie somatyczne poprzecznie prążkowane.

W odcinku szyjnym przełyk jest pokryty błoną przydechową, której tkanka łączna łączy go z otaczającymi narządami szyi. W klatce piersiowej adventitia jest zastąpiona błoną surowiczą - opłucną, aw jamie brzusznej - otrzewną.

Na poziomie 10 żebra przełyk przenika przez przeponę do jamy brzusznej i wpada do przedsionka blizny.

U konia początkowa część przełyku znajduje się między prawą a lewą torebką powietrzną; na poziomie 13 żebra przechodzi przez przeponę do jamy brzusznej; gruczoły są obecne tylko w początkowej części przełyku; błona mięśniowa przed rozwidleniem tchawicy składa się z poprzecznie prążkowanej tkanki mięśniowej, a następnie przechodzi w mięśnie gładkie.

8. Rodzaje żołądków. Struktura żołądka jednokomorowego. Gruczoły żołądka.

Żołądek jest przedłużeniem przewodu pokarmowego w jamie brzusznej. Rozróżnij żołądki jednokomorowe i wielokomorowe.

Jednokomorowy żołądek to narząd jamy brzusznej w kształcie worka, w którym znajduje się wejściowa część serca z otworem serca przełyku i wyjściowa odźwiernik, który przechodzi do dwunastnicy. Ciało żołądka jest zakrzywione. Występuje duża skrzywienie żołądka i mała skrzywienie. W obszarze dużej krzywizny między częściami wlotowymi i wylotowymi ściana żołądka nazywana jest dnem.
Otrzewna przechodzi do mniejszej krzywizny żołądka z przepony i wątroby i tworzy małą sieć. Wyróżnia się tutaj trzy więzadła: żołądkowo-przeponowy; żołądkowo-wątrobowy i żołądkowo-dwunastniczy.

Z dużą krzywizną żołądka zaczyna się duża sieć. Pomiędzy prześcieradłami znajduje się siatkowa i luźna tkanka łączna, nerwy, naczynia i śledziona, związane z dużą krzywizną żołądka przez więzadło żołądkowo-śledzionowe. Większa sieć trwa i przechodzi do jelit. U świń leży między pętlami jelita, u psów ogranicza jelito ze ściany brzucha, u konia przechodzi do dwunastnicy i jelita grubego. Uszczelka olejowa tworzy worek. Zaloguj sie. znajduje się na prawo od płaszczyzny środkowej, przyśrodkowo do prawej nerki, między wgłębieniem ogonowym a żyłami wrotnymi.
Żołądek znajduje się w części czaszki jamy brzusznej (bardziej w lewym podżebrzu) i przylega do przepony i wątroby. Większa krzywizna jest skierowana brzusznie, au świń i psów przylega do brzusznej ściany brzucha w chrząstce wyrostka miażdżycowego. Lekka krzywizna skierowana w stronę czaszkowo-piersiową. Część serca znajduje się w lewym podżebrzu. W jamie klatki piersiowej, za przeponą, naprzeciw wlotu żołądka, znajduje się serce, które posłużyło jako podstawa do wezwania wlotu żołądka, serca, twarzą do serca.
Wyjściowa, odźwiernikowa część żołądka jest kierowana do prawego podżebrza, gdzie przechodzi do dwunastnicy.
Powierzchnia żołądka, skierowana w stronę przepony, nazywa się przeponą, ciemieniową, skierowaną w stronę jelita - trzewną.
Istnieją gruczoły żołądkowe (u psów, kotów), przełykowo-jelitowe lub mieszane (u świń, koni), mieszane wielokomorowe (u przeżuwaczy). W żołądkach gruczołowych błona śluzowa z gruczołami zajmuje prawie całą powierzchnię żołądka. W mieszanych żołądkach błona śluzowa w części serca nie ma gruczołów.

9. Wielokomorowy żołądek przeżuwaczy. Topografia komór żołądka, struktura.

Wielokomorowy żołądek przeżuwaczy składa się z przedżołądków: blizny, siatki, książki i trawieńca.

Flaczki to największy aparat. Ma kształt torby i zajmuje całą lewą połowę jamy brzusznej. Ściana blizny składa się z błony śluzowej, mięśni i błon surowiczych. Błona śluzowa blizny jest nieżelazna i nosi brodawki. Na powierzchni blizny znajdują się rynny, które dzielą ją na pół-worki i ślepe wypukłości. Od strony błony śluzowej rynny te mają postać sznurków (blizn).

Siatka to występ blizny skierowanej w dół i do przodu. Błona śluzowa siatki jest nieżelazna i tworzy fałdy przypominające plaster miodu. Koryto przełyku biegnie wzdłuż ściany siatki, która łączy przełyk z książką.

Książka zaokrąglona, ​​skompresowana bocznie. Znajduje się w prawej połowie jamy brzusznej. Błona śluzowa tworzy ulotki: duże, średnie, małe i najmniejsze. Pomiędzy krawędziami liści i dołem książki przechodzi jej kanał. Przy wejściu do trawieńca błona śluzowa książki tworzy dwa żagle, które utrudniają powrót jedzenia z trawienia do książki.

Trzustka jest rzeczywistym żołądkiem przeżuwaczy. Ma kształt gruszki. Rozróżnij dużą i małą krzywiznę części brzusznej, serca i odźwiernika. Cała błona śluzowa trawieńca jest pokryta cylindrycznym nabłonkiem i tworzy spiralne fałdy, które zwiększają jego powierzchnię wydzielania. Trzustka znajduje się po prawej stronie i częściowo w okolicy wyrostka mieczykowatego.

10. Cienki odcinek jelita, jego jednostki, struktura.

Część jelita cienkiego jest najdłuższa: zaczyna się od odźwiernika żołądka i rozciąga się do kątnicy. Tworzy wiele łukowatych pętli z wypukłą, wolną i wklęsłą krzywizną, do której przyczepia się krezka.

Długość jelita cienkiego u zwierząt różnych gatunków nie jest taka sama i zależy głównie od charakteru paszy. Jelito cienkie dzieli się na dwunastnicę, jelito czcze i jelito kręte.

Dwunastnica nazywa się tak, ponieważ osoba ma 12 palców (palców) na całej długości. U zwierząt rozciąga się] do 40-120 cm i zawieszona na krótkiej krezce tworzy serię zwojów. Znajduje się w prawym podżebrzu i prawym podzdoha, w początkowej części przylega do trzewnej powierzchni wątroby. W początkowej części dwunastnicy otwierają się przewody wątroby i trzustki. W miejscu ich wejścia błona śluzowa tworzy sutek dwunastnicy, co zapobiega przedostawaniu się treści jelita do przewodu.

Jelito czcze jest najdłuższe w jelicie, bezpośrednio po dwunastnicy. Ma swoją nazwę, ponieważ podczas sekcji zwłok jest lekko wypełniona masami jedzenia. Jelito tworzy liczne pętle zawieszone na długiej krezce. U przeżuwaczy jego pętle stanowią girlandę jelitową przymocowaną do obwodu krążka jelitowego.

Jelito czcze leży u bydła - głównie w prawym splocie i prawym podżebrzu; u konia - w prawej i lewej hipochondrii, w lewym podzdoh.

Krętnica jest nazywana tak przez jej położenie na biodrach u ludzi. Jest nieco krótszy niż jelito czcze i ma podobną budowę do ściany. Płytki jelitowe na błonie śluzowej są liczne. Część końcowa ma znacznie pogrubioną błonę mięśniową.

Jelito kręte otwiera się u koni w jelicie ślepym w sposób podobny do klatki, u zwierząt innych gatunków (bydła, świń, psów) - na granicy między jelita ślepego i jelita grubego, aby zawartość jelita krętego mogła dostać się do obu jelit jednocześnie; u przeżuwaczy jelito kręte nazywane jest kontynuacją jelita czczego od miejsca, w którym przestaje się ono wiercić.

Jelito kręte znajduje się u bydła i koni w prawym jelicie krętym.

11. Jelito grube, jego jednostki, topografia, cechy gatunkowe.

Jelito grube składa się ze jelita ślepego, jelita grubego i odbytnicy i kończy się w odbycie - odbytu.

Jelito grube jest kilkakrotnie krótsze niż jelito cienkie. Główną różnicą między jelita grubego i jelita cienkiego jest to, że nie ma kosmków. Wśród nabłonka pryzmatycznego limbicznego jest wiele komórek kubkowych. Wydzielany przez nich śluz pokrywa błonę śluzową, a także służy do klejenia niestrawionych cząstek do kału. W jelicie grubym jest o wiele więcej gruczołów jelitowych lub wolnych od jelita cienkiego. W podśluzówce znajduje się wiele pojedynczych pęcherzyków limfatycznych.

W jelicie grubym konia i świni podłużna warstwa mięśniowa tworzy podłużną taśmę mięśniową - tenia. Ściana jelita między tenia gromadzi się w fałdach księżycowych i tworzy wypukłości - kieszenie. Dzięki teniom sekcja jelita grubego, szczególnie u konia, osiąga dużą objętość..

Ślepa przeżuwaczy ma kształt cylindryczny, gładki, do 30-70 cm długości. Jego początkowa część przechodzi bez granicy do jelita grubego; ślepy, zaokrąglony, koniec zwrócił się ogonowo. Leży w grzbietowej trzeciej części prawej połowy jamy brzusznej (w prawej okolicy pachwinowej i biodrowej oraz w okolicy lędźwiowej). Podczas przekarmiania lub jedzenia złej jakości jedzenia gazy mogą gromadzić się w jelicie ślepym, które są usuwane przez nakłucie jelita ślepego w prawym jelicie krętym.

Okrężnica jest bezpośrednią kontynuacją jelita ślepego.

U przeżuwaczy jest długi - u bydła 6–9 m., Nieco szerszy niż jelita cienkie, gładki. Jest on podzielony na trzy działy: początkowy zakręt, labirynt spiralny i zakręt końcowy. U bydła spiralny labirynt tworzy 1,5–2, koncentryczne i mimośrodowe zwoje spiralne leżące w tej samej płaszczyźnie. Loki labiryntu są połączone krótką krezką. Na poziomie 1. kręgu lędźwiowego zaczyna się zakręt końcowy, który przechodzi do odbytnicy. W jelicie grubym przeżuwacze nie mają tennias i kieszeni. Znajduje się na prawej powierzchni blizny, zajmując prawą połowę jamy brzusznej. Jelito przeżuwacza pojawia się w postaci płaskiego dysku: w jego środku znajduje się labirynt okrężnicy, na szczycie dwunastnicy i ślepy, a na obrzeżach - jelito czcze i jelito kręte.

Duży okrężnica tworzy pętlę podkowy złożoną z dwóch kolan połączonych ze sobą krótką krezką - brzuszną i grzbietową. Brzuszne kolano ma cztery odcienie i cztery rzędy kieszeni. W odcinku lędźwiowym jelita gwałtownie się zwężają i przechodzą do małej okrężnicy.

Mały dwukropek z dwiema tenia i dwoma rzędami kieszeni jest zawieszony na długiej krezce. Jego pętle, wraz z pętlami jelita cienkiego, leżą głównie w środkowej części jamy brzusznej, w depresji w kształcie płytki utworzonej przez ślepą i dużą okrężnicę.

Odbytnica jest kontynuacją okrężnicy, krótka, leży w jamie miednicy pod kręgami krzyżowym i pierwszym kręgiem ogonowym, kończy się w odbycie - odbytu. Przed odbytem odbytnica tworzy przedłużenie w kształcie butelki (wszystkożerne, koń, pies). Błona śluzowa jest gromadzona w licznych, łatwo wygładzających fałdach podłużnych. Na końcowej części odbytnicy surowiczą błonę zastępuje przydanki.

W okolicy odbytu znajduje się specjalne urządzenie do defekacji - wyrzucania kału. Pierścieniowa warstwa mięśni tworzy dwa zwieracze: wewnętrzny - z gładkiej tkanki mięśniowej i zewnętrzny - z prążkowanymi. Od miednicy do bocznych powierzchni zwieraczy odpowiedni jest podnośnik odbytu z podłużnej warstwy tkanki mięśniowej. Podnośniki odbytu ciągną go po wypróżnieniu do wewnątrz.

12. Cechy struktury jelita ślepego konia.

U koni kątnica ma znaczny rozmiar, w postaci przecinka. Pojemność żołądka jest dwa razy większa niż żołądka, jakby rekompensował jego małą objętość. W jelicie ślepym konia niestrawne obfite pokarmy roślinne podlegają fermentacji bakteryjnej i są przygotowywane do trawienia i wchłaniania. Na jelicie ślepym rozróżniają: głowę, ciało i wierzchołek. Głowa o wyglądzie żołądka; jego wklęsła powierzchnia nazywa się małą krzywizną, wypukłą - dużą krzywizną. W jelicie ślepym znajdują się cztery tenia, cztery rzędy kieszeni między nimi. W rejonie mniejszej skrzywienia krętnica jest pochwowo wciągana do kątnicy. Ta dziura z zwieraczem nazywa się dziurą jelita krętego. Obok niego znajduje się dziura prowadząca do dużego jelita grubego, również zamknięta przez zwieracz. Głowa jelita ślepego leży w prawym biodrowym, prawym obszarze pachwinowym, w prawym podżebrzu i w okolicy pępka; ciało - w prawym podzdoha i w chrząstce wyrostka robaczkowego; wierzchołek - w chrząstce mieczykowatej.

Podczas przekarmiania lub jedzenia złej jakości jedzenia gazy mogą gromadzić się w jelicie ślepym, które są usuwane przez nakłucie jelita ślepego w prawym jelicie krętym.

13. Wątroba, jej funkcje. Topografia. Struktura anatomiczna.

Główną funkcją wątroby jest końcowe przetwarzanie produktów chemicznych przedostających się do krwi krwią. Izolacja żółci to tylko dodatkowa właściwość wątroby.

Wątroba jest największym gruczołem. Na nim wyróżnia się dwie powierzchnie: przód, przylegający do przepony i tył, w kontakcie z jelitem; dwie krawędzie: górna jest tępa, a dolna ostra. Wątroba jest podzielona na płaty: środkowy lewy i prawy. Pośrodku tylnej powierzchni znajdują się ujścia wątroby, przez które wchodzi tętnica wątrobowa, żyła i wyjście przewodu wątrobowego. Wątroba jest pokryta surowiczą błoną, która tworzy więzadła (koronoidowe, sierpowe, trójkątne) łączące wątrobę z przeponą. Okrągłe więzadło (w płodowej żyle pępowinowej) wątroba jest połączona ze ścianą brzucha.

Wątroba składa się z płatków wątrobowych, które są oddzielone od siebie tkanką łączną. Główną funkcjonującą częścią wątroby są komórki wątroby wytwarzające żółć. Pomiędzy rzędami komórek wątroby przepływają naczynia krwionośne i żółciowe. W kapilarach żółciowych żółć wpływa do przewodów żółciowych, które łączą się we wspólny przewód.

U przeżuwaczy wątroba jest słabo podzielona na płaty. Rozróżnia prawy i lewy płat, a także środkowy płat, który jest podzielony przez bramę wątroby na górny - posąg i dolne - kwadratowe płaty. Prawy płat kwadratu - u przeżuwaczy jest oddzielony pęcherzykiem żółciowym. Mastoid wisi nad bramą.

U konia tylko lewy płat jest podzielony na zewnętrzny i wewnętrzny. Pęcherzyk żółciowy nieobecny.

Na wątrobie wszelkiego rodzaju zwierząt wyróżnia się wypukła przepona - zanika przepona i płaska lub nieco wklęsła powierzchnia trzewna - zanika visceralis, skierowana w stronę narządów wewnętrznych. Grzbietowa krawędź wątroby - margo dorsalis jest stępiona, brzuszna - margo ventralis subtelna. Na zewnątrz wątroba jest pokryta gładką, lśniącą, lekko zwilżoną surowiczą błoną (trzewny arkusz otrzewnej) połączoną z błoną tkanki łącznej, z której rozciągają się warstwy tkanki łącznej wewnątrz wątroby.
Wątroba jest podzielona na płaty - lobus hepatis. Wewnątrz płatów znajdują się zraziki wątroby - lobuli hepatis z komórek wątroby - hepatocyty. Płatki mają średnicę do 1 mm u psów, większą u bydła - 1,3 mm, a największą - 1,5-1,7 mm u świń.
Na trzewnej powierzchni wątroby, bliżej tępego brzegu, znajdują się bramy wątroby - porta hepatis. W obszarze bramy do wątroby należą: żyła wrotna - w. porcje, tętnica wątrobowa - a. hepatis - gałąź tętnicy trzewnej, nerwy. Z bramy wątroby wychodzi wspólny przewód wątrobowy - ductus hepaticus communis; naczynia limfatyczne idące do węzła chłonnego znajdującego się przy bramie wątroby.
Pęcherzyk żółciowy - vesica fellea (nieobecny u koni) u większości zwierząt znajduje się brzusznie do portalu wątroby. Torbielowaty przewód pęcherzyka żółciowego - przewód cysticus łączy się z przewodem wątrobowym. Przewód żółciowy powstały w wyniku fuzji - przewód żółciowy wchodzi do dwunastnicy. Konie nie mają pęcherzyka żółciowego, a wspólny przewód wątrobowy przechodzi do dwunastnicy - ductus hepaticus communis.
Wątroba jest podzielona na płaty. Liczba, kształt, głębokość nacięć między płatami mają znaczne różnice w różnych gatunkach zwierząt.
Wątroba bydła jest gładka, ma brązowo-czerwony kolor. Masa wątroby w zakresie 1,1-1,4% masy ciała. Sadzonki na ostrej krawędzi wątroby między płatami są stosunkowo płytkie. Istnieją cztery główne płaty: 1) na prawo od pęcherzyka żółciowego, duży prawy płat - lobus hepatis dexter; 2) na lewo od więzadła okrągłego - lewy płat - lobus hepatis sinister; 3) powyżej prawego płata znajduje się płatek ogoniasty - lobus caudatus, który ma dwa procesy: wyrostek sutkowy - procesus papillaris leży nad bramą wątroby i duży ogoniasty - procesus caudatus wystaje ponad prawy płat wątroby (na nim jest wrażenie nerkowe - impressio renalis); 4) między pęcherzykiem żółciowym a więzadłem okrągłym znajduje się kwadratowy płat - lobus quadratus, umieszczony brzusznie do portalu wątroby.

14. Trzustka, jego funkcje. Topografia. Struktura anatomiczna.

Trzustka ma strukturę klapową i jest zbudowana z pęcherzyków płucnych i ich kanałów wydalniczych. Rozróżnia prawy, środkowy i lewy płat. Przewód gruczołu przechodzi do dwunastnicy, razem z przewodem żółciowym (owca, koń, pies) lub niezależnie.

15. Charakterystyka układu oddechowego, jego znaczenie i związek z innymi układami.

16. Górne drogi oddechowe: jama nosowa, krtań, tchawica.

17. Płuca, ich budowa anatomiczna, szczególnie u zwierząt domowych.

18. Serce, jego położenie, struktura, unerwienie. Kręgi Krążeniowe.

19. Wartość układu krążenia i limfatycznego, jego podział i powiązanie z innymi układami.

20. Tętnice, żyły, naczynia włosowate. Ich struktura, dopływ krwi, unerwienie.

21. Główne tętnice i żyły ciała, głowy, klatki piersiowej, kończyn miednicy.

22. Tętnice krążenia płucnego.

23. Tętnice krążenia płucnego, charakterystyczne dla gałęzi łuku aorty.

24. Główne naczynia głowy

25. Charakterystyka przedniej żyły głównej. Z jakich organów pobiera krew.

26. Charakterystyka tylnej żyły głównej. Z jakich organów pobiera krew.

27. Główne składniki układu limfatycznego.

28. Węzły chłonne, ich lokalizacja, struktura, funkcje z uwzględnieniem specyficznych cech.

29. Główne węzły chłonne ciała.

30. Narządy krwiotwórcze. Śledziona, grasica Struktura i funkcja.

Zręby narządów miąższowych tworzą tkanki

Narządy i układy narządów. Organizm jako całość.
Łącząc się ze sobą, różne tkanki tworzą narządy, które są połączone w jedną całość - ciało.

Narząd jest częścią ciała, która ma określony kształt i strukturę, zajmując określone miejsce w ciele i pełniąc określoną funkcję (na przykład serce, mózg, wątroba). Każdy narząd jest zbudowany z kilku tkanek, ale tylko jedna z nich jest główna, główna, działa i spełnia swoją funkcję. W przypadku mięśni jest to tkanka mięśniowa, w mózgu - tkanka nerwowa, w przypadku gruczołów - to tkanka nabłonkowa Tkanka Jeżeli tkanka główna narządu zbudowana jest z tkanki nabłonkowej, nazywa się to miąższem. Narządy miąższowe obejmują: wątrobę, nerki, płuca, śledzionę, wszystkie gruczoły. Inne tkanki narządu pełnią funkcje pomocnicze. Na przykład tkanka łączna pokrywa narządy od zewnątrz i przenika do narządu wewnątrz, tworząc przegrody, wiązki, które nazywa się zrębem - miękkim szkieletem narządu. Naczynia krwionośne i nerwy przechodzą w zrębie narządu. Tkanka mięśniowa bierze udział w tworzeniu błon mięśniowych naczyń krwionośnych i narządów pustych (żołądka, serca, macicy, pęcherza, przełyku). Tkanka nerwowa w narządzie jest reprezentowana przez nerwy, które unerwiają narząd, zmieniają jego pracę, zgodnie z potrzebami ciała.

Narządy posiadające wnękę wypełnioną dowolną zawartością nazywane są narządami pustymi (żołądek, jelita, woreczek żółciowy, serce, naczynia krwionośne, macica) Ściana narządów pustych ma 3 błony:

1. Błona śluzowa pokrywa narząd wewnątrz, zawiera gruczoły, często tworzy fałdy i jest pokryta pewnym nabłonkiem.

2. Błonę mięśniową tworzy gładka tkanka mięśniowa, która znajduje się w 2 warstwach: okrągłej i podłużnej. Okrągła warstwa w punktach przejścia jednego narządu do drugiego tworzy pogrubienia - kompresory, zwane zwieraczami. Ze względu na skurcz błony mięśniowej możliwy jest ruch ścian narządów (perystaltyka), zmiana objętości lub światła (zwężenie lub rozszerzenie naczyń krwionośnych).

3. Błona surowicza pokrywa organ od zewnątrz, jego powierzchnia jest pokryta jednowarstwowym płaskim nabłonkiem - międzybłonkiem, który wydziela płyn surowiczy. Poważny płyn zmniejsza tarcie między narządami od tego czasu zawsze są mokrzy. Poważne membrany obejmują:

- opłucna pokrywa płuca i ściany jamy klatki piersiowej;

- otrzewna obejmuje narządy jamy brzusznej i ściany jamy brzusznej;

- osierdzie obejmuje serce.

Ciała o podobnej budowie, rozwoju i spełniające tę samą funkcję są połączone w system narządów.

Układ narządów ruchu lub układ mięśniowo-szkieletowy wykonuje wszystkie ruchy ciała w środowisku zewnętrznym i procesy pracy. Obejmuje kości szkieletowe, stawy, mięśnie szkieletowe.

Układ oddechowy narządów dokonuje wymiany gazu między krwią a środowiskiem.

Układ trawienny zapewnia trawienie i przyswajanie pokarmu.

Układ sercowo-naczyniowy integruje serce i naczynia krwionośne, które zapewniają ciągły ruch krwi.

Układ moczowy usuwa powstałe metaboliczne produkty końcowe z organizmu.

Układ rozrodczy pełni funkcję rozrodczą.

Układ hormonalny reguluje wszystkie procesy w ciele za pomocą hormonów, przeprowadzając regulację humoralną.

Układ nerwowy łączy wszystkie narządy i układy w jedną całość - ciało i dokonuje regulacji nerwowej za pomocą odruchów, dostosowując aktywność narządów do potrzeb organizmu i zmieniających się warunków środowiskowych.

Układ nerwowy obejmuje mózg, rdzeń kręgowy, nerwy i sploty. Konwencjonalnie układ nerwowy dzieli się na centralny i obwodowy NS.

Centralny układ nerwowy (OUN) obejmuje mózg i rdzeń kręgowy, których podstawą są neurony. Aktywność mózgu odbywa się za pomocą odruchów.

Odruch jest odpowiedzią organizmu na działanie bodźca z udziałem układu nerwowego.

Nerwy i sploty należą do obwodowego układu nerwowego; ich podstawą są włókna nerwowe. Ich funkcją jest przewodzenie impulsów nerwowych..

W układzie nerwowym izolowany jest również autonomiczny układ nerwowy, który reguluje aktywność narządów wewnętrznych, wydzielanie gruczołów i światła naczyniowego.

W procesie ewolucji osoba ma mowę, kreatywność, inteligencję, świadomość, dlatego osoba odnosi się do gatunku - rozsądna osoba - Homo sapiens.

Test samokontroli na temat „Narządy i układy narządów”

2. Utworzono miąższ narządów

A. tkanka łączna

B. tkanka nabłonkowa

B. tkanka mięśniowa

4. Powstaje zręb

A. tkanka łączna

B. tkanka nabłonkowa

B. tkanka mięśniowa

5. Narządy miąższowe obejmują....

6. Co obejmuje wydrążony organ w środku

A. surowicza błona

B. pochwa mięśniowa

B. błona śluzowa

7. Co jest pokryte błoną śluzową?

8. Powstaje błona mięśniowa

A. prążkowana tkanka mięśniowa

B. tkanka łączna

B. gładka tkanka mięśniowa

9. Rola błony mięśniowej narządu....

10. Zewnętrzna skorupa narządu jest nazywana

11. Nazywa się błonę surowiczą pokrywającą płuca

12. Nazywa się błonę surowiczą pokrywającą narządy i ściany brzucha

14. Surowa błona jest mokra, ponieważ....

15. Znajdź korespondencję pytanie-odpowiedź.

1. A. pusty narząd w błonie śluzowej

2. narząd miąższowy B. otrzewna

3. Wewnątrz żołądka obejmuje B. Wątroba

4. poza płucami pokrywa G. serce

5. poza sercem obejmuje D. zrębu

6. poza narządami brzucha obejmuje E. osierdzie

7. gruczoły znajdują się w błonie śluzowej J.

8. przegroda wewnątrz ciała tworzy Z. opłucną

16. Narząd jest...

17. Narządy wykonują regulacje humoralne....

18. Centralny układ nerwowy obejmuje.....

19. Układ nerwowy reguluje aktywność narządów za pomocą

20. Autonomiczny układ nerwowy reguluje aktywność....

Jakie są cechy strukturalne narządów pustych i miąższowych?

Odpowiedź

Narządy miąższowe.
Narządy miąższowe obejmują wątrobę, śledzionę, gruczoły wydzielania wewnętrznego i zewnątrzwydzielnicze, mózg i inne. Wyizolowano w nich kapsułkę, zręb wewnątrzgałkowy (tkanka łączna) i miąższ. Naczynia krwionośne i limfatyczne leżące w środowisku tkanki łącznej należy rozpatrywać osobno. Podstawą narządu jest miąższ. Miąższ składa się z tkanek nabłonkowych, nerwowych, limfatycznych lub mięśniowych. Miąższ jest elementem definiującym ciało. W każdym narządzie miąższ tworzy specjalistyczne struktury architektoniczne. W wątrobie są to belki i zraziki. Nefrony w nerkach i pęcherzyki z tętnicą centralną w śledzionie itp..

Puste narządy.
Narządy puste zawierają wnękę otoczoną błonami. Zwykle mają co najmniej 3-4 muszle w swoim składzie. Spośród nich wewnętrzna powłoka zapewnia interakcję ze środowiskiem zewnętrznym i wewnętrznym (na przykład z przewodem pokarmowym) lub ze środowiskiem wewnętrznym (naczynia krwionośne). Na zewnątrz wewnętrznej wyściółki w przewodzie pokarmowym izolowana jest podstawa podśluzówkowa zawierająca splot naczyniowy i nerwowy. Zapewnia również mobilność mechaniczną powłoki wewnętrznej względem powłok zewnętrznych. Zewnętrzna skorupa oddziela narząd od otaczających struktur, oddziela go. Pomiędzy skorupą wewnętrzną i zewnętrzną znajduje się błona mięśniowa (przewód żołądkowo-jelitowy, tętnice, macica, jajowód, oskrzela itp.)

Narządy miąższowe

Narządy miąższowe obejmują narządy takie jak wątroba, śledziona, gruczoły wydzielania wewnętrznego i zewnątrzwydzielnicze, mózg i inne. Wyizolowano w nich kapsułkę, zręb wewnątrzgałkowy (tkanka łączna) i miąższ. Naczynia krwionośne i limfatyczne leżące w środowisku tkanki łącznej należy rozpatrywać osobno. Podstawą narządu jest miąższ. Miąższ składa się z tkanek nabłonkowych, nerwowych, szpikowych, limfatycznych lub mięśniowych. Na przykład w wątrobie i nerce będą to komórki nabłonkowe, w narządach układu nerwowego - neurony. Miąższ jest elementem determinującym, który zapewnia podstawowe określone funkcje ciała. W każdym narządzie miąższ tworzy specjalistyczne konstrukcje architektoniczne (przestrzenne). W wątrobie są to belki i zraziki. Nefrony w nerkach, pęcherzyki z tętnicą centralną w śledzionie itp..

Narządy puste zawierają wnękę otoczoną błonami. Zwykle mają co najmniej 3-4 muszle w swoim składzie. Wśród nich wewnętrzna powłoka (błona śluzowa, błona wewnętrzna itp.) Zapewnia interakcje ze środowiskiem zewnętrznym i wewnętrznym (na przykład narządami przewodu pokarmowego) lub ze środowiskiem wewnętrznym (naczynia krwionośne). Poza wewnętrzną wyściółką w przewodzie pokarmowym wydzielana jest podstawa podśluzówkowa zawierająca splot naczyniowy i nerwowy, pęcherzyki limfatyczne. Zapewnia również mobilność mechaniczną powłoki wewnętrznej względem powłok zewnętrznych. Zewnętrzna błona (przypadkowa, surowicza) oddziela narząd od otaczających struktur, oddziela go, pełni funkcję mechaniczną. Pomiędzy wewnętrznym i zewnętrznym w większości narządów i struktur narządów znajduje się błona mięśniowa (narządy przewodu pokarmowego, tętnic, macicy, jajowodów, oskrzeli itp.).

Jama w narządach może być wykorzystywana do celów diagnostycznych (zbieranie komórek w ramach nakłuć, biopsji, aspiratów) i celów terapeutycznych (podawanie leków itp.)

2. Sekcja: narządy tworzenia krwi i obrony immunologicznej.

2.1 Temat: czerwony szpik kostny, grasica.

Wytyczne do studiowania materiału z poprzednich tematów:

1. Przestudiuj pytania: 2,3,4,5

2. Rodzaje komórek krwi, ich znaczenie funkcjonalne

3. Etapy rozwoju komórek krwi

4. Lokalizacja hematopoezy zarodkowej i postembryonowej

5. Regulacja hematopoezy, składu i struktury tkanki siatkowej.

6. Przestudiuj materiał wykładu, podręcznika, dodatkowej literatury.

Na podstawie zdobytej wiedzy udziel odpowiedzi na pytania kontrolne..

7. Wykonaj zadania.

Cel lekcji: badanie rozwoju, struktury, składu tkanek i funkcji narządów centralnych hematopoezy, nauczenie się określania na poziomie mikroskopowym elementów strukturalnych czerwonego szpiku kostnego i grasicy.

Czerwony szpik kostny

Czerwony szpik kostny (BMC) jest centralnym organem hematopoezy i immunogenezy, w którym czerwone krwinki, granulocyty, monocyty, płytki krwi, limfocyty B i komórki progenitorowe komórek T rozwijają się z komórek macierzystych krwi (CCM)..

Źródłem rozwoju CMC jest mezenchyme. KKM pojawia się w 2. miesiącu rozwoju wewnątrzmacicznego w obojczyku, w 3. miesiącu - w płaskich kościach, w 4. - w przeponach kości rurkowych, a w 5-6 miesiącu staje się głównym narządem tworzenia krwi. U osoby dorosłej znajduje się w komórkach gąbczastej substancji płaskich kości, kręgów i nasad kości rurkowych. Całkowita masa CMC wynosi 4-5% masy ciała człowieka.

Stroma CMC jest reprezentowana przez tkankę siatkową, która składa się z komórek siatkowych i substancji międzykomórkowej z włóknami siatkowymi, a także makrofagów, komórek tłuszczowych i osteogennych komórek endostatycznych. Komórki zrębu pełnią funkcje pomocnicze, troficzne, regulacyjne. Dzięki interakcji kontaktowej i produkcji cytokin tworzą one niezbędne warunki (mikrośrodowisko) do rozwoju komórek krwiotwórczych.

Większość CCM na terytorium CCM jest skoncentrowana w pobliżu śródbłonka. Rozwijające się komórki krwi mają postać skupisk. W szczególności czerwone krwinki rozwijają się jako część wysp erytroblastycznych. Wyspy tworzą komórki erytroidalne rozmieszczone wokół makrofagów, z których otrzymują cząsteczki żelaza niezbędne do syntezy hemoglobiny. Granulocyty dojrzewają na obrzeżach jamy szpiku kostnego, znaczna ich część jest osadzana w CMC. Megakariocyty leżą obok sinusoidalnych naczyń włosowatych, penetrując ich światło wraz z procesami, które rozkładają się na pojedyncze płytki krwi.

CMC jest centralnym narządem układu odpornościowego, ponieważ dokonuje niezależnego od antygenu różnicowania limfocytów B, podczas których nabywają receptory immunoglobulin dla różnych antygenów.

Dojrzałe ukształtowane elementy krwi przedostają się do krwioobiegu przez ścianę naczyń włosowatych sinusoidalnych, która składa się z śródbłonka i błony podstawnej, które mają szczelinowe otwory. Duża liczba zatok wypełnionych krwią nadaje szpikowi czerwony kolor.

Dopływ krwi do KKM odbywa się przez tętnicę kostną, która jest podzielona w jamie szpiku kostnego na gałęzie wstępujące i opadające. Kapilary odchodzą od tych gałęzi, gdy zbliżają się do śródbłonka, rozszerzają się i przekształcają w sinusoidalne. Ze ściany jamy szpiku kostnego naczynia włosowate przechodzą do jego środka i wpływają do żyły, której średnica jest równa lub mniejsza niż średnica tętnicy. Dlatego w sinusoidalnych naczyniach włosowatych utrzymuje się dość wysokie ciśnienie i nie ustępują one.

Żółty szpik kostny wypełnia przepony kości rurkowych w wieku 12-18 lat, zawiera dużą liczbę komórek tłuszczowych, nie pełni funkcji krwiotwórczych, ale przy znacznej utracie krwi wprowadza się do niego CCM i przywraca się hematopoezę.

CMC ma wysoką zdolność regeneracyjną (po uszkodzeniu, utracie krwi) fizjologiczną i naprawczą.

Grasica jest centralnym narządem limfopoezy, w którym zachodzi niezależna od antygenu proliferacja i różnicowanie limfocytów T od ich prekursorów z CMC.

Grasica zaczyna się rozwijać w 4. tygodniu embriogenezy z nabłonka trzeciej pary kieszeni skrzelowych. Kapsułki i beleczki z naczyniami krwionośnymi powstają z otaczającego mezenchymu. Limfopoeza grasicy rozpoczyna się w 8-10 tygodniu.

Ludzki grasica składa się z dwóch płatów, pokrytych torebką tkanki łącznej, która przechodzi do przegrody, dzieląc płaty na połączone ze sobą płaty. W płatach wyróżnia się ciemniejszą substancję korową gęsto wypełnioną limfocytami T (tymocytami) i lżejszą substancję mózgową o niższej gęstości limfocytów.

Narząd oparty jest na tkance nabłonkowej, składającej się z komórek procesowych (retikulocytów nabłonkowych), wśród których znajdują się: „komórki niani” strefy podtorebkowej (mają głębokie inwazje, w których zanurzone jest nawet kilkadziesiąt limfocytów), komórki podtrzymujące, komórki wydzielnicze (wytwarzają niezbędne czynniki do dojrzewania limfocytów T - tymozyny, tymopoetyny, tymuliny itp.). W strefie mózgowej zrazików znajdują się ciała grasicy (ciała Gassala), które są utworzone przez koncentryczne warstwy komórek nabłonkowych. We wszystkich obszarach płatków grasicy prezentowane są makrofagi, które fagocytozują martwe limfocyty. Na granicy materii korowej i mózgowej przetwarzane są komórki dendrytyczne (pochodzące z monocytów), które rozpoznają i niszczą limfocyty T za pomocą receptorów antygenów w ich ciele. Komórki zrębu tworzą mikrośrodowisko niezbędne do rozwoju limfocytów T..

W korowej substancji grasicy proliferują limfocyty T. W tym przypadku większość limfocytów T umiera i jest fagocytozowana przez makrofagi. Tylko około 1% (według innych źródeł, do 5%) całkowitej liczby tymocytów opuszcza grasicę. Zwykle klony limfocytów zaprogramowane do niszczenia komórek własnego ciała giną.

Niezależne od antygenu różnicowanie tymocytów zachodzi przy braku antygenów pozatymicznych, ponieważ wokół naczyń włosowatych substancji korowej znajduje się bariera hematotymiczna. Składa się z komórek śródbłonka naczyń włosowatych z błoną podstawną, przestrzeni okołokapilarnej z makrofagami i substancją międzykomórkową oraz retikulocytów nabłonkowych z błoną podstawną. Bariera jest selektywna dla antygenu..

W mózgu są limfocyty T, które mają dojrzały fenotyp i są w stanie dostać się do krwioobiegu i powrócić (pula recyrkulacyjna), wokół naczyń włosowatych nie ma bariery hematotymicznej.

Tętnice wchodzące do grasicy są podzielone na międzyzębowe, z których zwykle 2 gałęzie rozciągają się głęboko w zrazikach, z jednej kapilary wychodzą do substancji korowej i wpływają do żyły podtorebkowej, która wpływa do żyły międzyzębowej. Druga gałąź jest skierowana do rdzenia, gdzie jest podzielona na naczynia włosowate, które gromadzą się w żyle mózgowej wewnątrzbałkowej, która również wpływa do żyły międzypłatkowej. Zatem istnieje oddzielny dopływ i odpływ krwi zrazików korowych i rdzeniowych. Prekursory CMC dostają się do grasicy, a dojrzałe limfocyty T dostają się do krwioobiegu przez żyły postkapilarne na granicy kory i rdzenia..

Grasica osiąga największy rozwój w dzieciństwie, po okresie dojrzewania przechodzi inwolucję związaną z wiekiem, zastępowaną tkanką tłuszczową.

Zakażenie, stres i inne niekorzystne skutki dla organizmu powodują uwalnianie limfocytów T do krwi i masową śmierć limfocytów w substancji korowej (przyspieszona inwolucja).

Z grasicy limfocyty T dostają się do krwioobiegu, kolonizują strefy T narządów limfatycznych

a na tych obszarach, pod wpływem regulatorów układu odpornościowego, ostatecznie różnicują się, tworząc populacje efektorowych limfocytów T (cytotoksyczne, pomocnicze, supresorowe)

Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Dystonią

  • Nacisk
    Corvalol Fito
    Corvalol Fito: instrukcje użytkowania i recenzjeNazwa łacińska: Corvalol PhytoSubstancja czynna: olej z liści mięty pieprzowej + ekstrakt z ziela matki + bromoizowalerian etylowy alfa (Menthae piperitae foliorum oleum + ekstrakt Leonuri herbae + alfa-bromoizowalerian etylowy)
  • Białaczka
    Dlaczego nogi bolą cukrzycę?
    W tym artykule dowiesz się:Cukrzyca (DM) i jej powikłania są obecnie poważną przyczyną śmierci i niepełnosprawności u ludzi na całym świecie. Według Światowej Organizacji Zdrowia obecnie 422 miliony ludzi na świecie cierpi na cukrzycę, a do 2030 r.

O Nas

Ciśnienie krwi jest najważniejszym wskaźnikiem funkcjonowania nie tylko mięśnia sercowego, ale całego ciała. Termin ten najczęściej odnosi się do ciśnienia krwi (BP) - siły, z jaką krew naciska na ściany naczyń krwionośnych i tętnic - ale nazwa obejmuje również kilka rodzajów ciśnienia: dosercowego, żylnego i włośniczkowego.