Struktura i zasada serca

Serce jest organem mięśniowym ludzi i zwierząt, który pompuje krew przez naczynia krwionośne.

Funkcje serca - dlaczego potrzebujemy serca?

Nasza krew zaopatruje całe ciało w tlen i substancje odżywcze. Ponadto ma również funkcję oczyszczania, pomagając usuwać odpady metaboliczne.

Funkcją serca jest pompowanie krwi przez naczynia krwionośne.

Ile krwi pompuje ludzkie serce??

Ludzkie serce pompuje od 7 000 do 10 000 litrów krwi w ciągu jednego dnia. To około 3 milionów litrów rocznie. Okazuje się, że do 200 milionów litrów w ciągu całego życia!

Ilość krwi pompowanej w ciągu minuty zależy od aktualnego obciążenia fizycznego i emocjonalnego - im większe obciążenie, tym więcej krwi potrzebuje ciało. Tak więc serce może przepłynąć od 5 do 30 litrów w ciągu jednej minuty.

Układ krążenia składa się z około 65 tysięcy statków, ich całkowita długość wynosi około 100 tysięcy kilometrów! Tak, nie zapieczętowaliśmy.

Układ krążenia

Układ krążenia (animacja)

Układ sercowo-naczyniowy u ludzi jest tworzony przez dwa kręgi krążenia krwi. Z każdym uderzeniem serca krew porusza się natychmiast w obu kręgach.

Krążenie płucne

  1. Odtleniona krew z górnej i dolnej żyły głównej wchodzi do prawego przedsionka, a następnie do prawej komory.
  2. Z prawej komory krew jest wtłaczana do pnia płucnego. Tętnice płucne przewodzą krew bezpośrednio do płuc (do naczyń włosowatych płuc), gdzie otrzymują tlen i wydzielają dwutlenek węgla.
  3. Po otrzymaniu wystarczającej ilości tlenu krew powraca do lewego przedsionka serca przez żyły płucne..

Duże koło krążenia krwi

  1. Z lewego przedsionka krew przemieszcza się do lewej komory, skąd jest następnie pompowana przez aortę do krążenia płucnego.
  2. Po przejściu trudnej ścieżki krew przez żyłę główną ponownie dociera do prawego przedsionka serca.

Zwykle ilość krwi wydalanej z komór serca jest taka sama przy każdym skurczu. Tak więc w dużych i małych kręgach krążenie krwi jednocześnie otrzymuje taką samą objętość krwi.

Jaka jest różnica między żyłami a tętnicami?

  • Żyły są zaprojektowane do transportu krwi do serca, a zadaniem tętnic jest dostarczanie krwi w przeciwnym kierunku.
  • W żyłach ciśnienie krwi jest niższe niż w tętnicach. W związku z tym w tętnicach ściany charakteryzują się większą rozciągliwością i gęstością..
  • Tętnice nasycają „świeżą” tkankę, a żyły przyjmują „marnotrawczą” krew.
  • W przypadku uszkodzenia naczyń rozróżnić krwawienie tętnicze lub żylne można wyróżnić ich intensywnością i kolorem krwi. Tętnicze - mocna, pulsująca, bijąca „fontanna”, kolor krwi jest jasny. Żylne - krwawienie o stałej intensywności (ciągły przepływ), kolor krwi jest ciemny.

Anatomiczna struktura serca

Waga serca osoby wynosi tylko około 300 gramów (średnio 250 g dla kobiet i 330 g dla mężczyzn). Pomimo stosunkowo niskiej wagi jest to niewątpliwie główny mięsień w ludzkim ciele i podstawa jego życia. Wielkość serca jest w przybliżeniu równa pięści osoby. Sportowcy mogą mieć serce półtora razy większe niż zwykła osoba.

Serce znajduje się pośrodku klatki piersiowej na poziomie 5-8 kręgów.

Zwykle dolna część serca znajduje się głównie w lewej połowie klatki piersiowej. Istnieje wariant wrodzonej patologii, w której wszystkie narządy są odzwierciedlone. Nazywa się to transpozycją narządów wewnętrznych. Płuco, obok którego znajduje się serce (zwykle lewe), ma mniejszy rozmiar w stosunku do drugiej połowy.

Tylna powierzchnia serca znajduje się w pobliżu kręgosłupa, a przód jest niezawodnie chroniony przez mostek i żebra.

Ludzkie serce składa się z czterech niezależnych wnęk (komór) podzielonych na części:

  • dwie górne - przednia lewa i prawa;
  • i dwie dolne - lewa i prawa komora.

Prawa strona serca obejmuje prawe przedsionek i komorę. Lewa połowa serca jest reprezentowana odpowiednio przez lewą komorę i przedsionek.

Dolna i górna żyła główna wchodzi do prawego przedsionka, a żyły płucne do lewej. Tętnice płucne (zwane również pniem płucnym) wychodzą z prawej komory. Aorta wstępująca unosi się z lewej komory.

Struktura ściany serca

Struktura ściany serca

Serce ma ochronę przed nadmiernym rozciąganiem i innymi narządami, co nazywa się osierdziem lub workiem osierdziowym (rodzaj skorupy zawierającej narząd). Ma dwie warstwy: zewnętrzną gęstą silną tkankę łączną, zwaną włóknistą błoną osierdziową, i wewnętrzną (surowicze osierdzie).

Następnie następuje gruba warstwa mięśniowa - mięsień sercowy i wsierdzie (cienka podszewka tkanki łącznej serca).

Tak więc samo serce składa się z trzech warstw: nasierdzia, mięśnia sercowego, wsierdzia. Skurcz mięśnia sercowego pompuje krew przez naczynia krwionośne.

Ściany lewej komory są około trzy razy większe niż ściany prawej komory! Fakt ten tłumaczy się tym, że funkcja lewej komory polega na wydalaniu krwi do dużego koła krążenia krwi, gdzie reakcja i ciśnienie są znacznie wyższe niż w małym.

Zastawki serca

Zastawka serca

Specjalne zawory serca pozwalają stale utrzymywać przepływ krwi we właściwym (jednokierunkowym) kierunku. Zawory otwierają się i zamykają na przemian, pozwalając na przepływ krwi, a następnie blokując jej drogę. Co ciekawe, wszystkie cztery zawory znajdują się wzdłuż tej samej płaszczyzny..

Pomiędzy prawym przedsionkiem a prawą komorą znajduje się zastawka trójdzielna (trójdzielna). Zawiera trzy specjalne ulotki, które podczas skurczu prawej komory mogą zapewnić ochronę przed prądem wstecznym (niedomykalności) krwi w przedsionku.

Zastawka mitralna działa w podobny sposób, tyle że znajduje się po lewej stronie serca i ma budowę dwudzielną..

Zastawka aorty zapobiega powrotowi krwi z aorty do lewej komory. Co ciekawe, kiedy lewa komora kurczy się, zastawka aortalna otwiera się w wyniku nacisku na krew, więc przesuwa się do aorty. Następnie, podczas rozkurczu (okres rozluźnienia serca), odwrotny przepływ krwi z tętnicy pomaga zamknąć zastawki.

Zwykle zastawka aortalna ma trzy skrzydła. Najczęstszą wrodzoną wadą serca jest zastawka dwudzielna aorty. Ta patologia występuje u 2% populacji.

Zastawka płucna (płucna) w momencie skurczu prawej komory umożliwia przepływ krwi do tułowia płucnego, a podczas rozkurczu nie pozwala jej płynąć w przeciwnym kierunku. Składa się również z trzech skrzydeł..

Naczynia serca i krążenie wieńcowe

Ludzkie serce potrzebuje odżywiania i tlenu, tak jak każdy inny narząd. Naczynia zaopatrujące (odżywiające) krew w krew nazywane są wieńcowymi lub wieńcowymi. Naczynia te rozgałęziają się od podstawy aorty.

Tętnice wieńcowe zaopatrują serce w krew, żyły wieńcowe usuwają natlenioną krew. Tętnice znajdujące się na powierzchni serca nazywane są nasierdziowymi. Subendocardial zwane tętnicami wieńcowymi ukrytymi głęboko w mięśniu sercowym.

Większość odpływu krwi z mięśnia sercowego zachodzi przez trzy żyły sercowe: dużą, średnią i małą. Tworząc zatokę wieńcową, wpływają do prawego przedsionka. Przednie i małe żyły serca dostarczają krew bezpośrednio do prawego przedsionka.

Tętnice wieńcowe dzielą się na dwa typy - prawy i lewy. Ten ostatni składa się z przednich tętnic międzykomorowych i otoczkowych. Duża żyła serca rozgałęzia się w tylnej, środkowej i małej żyle serca.

Nawet absolutnie zdrowi ludzie mają swoje unikalne cechy krążenia wieńcowego. W rzeczywistości naczynia mogą nie wyglądać i być ustawione w sposób pokazany na zdjęciu..

Jak rozwija się serce (formy)?

Do utworzenia wszystkich układów ciała płód wymaga własnego krążenia krwi. Dlatego serce jest pierwszym organem funkcjonalnym, który występuje w ciele zarodka ludzkiego, dzieje się to około trzeciego tygodnia rozwoju płodu.

Zarodek na samym początku jest tylko akumulacją komórek. Ale wraz z przebiegiem ciąży jest ich coraz więcej, a teraz są połączone, składając się w zaprogramowane formy. Najpierw powstają dwie rurki, które następnie łączą się w jedną. Ta rura składana i pędzi w dół tworzy pętlę - pierwotną pętlę serca. Ta pętla wyprzedza wszystkie inne komórki wzrostu i szybko się wydłuża, a następnie kładzie w prawo (może w lewo, więc serce zostanie odbite) w postaci pierścienia.

Tak więc zwykle 22 dnia po zapłodnieniu następuje pierwszy skurcz serca, a do 26 dnia płód ma własne krążenie krwi. Dalszy rozwój obejmuje pojawienie się przegród, tworzenie się zastawek i przebudowę komór serca. Przegrody tworzą się do piątego tygodnia, a zastawki serca zostaną utworzone do dziewiątego tygodnia.

Co ciekawe, serce płodu zaczyna bić z częstotliwością zwykłego dorosłego - 75-80 skurczów na minutę. Następnie, na początku siódmego tygodnia, tętno wynosi około 165-185 uderzeń na minutę, co jest wartością maksymalną i następuje opóźnienie. Puls noworodka mieści się w zakresie 120-170 skurczów na minutę.

Fizjologia - zasada ludzkiego serca

Przyjrzyjmy się bliżej zasadom i wzorom serca.

Cykl serca

Kiedy dorosły jest spokojny, jego serce kurczy się z prędkością około 70-80 cykli na minutę. Jedno uderzenie pulsu odpowiada jednemu cyklowi serca. Przy takim tempie skurczu jeden cykl zajmuje około 0,8 sekundy. Z czego czas skurczu przedsionków wynosi 0,1 sekundy, komory mają 0,3 sekundy, a okres relaksacji wynosi 0,4 sekundy..

Częstotliwość cyklu jest ustalana przez sterownik tętna (część mięśnia sercowego, w której występują impulsy regulujące tętno).

Rozróżnia się następujące pojęcia:

  • Skurcz (skurcz) - prawie zawsze pod tą koncepcją występuje skurcz komór serca, co prowadzi do napływu krwi wzdłuż łożyska tętniczego i maksymalizacji ciśnienia w tętnicach.
  • Diastole (pauza) - okres, w którym mięsień sercowy jest w stanie rozluźnienia. W tym momencie komory serca są wypełnione krwią, a ciśnienie w tętnicach maleje.

Podczas pomiaru ciśnienia krwi zawsze rejestrowane są dwa wskaźniki. Jako przykład weź liczby 110/70, co one oznaczają?

  • 110 to górna liczba (ciśnienie skurczowe), to znaczy ciśnienie krwi w tętnicach w czasie bicia serca.
  • 70 jest niższą liczbą (ciśnienie rozkurczowe), to znaczy jest to ciśnienie krwi w tętnicach w czasie rozluźnienia serca.

Prosty opis cyklu pracy serca:

Cykl serca (animacja)

W chwili relaksu serca, przedsionki i komory (przez otwarte zawory) są wypełnione krwią.

  • Występuje skurcz przedsionkowy (skurcz), który pozwala całkowicie przenieść krew z przedsionków do komór. Skurcz przedsionków rozpoczyna się od miejsca, w którym przepływają do niego żyły, co gwarantuje pierwotne uciskanie ust i niezdolność krwi do powrotu do żył.
  • Przedsionki rozluźniają się, a zastawki oddzielające przedsionki od komór (trójdzielnej i mitralnej) zamykają się. Występuje skurcz komorowy.
  • Skurcz komorowy przepycha krew do aorty przez lewą komorę i do tętnicy płucnej przez prawą komorę.
  • Następuje pauza (rozkurcz). Cykl się powtarza.
  • Konwencjonalnie, na jedno uderzenie pulsu występują dwa skurcze serca (dwa skurcze) - przedsionki są najpierw zmniejszone, a następnie komory. Oprócz skurczu komorowego istnieje skurcz przedsionkowy. Skurcz przedsionków nie jest opłacalny przy zmierzonej czynności serca, ponieważ w tym przypadku czas relaksacji (rozkurcz) jest wystarczający do wypełnienia komór krwią. Jednak gdy serce zaczyna bić częściej, skurcz przedsionków staje się kluczowy - bez niego komory po prostu nie miałyby czasu na wypełnienie się krwią.

    Przepływ krwi przez tętnice odbywa się tylko wtedy, gdy komory kurczą się.

    Mięsień sercowy

    Wyjątkowość mięśnia sercowego polega na jego zdolności do rytmicznych automatycznych skurczów, naprzemiennie z relaksacjami występującymi nieprzerwanie przez całe życie. Mięsień sercowy (środkowa warstwa mięśniowa serca) w przedsionkach i komorach jest podzielony, co pozwala im się kurczyć osobno.

    Kardiomiocyty to komórki mięśniowe serca o specjalnej strukturze, która umożliwia przekazywanie fali wzbudzenia w szczególnie skoordynowany sposób. Istnieją więc dwa rodzaje kardiomiocytów:

    • zwykli pracownicy (99% całkowitej liczby komórek mięśnia sercowego) - zaprojektowany do odbierania sygnału z rozrusznika serca poprzez prowadzenie kardiomiocytów.
    • specjalne przewodzące (1% całkowitej liczby komórek mięśnia sercowego) kardiomiocyty - tworzą układ przewodzący. W swojej funkcji przypominają neurony..

    Podobnie jak mięśnie szkieletowe, mięsień sercowy może zwiększać objętość i zwiększać wydajność jego pracy. Pojemność serca u sportowców wytrzymałościowych może być nawet o 40% większa niż u zwykłego człowieka! Mówimy o korzystnym przeroście mięśnia sercowego, gdy jest on rozciągnięty i jest w stanie pompować więcej krwi za jednym pociągnięciem. Istnieje inny przerost zwany „atletycznym sercem” lub „wołowym sercem”.

    Najważniejsze jest to, że niektórzy sportowcy zwiększają masę samego mięśnia, a nie jego zdolność do rozciągania i wypychania dużych ilości krwi. Powodem tego są nieodpowiedzialnie opracowane programy szkoleniowe. Absolutnie wszelkie ćwiczenia fizyczne, zwłaszcza trening siłowy, powinny być budowane na podstawie treningu cardio. W przeciwnym razie nadmierny wysiłek fizyczny na nieprzygotowane serce powoduje dystrofię mięśnia sercowego, co doprowadzi do przedwczesnej śmierci..

    Układ przewodzący serca

    Układ przewodzący serca to grupa specjalnych formacji składających się z niestandardowych włókien mięśniowych (przewodzących kardiomiocyty), które służą jako mechanizm zapewniający skoordynowaną pracę serca.

    Ścieżka impulsowa

    System ten zapewnia automatyzację serca - wzbudzanie impulsów, które rodzą się w kardiomiocytach bez zewnętrznego bodźca. W zdrowym sercu głównym źródłem impulsów jest węzeł zatokowo-zatokowy. Jest liderem i blokuje impulsy od wszystkich innych rozruszników serca. Ale jeśli jakaś choroba prowadzi do zespołu chorej zatoki, wówczas inne części serca przyjmują swoją funkcję. Tak więc węzeł przedsionkowo-komorowy (automatyczne centrum drugiego rzędu) i wiązka His (AC trzeciego rzędu) są w stanie aktywować się, gdy węzeł zatokowy jest słaby. Zdarzają się przypadki, gdy węzły wtórne wzmacniają swój automatyzm i podczas normalnej pracy węzła zatokowego.

    Węzeł zatokowy znajduje się w górnej tylnej ścianie prawego przedsionka w bezpośrednim sąsiedztwie ujścia górnej żyły głównej. Ten węzeł inicjuje impulsy z częstotliwością około 80-100 razy na minutę.

    Węzeł przedsionkowo-komorowy (AB) znajduje się w dolnej części prawego przedsionka w przegrodzie przedsionkowo-komorowej. Ta przegroda zapobiega rozprzestrzenianiu się impulsu bezpośrednio do komór, omijając węzeł AV. Jeśli węzeł zatokowy zostanie osłabiony, wówczas przedsionkowo-komorowa przejmie jego funkcję i zacznie przekazywać impulsy do mięśnia sercowego z częstotliwością 40-60 skurczów na minutę.

    Następnie węzeł przedsionkowo-komorowy przechodzi do wiązki His (wiązka przedsionkowo-komorowa jest podzielona na dwie nogi). Prawa noga pędzi do prawej komory. Lewa noga jest podzielona na dwie kolejne połowy.

    Sytuacja z lewą nogą wiązki Jego nie jest w pełni zrozumiała. Uważa się, że włókna lewej nogi przedniej gałęzi biegną do przedniej i bocznych ścian lewej komory, a tylna gałąź dostarcza włókna do tylnej ściany lewej komory i dolnych części ściany bocznej.

    W przypadku osłabienia węzła zatokowego i bloku przedsionkowo-komorowego wiązka His może wytwarzać impulsy z prędkością 30-40 na minutę.

    Układ przewodzący pogłębia się i dalej rozgałęzia na mniejsze gałęzie, ostatecznie przekształcając się we włókna Purkinjego, które wnikają do całego mięśnia sercowego i służą jako mechanizm przenoszący skurcze mięśni komór. Włókna Purkinje są w stanie inicjować impulsy z częstotliwością 15-20 na minutę.

    Wyjątkowo wytrenowani sportowcy mogą mieć normalne tętno spoczynkowe do najniższej zarejestrowanej liczby - tylko 28 uderzeń serca na minutę! Jednak dla przeciętnego człowieka, nawet jeśli prowadzi bardzo aktywny tryb życia, częstość tętna poniżej 50 uderzeń na minutę może być oznaką bradykardii. Jeśli masz tak niskie tętno, powinieneś zostać zbadany przez kardiologa.

    Bicie serca

    Tętno u noworodka może wynosić około 120 uderzeń na minutę. Z wiekiem puls przeciętnej osoby stabilizuje się między 60 a 100 uderzeniami na minutę. Dobrze wyszkoleni sportowcy (mówimy o osobach z dobrze wyszkolonym układem sercowo-naczyniowym i oddechowym) mają puls od 40 do 100 uderzeń na minutę.

    Układ nerwowy kontroluje rytm serca - współczulny zwiększa skurcze, a przywspółczulny słabnie.

    Aktywność serca w pewnym stopniu zależy od zawartości jonów wapnia i potasu we krwi. Inne biologicznie aktywne substancje również przyczyniają się do regulacji rytmu serca. Nasze serce może zacząć bić częściej pod wpływem endorfin i hormonów wydzielanych przez słuchanie ulubionej muzyki lub pocałunek.

    Ponadto układ hormonalny może mieć znaczący wpływ na częstość akcji serca - oraz na częstotliwość skurczów i ich siłę. Na przykład wydzielanie nadnerczy znanej adrenaliny powoduje wzrost częstości akcji serca. Przeciwnie działającym hormonem jest acetylocholina.

    Dźwięki serca

    Jedną z najprostszych metod diagnozowania chorób serca jest słuchanie klatki piersiowej za pomocą stetofonendoskopu (osłuchiwanie).

    W zdrowym sercu podczas standardowego osłuchiwania słychać tylko dwa dźwięki serca - nazywa się je S1 i S2:

    • S1 - dźwięk jest słyszalny, gdy zastawki przedsionkowo-komorowe (mitralne i trójdzielne) są zamknięte podczas skurczu komorowego (skurcz).
    • S2 - dźwięk emitowany podczas zamykania zastawek księżycowych (aortalnych i płucnych) podczas rozkurczu (relaksacji) komór.

    Każdy dźwięk składa się z dwóch elementów, ale dla ludzkiego ucha łączą się w jeden ze względu na bardzo krótki odstęp czasu między nimi. Jeśli w zwykłych warunkach osłuchiwania usłyszysz dodatkowe dźwięki, może to wskazywać na jakąś chorobę układu sercowo-naczyniowego.

    Czasami w sercu słychać dodatkowe nienormalne dźwięki, zwane szmery serca. Z reguły obecność hałasu wskazuje na jakąkolwiek patologię serca. Na przykład hałas może powodować powrót krwi w przeciwnym kierunku (niedomykalność) z powodu wadliwego działania lub uszkodzenia zastawki. Jednak hałas nie zawsze jest objawem choroby. Aby wyjaśnić przyczyny pojawienia się dodatkowych dźwięków w sercu, warto wykonać echokardiografię (USG serca).

    Choroba serca

    Nic dziwnego, że liczba chorób sercowo-naczyniowych rośnie na całym świecie. Serce jest złożonym narządem, który faktycznie odpoczywa (jeśli można go nazwać spoczynkowym) tylko w przerwach między skurczami serca. Każdy złożony i stale działający mechanizm sam w sobie wymaga najbardziej ostrożnego podejścia i ciągłej prewencji.

    Wyobraź sobie, jak potworne obciążenie spada na serce, biorąc pod uwagę nasz styl życia i obfite jedzenie niskiej jakości. Co ciekawe, śmiertelność z powodu chorób układu krążenia jest dość wysoka w krajach o wysokim dochodzie..

    Ogromne ilości żywności konsumowanej przez ludność zamożnych krajów i niekończące się pogoń za pieniędzmi, a także związane z tym stresy niszczą nasze serce. Inną przyczyną rozprzestrzeniania się chorób układu krążenia jest brak aktywności fizycznej - katastrofalnie niska aktywność fizyczna, która niszczy całe ciało. Lub, przeciwnie, niepiśmienne hobby do ciężkich ćwiczeń fizycznych, często odbywających się na tle chorób serca, których obecności ludzie nawet nie podejrzewają i nie umierają bezpośrednio podczas zajęć „zdrowia”.

    Styl życia i zdrowie serca

    Głównymi czynnikami zwiększającymi ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych są:

    • Otyłość.
    • Wysokie ciśnienie krwi.
    • Wysoki poziom cholesterolu we krwi.
    • Bezczynność fizyczna lub nadmierne ćwiczenia.
    • Obfite, niskiej jakości odżywianie.
    • Depresyjny stan emocjonalny i stres.

    Spraw, aby czytanie tego wspaniałego artykułu było punktem zwrotnym w twoim życiu - porzuć złe nawyki i zmień styl życia.

    Struktura ludzkiego serca i jego funkcje

    Serce ma złożoną strukturę i wykonuje nie mniej złożoną i ważną pracę. Rytmicznie kurczy się, zapewnia przepływ krwi przez naczynia.

    Serce znajduje się za mostkiem, w środkowej części jamy klatki piersiowej i jest prawie całkowicie otoczone płucami. Może się nieznacznie przesunąć na bok, ponieważ swobodnie wisi na naczyniach krwionośnych. Serce znajduje się asymetrycznie. Jego długa oś jest nachylona i tworzy kąt 40 ° z osią ciała. Jest on skierowany od góry do dołu, od prawej do lewej, a serce obraca się, tak aby jego prawa strona była pochylona bardziej do przodu, a lewy do tyłu. Dwie trzecie serca znajduje się po lewej stronie linii środkowej, a jedna trzecia (żyła główna i prawy przedsionek) są po prawej stronie. Jego podstawa jest zwrócona do kręgosłupa, a wierzchołek jest zwrócony w lewe żebra, a ściślej w piątą przestrzeń międzyżebrową.

    Anatomia serca

    Mięsień sercowy to narząd, który jest jamą o nieregularnym kształcie w postaci lekko spłaszczonego stożka. Pobiera krew z układu żył i wpycha ją do tętnic. Serce składa się z czterech komór: dwóch przedsionków (prawa i lewa) i dwóch komór (prawa i lewa), które są oddzielone przegrodami. Ściany komór są grubsze, ściany przedsionków są stosunkowo cienkie.

    Żyły płucne wchodzą do lewego przedsionka, a puste żyły do ​​prawego. Wstępująca aorta wyłania się z lewej komory, tętnica płucna z prawej komory.

    Lewa komora wraz z lewym przedsionkiem tworzą lewą część, w której znajduje się krew tętnicza, dlatego nazywana jest sercem tętniczym. Prawa komora z prawym przedsionkiem to prawy odcinek (serce żylne). Prawa i lewa część są oddzielone solidną przegrodą.

    Przedsionki są połączone z komorami poprzez otwory z zaworami. W lewej części zastawka jest dwudzielna, a nazywa się ją mitralną, w prawej - trójdzielną lub trójdzielną. Zawory zawsze otwierają się w kierunku komór, więc krew może płynąć tylko w jednym kierunku i nie może wrócić do przedsionków. Zapewniają to nitki ścięgien przymocowane na jednym końcu do mięśni brodawkowych znajdujących się na ścianach komór, a na drugim końcu do guzków zastawki. Mięśnie brodawkowe kurczą się razem ze ścianami komór, ponieważ są one przerostami na ich ścianach, w wyniku czego ciągnięte są włókna ścięgien, które zapobiegają powrotnemu przepływowi krwi. Dzięki nitkom ścięgien zastawki nie otwierają się w kierunku przedsionków, gdy kurczą się komory.

    W miejscach, w których tętnica płucna opuszcza prawą komorę i aortę z lewej strony, zlokalizowane są zastawki trójdzielne przypominające kieszenie. Zawory umożliwiają przepływ krwi z komór do tętnicy płucnej i aorty, a następnie wypełniają się krwią i zamykają, zapobiegając w ten sposób powrotowi krwi..

    Skurcz ścian komór serca nazywa się skurczem; ich rozluźnienie nazywa się rozkurczem..

    Zewnętrzna struktura serca

    Anatomiczna struktura i funkcje serca są dość złożone. Składa się z kamer, z których każda ma swoją własną charakterystykę. Zewnętrzna struktura serca jest następująca:

    • wierzchołek (góra);
    • podstawa;
    • przednia powierzchnia lub mostek;
    • dolna powierzchnia lub przepona;
    • prawa krawędź;
    • Lewa krawędź.

    Wierzchołek to zwężona zaokrąglona część serca, całkowicie utworzona przez lewą komorę. Jest skierowany do przodu w dół i w lewo, przylega do piątej przestrzeni międzyżebrowej po lewej stronie linii środkowej o 9 cm.

    Podstawą serca jest górna, rozszerzona część serca. Jest odwrócony, prawy, tylny i ma wygląd czworoboku. Tworzą ją przedsionki i aorta z pniem płucnym znajdującym się z przodu. W prawym górnym rogu czworoboku wejście żyły znajduje się w górnej żyle głównej, w dolnym rogu dolna żyła główna, dwie prawe żyły płucne wchodzą do prawej, dwie lewe żyły płucne po lewej stronie podstawy.

    Rowek wieńcowy przechodzi między komorami i przedsionkami. Powyżej są przedsionki, poniżej komór. Przed bruzdą wieńcową aorty i pień płucny wychodzą z komór. Ma również zatokę wieńcową, w której żylna krew płynie z żył serca..

    Powierzchnia mostka-żebra serca jest bardziej wypukła. Znajduje się za mostkiem i chrząstką żeber III-VI i jest skierowany do przodu, w górę, w lewo. Przez nią przechodzi poprzeczny bruzda wieńcowa, która oddziela komory od przedsionków, a tym samym dzieli serce na górną część utworzoną przez przedsionki i dolną, składającą się z komór. Kolejny rowek powierzchni mostka - przedni podłużny - biegnie wzdłuż granicy między prawą i lewą komorą, podczas gdy prawa tworzy największą część przedniej powierzchni, lewa - mniejsza.

    Powierzchnia przepony jest bardziej płaska i przylega do środka ścięgna przepony. Wzdłuż tej powierzchni przebiega podłużny tylny rowek, oddzielający powierzchnię lewej komory od powierzchni prawej. W tym przypadku lewy stanowi dużą część powierzchni, a prawy - mniejszy.

    Przednie i tylne rowki wzdłużne łączą się z dolnymi końcami i tworzą wycięcie w sercu po prawej stronie wierzchołka serca.

    Istnieją również boczne powierzchnie zlokalizowane po prawej i lewej stronie i skierowane w stronę płuc, w związku z którymi nazywano je płucnymi.

    Prawa i lewa krawędź serca nie są takie same. Prawa krawędź jest bardziej spiczasta, lewa jest bardziej tępa i zaokrąglona ze względu na grubszą ścianę lewej komory.

    Granice między czterema komorami serca nie zawsze są wyraźne. Punktami orientacyjnymi są bruzdy, w których znajdują się naczynia krwionośne serca, pokryte tkanką tłuszczową i zewnętrzną warstwą serca - nasierdzie. Kierunek tych bruzd zależy od położenia serca (ukośnie, pionowo, poprzecznie), co zależy od rodzaju budowy ciała i wysokości przepony. U mezomorfów (normosteników), których proporcje są zbliżone do uśrednionych, jest ukośny, u dolichomorfów (asteników) o cienkiej sylwetce, pionowo, u brachymorfów (hipersteników) z szerokimi krótkimi formami, poprzecznie.

    Serce wydaje się zawieszone na podstawie na dużych naczyniach, podczas gdy podstawa pozostaje nieruchoma, a wierzchołek jest w stanie swobodnym i może się poruszać.

    Struktura tkanki serca

    Ściana serca składa się z trzech warstw:

    1. Endokardium - wewnętrzna warstwa tkanki nabłonkowej wyściełająca jamę komór serca od wewnątrz, dokładnie powtarzając ich ulgę.
    2. Mięsień sercowy to gruba warstwa utworzona przez tkankę mięśniową (prążkowana). Mięśni serca, z których się składa, są połączone przez wiele zworek łączących je z kompleksami mięśniowymi. Ta warstwa mięśniowa zapewnia rytmiczny skurcz komór serca. Najmniejsza grubość mięśnia sercowego w przedsionkach, największa - w lewej komorze (około 3 razy grubsza niż prawa), ponieważ potrzebuje więcej siły, aby wepchnąć krew w duży krąg krążenia krwi, w którym opór przepływu jest kilkakrotnie większy niż w małym. Mięsień przedsionkowy składa się z dwóch warstw, z mięśnia sercowego - z trzech. Mięsień przedsionkowy i komorowy są oddzielone włóknistymi pierścieniami. System przewodzenia, który zapewnia rytmiczne skurcze mięśnia sercowego, jedno dla komór i przedsionków.
    3. Nasierdzie to zewnętrzna warstwa, która jest płatem trzewnym worka serca (osierdzie), który jest błoną surowiczą. Obejmuje nie tylko serce, ale także początkowe odcinki pnia płucnego i aorty, a także końcowe odcinki płuc i żyły głównej.

    Anatomia przedsionków i komór

    Jama serca jest podzielona przegrodą na dwie części - prawą i lewą, które nie są ze sobą połączone. Każda z tych części składa się z dwóch komór - komory i atrium. Przegroda między przedsionkami nazywa się przedsionkiem, między komorami - międzykomorowym. Tak więc serce składa się z czterech komór - dwóch przedsionków i dwóch komór.

    Prawy przedsionek

    W kształcie wygląda jak nieregularny sześcian, z przodu znajduje się dodatkowa wnęka zwana prawym uchem. Atrium ma objętość od 100 do 180 metrów sześciennych. patrz. Ma pięć ścian o grubości od 2 do 3 mm: przedni, tylny, górny, boczny, przyśrodkowy.

    Wyższa żyła główna (z góry z tyłu) i gorsza żyła główna (z dołu) wpada do prawego przedsionka. W prawym dolnym rogu znajduje się zatokę wieńcową, w której przepływa krew wszystkich żył serca. Pomiędzy otworami górnej i dolnej żyły głównej znajduje się guzek interwencyjny. W miejscu, w którym dolna żyła główna przepływa do prawego przedsionka, znajduje się fałd wewnętrznej warstwy serca - zastawka tej żyły. Zatokę żyły głównej nazywa się rozszerzoną tylną częścią prawego przedsionka, gdzie płyną obie żyły.

    Komora prawego przedsionka ma gładką powierzchnię wewnętrzną i tylko w prawym uchu, przylegająca do niej przednia ściana jest nierówna.

    W prawym przedsionku otwiera się wiele punktowych otworów małych żył serca.

    Prawa komora

    Składa się z jamy i stożka tętniczego, który jest lejkiem skierowanym do góry. Prawa komora ma kształt trójkątnej piramidy, której podstawa jest skierowana do góry, a wierzchołek jest opuszczony. Prawa komora ma trzy ściany: przednią, tylną, przyśrodkową.

    Przód jest wypukły, tył bardziej płaski. Przyśrodkowa to przegroda międzykomorowa, składająca się z dwóch części. Większość z nich - mięsień - znajduje się poniżej, a mniejsza - płetwiasta - powyżej. Piramida skierowana jest w stronę atrium i ma w niej dwie dziury: tylną i przednią. Pierwszy znajduje się między jamą prawego przedsionka a komorą. Drugi trafia do pnia płucnego.

    Opuścił Atrium

    Ma wygląd nieregularnego sześcianu, znajduje się za przełykiem i przylegającą częścią aorty i przylega do niego. Jego objętość wynosi 100-130 metrów sześciennych. cm, grubość ścianki - od 2 do 3 mm. Podobnie jak prawe przedsionek, ma pięć ścian: przednią, tylną, górną, dosłowną, przyśrodkową. Lewe przedsionek przechodzi dalej do dodatkowej jamy, zwanej lewym uchem, skierowanej w stronę pnia płucnego. Cztery żyły płucne (tylna i górna) wpływają do przedsionka, w którego otworach nie ma zastawek. Ściana przyśrodkowa to przegroda międzyprzedsionkowa. Wewnętrzna powierzchnia przedsionka jest gładka, mięśnie czubate znajdują się tylko w lewym uchu, które jest dłuższe i węższe niż prawe, i jest wyraźnie oddzielone od komory przez przechwycenie. Lewa komora komunikuje się przez otwór przedsionkowo-komorowy.

    Lewa komora

    W kształcie przypomina stożek, którego podstawa jest skierowana do góry. Ściany tej komory serca (przednia, tylna, przyśrodkowa) mają największą grubość - od 10 do 15 mm. Nie ma wyraźnej granicy między przodem a tyłem. U podstawy stożka znajduje się otwór aorty i lewa przedsionkowo-komorowa.

    Okrągły otwór aorty znajduje się z przodu. Jego zawór składa się z trzech przepustnic.

    Rozmiar serca

    Wielkość i waga serca są różne u różnych osób. Średnie wartości są następujące:

    • długość wynosi od 12 do 13 cm;
    • największa szerokość - od 9 do 10,5 cm;
    • rozmiar przednio-tylny - od 6 do 7 cm;
    • waga u mężczyzn - około 300 g;
    • waga kobiet - około 220 g.

    Funkcje sercowo-naczyniowe i kardiologiczne

    Serce i naczynia krwionośne tworzą układ sercowo-naczyniowy, którego główną funkcją jest układ transportowy. Polega na dostarczaniu tkanek i narządów odżywiania i tlenu oraz powrotnym transporcie produktów przemiany materii.

    Działanie mięśnia sercowego można opisać następująco: jego prawa strona (serce żylne) odbiera wyczerpaną krew nasyconą dwutlenkiem węgla z żył i podaje ją do płuc w celu nasycenia tlenem. Z płuc wzbogacony O2) krew jest wysyłana na lewą stronę serca (tętniczą), a stamtąd jest siłą wpychana do krwioobiegu.

    Serce wytwarza dwa koła krążenia krwi - duży i mały.

    Ten duży dostarcza krew do wszystkich narządów i tkanek, w tym do płuc. Zaczyna się w lewej komorze, kończy w prawym przedsionku..

    Krążenie płucne krąży w pęcherzykach płucnych. Zaczyna się w prawej komorze, kończy w lewym przedsionku..

    Przepływ krwi jest regulowany przez zawory: nie pozwalają mu przepływać w przeciwnym kierunku.

    Serce ma takie właściwości jak pobudliwość, zdolność przewodzenia, kurczliwość i automatyzacja (wzbudzenie bez zewnętrznych bodźców pod wpływem impulsów wewnętrznych).

    Dzięki systemowi przewodzącemu następuje sekwencyjne skurczenie komór i przedsionków, jednoczesne włączenie komórek mięśnia sercowego w proces skurczu.

    Rytmiczne skurcze serca zapewniają częściowy dopływ krwi do układu krwionośnego, ale jego ruch w naczyniach zachodzi bez przerw, ze względu na elastyczność ścian i opór przepływu krwi w małych naczyniach.

    Układ krążenia ma złożoną strukturę i składa się z sieci naczyń do różnych celów: transportu, przetaczania, wymiany, dystrybucji, pojemnościowego. Są żyły, tętnice, żyły, tętniczki, naczynia włosowate. Wraz z limfatycznymi utrzymują stałość środowiska wewnętrznego w ciele (ciśnienie, temperatura ciała itp.).

    W tętnicach krew płynie z serca do tkanek. Kiedy oddalają się od centrum, stają się cieńsze, tworząc tętniczki i naczynia włosowate. Łóżko tętnicze układu krążenia transportuje niezbędne substancje do narządów i utrzymuje stałe ciśnienie w naczyniach.

    Łóżko żylne jest bardziej rozległe niż tętnicze. Przez żyły krew przepływa z tkanek do serca. Żyły powstają z naczyń włosowatych, które po połączeniu najpierw stają się żyłkami, a następnie żyłami. W sercu tworzą duże pnie. Pod powierzchnią znajdują się żyły powierzchowne i głębokie żyły znajdujące się w tkankach w pobliżu tętnic. Główną funkcją żylnej części układu krążenia jest odpływ krwi nasyconej produktami przemiany materii i dwutlenkiem węgla.

    Aby ocenić możliwości funkcjonalne układu sercowo-naczyniowego i dopuszczalność obciążeń, przeprowadza się specjalne testy, które umożliwiają ocenę wydajności organizmu i jego zdolności kompensacyjnych. Testy funkcjonalne układu sercowo-naczyniowego są uwzględnione w badaniu fizykalnym i fizycznym w celu określenia stopnia sprawności i ogólnego przygotowania fizycznego. Oceny dokonują takie wskaźniki serca i naczyń krwionośnych, jak ciśnienie krwi, ciśnienie tętna, prędkość przepływu krwi, minuty i objętości udaru krwi. Takie testy obejmują testy Letunova, testy krokowe, Martine, test Kotowa-Demina..

    Interesujące fakty

    Serce zaczyna się kurczyć od czwartego tygodnia po poczęciu i nie zatrzymuje się do końca życia. Wykonuje gigantyczną robotę: pompuje około trzech milionów litrów krwi rocznie i wykonuje około 35 milionów uderzeń serca. W spoczynku serce zużywa tylko 15% zasobów, a obciążenie do 35%. W ciągu przeciętnego okresu życia pompuje około 6 milionów litrów krwi. Kolejny interesujący fakt: serce dostarcza krew do 75 trylionów komórek ludzkiego ciała, z wyjątkiem rogówki.

    Struktura ścian serca

    Zrób test online (egzamin) na ten temat.

    Ściany serca składają się z trzech warstw:

    1. wsierdzie - cienka warstwa wewnętrzna;
    2. mięsień sercowy - gruba warstwa mięśni;
    3. nasierdzie - cienka warstwa zewnętrzna, która jest trzewnym liściem osierdzia - surowicza błona serca (worek serca).

    Endokardium wykłada jamę serca od wewnątrz, dokładnie powtarzając jej złożoną ulgę. Endokardium tworzy pojedyncza warstwa płaskich wielokątnych śródbłonków umiejscowionych na cienkiej błonie podstawnej.

    Mięsień sercowy powstaje z mięśnia prążkowanego mięśnia sercowego i składa się z miocytów sercowych połączonych dużą liczbą zworek, za pomocą których są one połączone w kompleksy mięśniowe tworzące wąską pętlę. Taka sieć mięśni zapewnia rytmiczne skurcze przedsionków i komór. W przedsionkach grubość mięśnia sercowego jest najmniejsza; lewa komora ma największą.

    Mięsień przedsionkowy jest oddzielony włóknistymi pierścieniami od mięśnia sercowego komory. Synchronizację skurczów mięśnia sercowego zapewnia układ przewodzenia serca, który jest taki sam dla przedsionków i komór. W przedsionku mięsień sercowy składa się z dwóch warstw: powierzchownej (wspólnej dla obu przedsionków) i głębokiej (oddzielnej). W warstwie powierzchniowej wiązki mięśni znajdują się poprzecznie, w głębokiej warstwie - podłużnie.

    Serce mięśnia sercowego składa się z trzech różnych warstw: zewnętrznej, środkowej i wewnętrznej. W zewnętrznej warstwie wiązki mięśni są zorientowane ukośnie, zaczynając od włóknistych pierścieni, aż do wierzchołka serca, gdzie tworzą zwijające się serce. Wewnętrzna warstwa mięśnia sercowego składa się z rozmieszczonych wzdłużnie wiązek mięśni. Dzięki tej warstwie powstają mięśnie brodawkowe i beleczki. Zewnętrzna i wewnętrzna warstwa są wspólne dla obu komór. Środkowa warstwa składa się z okrągłych wiązek mięśni, oddzielnych dla każdej komory.

    Nasierdzie jest zbudowane zgodnie z rodzajem błon surowiczych i składa się z cienkiej płytki tkanki łącznej pokrytej międzybłonkiem. Nasierdzie obejmuje serce, początkowe odcinki wstępującej aorty i tułowia płucnego, końcowe odcinki żyły głównej i płucnej.

    Mięsień sercowy i komorowy

    1. mięsień sercowy;
    2. lewe ucho;
    3. komorowe serce;
    4. lewa komora;
    5. bruzda międzykomorowa przednia;
    6. prawa komora;
    7. pień płucny;
    8. rowek koronalny;
    9. prawy przedsionek;
    10. żyły głównej górnej;
    11. opuścił Atrium;
    12. lewe żyły płucne.

    Zrób test online (egzamin) na ten temat.

    Struktura ścian serca

    Wszystkie treści iLive są sprawdzane przez ekspertów medycznych w celu zapewnienia najlepszej możliwej dokładności i zgodności z faktami..

    Mamy surowe zasady wyboru źródeł informacji i odnosimy się tylko do renomowanych witryn, akademickich instytutów badawczych i, jeśli to możliwe, sprawdzonych badań medycznych. Należy pamiętać, że liczby w nawiasach ([1], [2] itp.) Są interaktywnymi linkami do takich badań..

    Jeśli uważasz, że którykolwiek z naszych materiałów jest niedokładny, nieaktualny lub w inny sposób budzi wątpliwości, wybierz go i naciśnij Ctrl + Enter.

    W ścianie serca znajdują się 3 warstwy: cienka warstwa wewnętrzna - wsierdzie, gruba warstwa mięśniowa - mięsień sercowy i cienka warstwa zewnętrzna - nasierdzie, które jest trzewnym liściem surowiczej błony serca - osierdzie (worek osierdziowy).

    Endokardium wyściełające jamę serca od wewnątrz, powtarzające swoją złożoną ulgę, i pokrywa mięśnie brodawkowe ich cięciwami ścięgien. Zastawki przedsionkowo-komorowe, zastawka aortalna i zastawka pnia płucnego, a także zastawki żyły głównej dolnej i zatoki wieńcowej są utworzone przez duplikaty wsierdzia, wewnątrz których znajdują się włókna tkanki łącznej.

    Endokardium tworzy pojedyncza warstwa płaskich wielokątnych śródbłonków umiejscowionych na cienkiej błonie podstawnej. W cytoplazmie śródbłonka duża liczba mikropinocytotycznych pęcherzyków. Endotelliocyty są połączone ze sobą poprzez kontakty międzykomórkowe, w tym nexus. Na granicy mięśnia sercowego znajduje się cienka warstwa luźnej włóknistej tkanki łącznej. Środkowa warstwa ściany serca to mięsień sercowy, utworzony z mięśnia prążkowanego serca i składa się z miocytów sercowych (kardiomiocytów). Kardiomiocyty są połączone ze sobą dużą liczbą zworek (krążków wprowadzających), za pomocą których są one połączone w kompleksy mięśniowe tworzące wąską pętlę. Ta sieć mięśni zapewnia całkowity rytmiczny skurcz przedsionków i komór. Grubość mięśnia sercowego jest najmniejsza w przedsionkach i największa w lewej komorze.

    Mięsień przedsionkowy jest oddzielony włóknistymi pierścieniami od mięśnia sercowego komory. Synchronizację skurczów mięśnia sercowego zapewnia układ przewodzenia serca, który jest taki sam dla przedsionków i komór. W przedsionku mięsień sercowy składa się z dwóch warstw: powierzchownej, wspólnej dla obu przedsionków i głębokiej, oddzielnej dla każdej z nich. W warstwie powierzchniowej wiązki mięśni znajdują się poprzecznie, w głębokiej warstwie - podłużnie. Okrągłe wiązki mięśniowe krążą wokół ujścia żył wpływających do przedsionków, jak kompresory. Wzdłużnie leżące wiązki mięśni pochodzą z włóknistych pierścieni i w postaci pionowych sznurków wystają do wnęk przednich uszu i tworzą grzebienie mięśni.

    Serce mięśnia sercowego składa się z trzech różnych warstw mięśni: zewnętrznej (powierzchownej), środkowej i wewnętrznej (głębokiej). Zewnętrzna warstwa jest reprezentowana przez ukośnie zorientowane wiązki mięśni, które zaczynając od włóknistych pierścieni, ciągną się aż do wierzchołka serca, gdzie tworzą zwijające się serce (wir wirowy). Następnie przechodzą do wewnętrznej (głębokiej) warstwy mięśnia sercowego, której wiązki znajdują się wzdłużnie. Dzięki tej warstwie powstają mięśnie brodawkowe i mięsiste beleczki. Zewnętrzne i wewnętrzne warstwy mięśnia sercowego są wspólne dla obu komór. Środkowa warstwa znajdująca się między nimi, utworzona z okrągłych (okrągłych) wiązek mięśni, jest oddzielna dla każdej komory. Przegroda międzykomorowa jest utworzona w przeważającej części (jej część mięśniowa) przez mięsień sercowy i pokrywające ją wsierdzie. Podstawą górnej części tej przegrody (jej błoniastej części) jest płytka z tkanki włóknistej.

    Zewnętrzna błona serca - nasierdzie (nasierdzie), przylegające do mięśnia sercowego od zewnątrz, jest trzewnym liściem surowiczego osierdzia. Nasierdzie jest skonstruowane zgodnie z rodzajem błon surowiczych i składa się z cienkiej płytki tkanki łącznej pokrytej międzybłonkiem. Nasierdzie obejmuje serce, początkowe odcinki wstępującej aorty i tułowia płucnego, końcowe odcinki żyły głównej i żył płucnych. Przez te naczynia nasierdzie przechodzi do płytki ciemieniowej surowiczego osierdzia.

    Struktura ściany serca

    Anatomiczne i fizjologiczne cechy układu sercowo-naczyniowego

    Struktura serca

    Układ krążenia składa się z serca - centralnego narządu krążenia krwi, którego rytmiczne skurcze determinują ten ruch oraz naczyń krwionośnych. Naczynia, przez które krew z serca dociera do narządów, nazywane są tętnicami, a naczynia, które dostarczają krew do serca, nazywane są żyłami (ryc. 3).

    Serce to narząd pustego mięśnia o wadze 240-330 gr., Stożkowaty. Znajduje się w jamie klatki piersiowej między płucami, w dolnym śródpiersiu.

    W jamie klatki piersiowej serce zajmuje pozycję skośną i jest zwrócone szeroką częścią - podstawą, do góry, do tyłu, w prawo i wąską - do wierzchołka, do przodu, w dół i w lewo; 2/3 znajduje się w lewej połowie jamy klatki piersiowej.

    Rycina 3 - Serce; cięcie wzdłużne.

    1 - wyższa żyła główna; 2 - prawe przedsionek; 3 - prawa zastawka przedsionkowo-komorowa; 4 - prawa komora; 5 - przegroda międzykomorowa; 6 - lewa komora; 7 - mięśnie brodawkowe; 8 - akordy ścięgien; 9 - lewa zastawka przedsionkowo-komorowa; 10 - lewe przedsionek; 11 - żyły płucne; 12 - łuk aorty.

    Granice serca są zmienne i zależą od wieku, płci, budowy ciała i pozycji ciała. Długość serca u dorosłych wynosi 8,7–14,0 cm, największy poprzeczny rozmiar serca to 5-8 cm, przednio-tylny - 6-8 cm na powierzchni serca, widoczne są rowki międzykomorowe: przedni i tylny, obejmujący serce z przodu i z tyłu oraz poprzeczny rowek wieńcowy położony pierścieniowo. Wzdłuż tych bruzd znajdują się tętnice i żyły serca. Przegrody dzielące serce na 4 części odpowiadają tym rowkom: podłużna międzyżebrowa i międzykomorowa przegroda dzieli narząd na dwie izolowane połówki - prawe i lewe serce; poprzeczna przegroda dzieli każdą z tych połówek na górną komorę - przedsionek i dolną - komorę serca.

    Atria pobiera krew z żył i wpycha ją do komór, komory wyrzucają krew do tętnic; prawo - przez aortę, z której liczne tętnice odchodzą do narządów i ścian ciała. Każde przedsionek komunikuje się z odpowiednią tętnicą komorową i przedsionkowo-komorową. Prawa połowa serca zawiera krew żylną, a lewa połowa zawiera krew tętniczą.

    Prawe przedsionek to jama o objętości 100-185 ml., Ma kształt sześcianu, znajduje się u podstawy serca po prawej stronie i za aortą i pniem płucnym. Służy jako połączenie żyły głównej i żył samego serca. Górna część to małżowina uszna.

    W ścianie ucha mięsień sercowy tworzy wypukłości mięśni usytuowane w przybliżeniu równolegle, zwane mięśniami grzebienia. W obszarze napływu żyły głównej dolnej nie ma dużego zaworu, który jest jego zaworem. Na wewnętrznej ścianie prawego przedsionka znajduje się owalny dół (płód ma otwór, przez który krew przepływa z prawego przedsionka do lewego przedsionka, ponieważ płód nie ma małego krążenia krwi). Poniżej i za krawędzią owalnego dołu znajduje się połączenie zatoki wieńcowej, która zbiera większość krwi ze ściany samego serca. Otwór zatoki jest zamknięty zaworem zatoki wieńcowej. Przejście między prawym przedsionkiem a prawą komorą nazywa się prawym otworem przedsionkowo-komorowym. Na czas skurczu prawej komory jest ona zamykana przez prawą zastawkę przedsionkowo-komorową (trójdzielną), która oddziela jamę prawej komory od prawego przedsionka i nie przepuszcza krwi z powrotem do prawego przedsionka. W przypadku rozkurczu komora otwiera się w kierunku komory.

    Przegroda międzykomorowa oddziela prawą komorę od lewej komory, z której większość jest umięśniona, a mniejsza, znajdująca się w najwyższej części, bliżej przedsionków, jest błoniasta. U góry znajdują się dwie dziury w ścianie komory: z tyłu znajduje się prawy przedsionkowo-komorowy, a z przodu otwór tułowia płucnego. Wydłużona część komory w kształcie lejka nazywa się w tym miejscu stożkiem tętniczym. Bezpośrednio nad otworem tułowia płucnego, składającym się z przednich, lewych i prawych płatów księżycowych umieszczonych w okręgu, wypukłej powierzchni do wnęki prawej komory serca oraz wklęsłej i wolnej krawędzi do światła tułowia płucnego. Na wolnej krawędzi każda z żaluzji ma pogrubienie - guzek, który przyczynia się do gęstszego zamknięcia żaluzji półksiężycowych, gdy są one zamknięte. Przy skurczu mięśni komory klapy księżycowe są dociskane do ściany pnia płucnego przez przepływ krwi i nie utrudniają przepływu krwi z komory; podczas rozluźnienia, gdy ciśnienie w jamie komorowej spada, powrotny przepływ krwi wypełnia kieszenie między ścianą tułowia płucnego a każdą z płatów księżycowych i zamyka (otwiera) płaty, ich krawędzie zamykają się i nie przepuszczają krwi do serca.

    Prawy otwór przedsionkowo-komorowy zamykany jest przez prawą zastawkę przedsionkowo-komorową mającą przednie, tylne i środkowe guzki. Te ostatnie są wypełnione trójkątnymi płytkami ścięgien. Na wewnętrznej powierzchni prawej komory widoczne są mięsiste beleczki i stożkowe mięśnie sutkowe, z których cięciwy ścięgien dochodzą do krawędzi i powierzchni zastawek. Przy zmniejszeniu przedsionków guzki zastawki są dociskane przez przepływ krwi do ścian komory i nie utrudniają jej przejścia do wnęki tego ostatniego. W przypadku skurczu mięśni komory wolne krawędzie zastawek zamykają się i są utrzymywane w tej pozycji przez cięciwy ścięgien i skurcz mięśni brodawkowych, nie pozwalając krwi płynąć z powrotem do przedsionka.

    Lewe przedsionek jest ograniczone od prawej przegrody przedsionkowej; ma lewe ucho. W tylnej części górnej ściany otwierają się w niej 4 żyły płucne, pozbawione zastawek, przez które ich krew płynie krwią tętniczą. Lewa komora komunikuje się przez lewy otwór przedsionkowo-komorowy.

    Lewa komora w przedniej części górnej ma otwór aorty. W miejscu wyjścia aorty z lewej komory znajduje się zastawka aorty, składająca się z prawej, lewej i tylnej płata księżycowego. W otworze przedsionkowo-komorowym znajduje się lewa zastawka przedsionkowo-komorowa - (dwudzielna zastawka mitralna). Składa się z przednich i tylnych trójkątnych ulotek. Na wewnętrznej powierzchni lewej komory znajdują się mięsiste beleczki i 2-brodawkowe mięśnie, z których wychodzą grube cięciwy ścięgien, przymocowane do guzków zastawki mitralnej.

    Struktura ściany serca

    Ściana serca składa się z trzech warstw. Wewnętrzne nazywa się wsierdziem, środkowym jest mięsień sercowy, zewnętrznym jest nasierdzie.

    Endokardium - podszewka wszystkich ubytków serca, ściśle splecionych z leżącą poniżej warstwą mięśniową. Od strony wnęk serca wyłożona jest śródbłonkiem. Endokardium tworzy zastawki przedsionkowo-komorowe, a także zastawki aorty i tułowia płucnego.

    Mięsień sercowy jest najgrubszą i funkcjonalnie najsilniejszą częścią ściany serca. Tworzy go mięsień prążkowany mięśnia sercowego i składa się z miocytów sercowych (kardiomiocytów), połączonych ze sobą dużą liczbą zworek (krążków wprowadzających), przez które są one połączone w kompleksach mięśniowych lub włóknach, które tworzą sieć o wąskiej pętli. Zapewnia całkowitą rytmiczną redukcję przedsionków i komór..

    Warstwa mięśniowa ścian przedsionków jest cienka z powodu lekkiego obciążenia i składa się z warstwy powierzchniowej wspólnej dla obu przedsionków i głębokiej, oddzielnej dla każdej z nich. W ścianach komór ma najbardziej znaczącą grubość; wyróżniają się w niej zewnętrzne podłużne, środkowe pierścieniowe i wewnętrzne podłużne warstwy. Zewnętrzne włókna w obszarze wierzchołka serca przechodzą do wewnętrznych włókien podłużnych, a między nimi znajdują się okrągłe włókna mięśniowe warstwy środkowej. Warstwa mięśniowa lewej komory jest najgrubsza.

    Włókna mięśniowe przedsionków i komór zaczynają się od włóknistych pierścieni rozmieszczonych wokół prawego i lewego otworu przedsionkowo-komorowego, który całkowicie oddziela mięsień sercowy od mięśnia sercowego.

    Włókniste pierścienie tworzą rodzaj szkieletu serca, który obejmuje również cienkie pierścienie tkanki łącznej wokół otworów pnia aorty i płuc oraz prawy i lewy trójkąt włóknisty przylegający do nich.

    Skład mięśnia prążkowanego serca składa się z typowych kurczliwych komórek mięśniowych - kardiomiocytów i atypowych miocytów sercowych, które tworzą tak zwany układ przewodzący - składający się z węzłów i wiązek, zapewniających automatyczne skurcze serca, a także koordynację funkcji skurczowej przedsionków i komór serca. Środkami układu przewodzenia serca są 2 węzły: 1) węzeł zatokowo-przedsionkowy (węzeł Kiss-Flex), nazywany jest sterownikiem tętna. Umieszczony w ścianie prawego przedsionka między otworem górnej żyły głównej i prawego ucha a gałęzią dającą mięsień sercowy przedsionka.

    2) węzeł przedsionkowo-komorowy (węzeł Aschoff-Tawara) znajduje się w przegrodzie między przedsionkiem a komorami. Wiązka przedsionkowo-komorowa (Jego wiązka), łącząca mięsień sercowy z mięśniem sercowym, odchodzi od tego węzła. W przegrodzie międzykomorowej ten pakiet jest podzielony na prawą i lewą nogę do mięśnia sercowego prawej i lewej komory. Serce otrzymuje unerwienie od błędnika i nerwów współczulnych.

    W ostatnich latach endokrynne kardiomiocyty wydzielające szereg hormonów (kardiopatryna, kardiodilatyna), które regulują dopływ krwi do mięśnia sercowego, zostały opisane w mięśniu sercowym prawego przedsionka..

    Nasierdzie jest częścią włóknisto-surowiczej błony osierdzia, pokrywającej serce. Osierdzie składa się z 2 warstw: włóknistego osierdzia, utworzonego przez gęstą włóknistą tkankę łączną, oraz surowiczego osierdzia, również składającego się z tkanki włóknistej z elastycznymi włóknami. Ściśle przylega do mięśnia sercowego. W obszarze rowków serca, w których przechodzą naczynia krwionośne, pod osierdzie często jest to możliwe z otaczających narządów, a surowicza ciecz między płytkami zmniejsza tarcie podczas skurczów serca.

    Dopływ krwi do serca następuje przez tętnice wieńcowe, które są gałęziami (prawą i lewą) wychodzącej części aorty, odchodząc od niej na poziomie zastawek. Prawa gałąź biegnie nie tylko w prawo, ale także do tyłu, schodząc wzdłuż tylnego rowka międzykomorowego serca, lewa - w lewo i do przodu, wzdłuż przedniego rowka międzykomorowego. Większość żył serca gromadzi się w zatoce wieńcowej, która wpada do prawego przedsionka i znajduje się w bruzdzie wieńcowej. Ponadto pojedyncze małe żyły samego serca płyną bezpośrednio do prawego przedsionka..

    Pień płucny w miejscu wyjścia z prawej komory znajduje się przed aortą. Pomiędzy tętnicą płucną a dolną powierzchnią łuków aorty znajduje się więzadło tętnicze, które jest przerośniętym przewodem tętniczym (botallami) funkcjonującym podczas prenatalnego okresu życia.

    Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Dystonią

    • Nadciśnienie
      12 odprowadzeń EKG co to jest
      1. Pacjentka musi wcześniej wyjaśnić swoją bezbolesność.2. Zaleca się ubierać pacjenta, aby łatwo było go zdjąć.3. Konieczne jest usunięcie EKG po 10-15 minutach odpoczynku (odpoczynku), tj przed badaniem lepiej jest siedzieć cicho, czytać książkę itp., ale nie biegać wzdłuż korytarza lub schodów (w przeciwnym razie EKG zamiast EKG jest w spoczynku, wynik będzie taki sam jak po wysiłku fizycznym, który może być źle interpretowany podczas dekodowania)
    • Nacisk
      Leki moczopędne: lista i cechy
      Leki moczopędne lub diuretyki to grupa leków o niejednorodnym składzie chemicznym. Wszystkie powodują tymczasowe zwiększenie wydalania wody i minerałów z organizmu (głównie jonów sodu) przez nerki.

    O Nas

    Wzmacniacze płytek krwi i produkty o niskiej zawartości płytek krwiProdukty, które stymulują płytki krwi we krwi są potrzebne, gdy nagle zaczynają słabo krzepnąć.