Schemat cyrkulacji

Dwa koła krążenia krwi. Serce składa się z czterech komór. Dwie prawe komory są oddzielone od dwóch lewych komór solidną przegrodą. Lewa strona serca zawiera bogatą w tlen krew tętniczą, a prawa zawiera ubogą w tlen, ale bogatą w węgiel krew żylną. Każda połowa serca składa się z przedsionka i komory. W przedsionkach krew jest pobierana, a następnie wysyłana do komór i wypychana z komór do dużych naczyń. Dlatego początek krążenia uważa się za komorę.

Jak u wszystkich ssaków, krew ludzka porusza się w dwóch kręgach krążenia - dużym i małym (ryc. 13).

Duży krąg krążenia krwi. W lewej komorze zaczyna się duży krąg krążenia krwi. Kiedy lewa komora kurczy się, krew jest wyrzucana do aorty - największej tętnicy.

Tętnice odchodzą od łuku aorty, dostarczając krew do głowy, ramion i tułowia. W jamie klatki piersiowej, od schodzącej części aorty, naczynia odchodzą do narządów klatki piersiowej, a w jamie brzusznej do narządów trawiennych, nerek, mięśni dolnej połowy ciała i innych narządów. Tętnice dostarczają krew do wszystkich narządów i tkanek. Rozgałęziają się wiele razy, zwężają się i stopniowo przechodzą do naczyń włosowatych krwi.

W naczyniach włosowatych dużego koła oksyhemoglobina czerwonych krwinek rozkłada się na hemoglobinę i tlen. Tlen jest absorbowany przez tkanki i wykorzystywany do biologicznego utleniania, a uwalniany dwutlenek węgla jest odprowadzany przez osocze krwi i hemoglobinę czerwonych krwinek. Składniki odżywcze we krwi dostają się do komórek. Następnie krew zbiera się w żyłach dużego koła. Żyły górnej połowy ciała przepływają do górnej żyły głównej, żyły dolnej połowy ciała do dolnej żyły głównej. Obie żyły przenoszą krew do prawego przedsionka serca. To uzupełnia duży krąg krążenia krwi. Krew żylna przechodzi do prawej komory, gdzie zaczyna się mały okrąg..

Mały (lub płucny) krąg krążenia krwi. Kiedy prawa komora kurczy się, krew żylna jest wysyłana do dwóch tętnic płucnych. Prawa tętnica prowadzi do prawego płuca, lewa - do lewego płuca. Uwaga: w przypadku płuc

krew żylna przenosi się do tętnic! W płucach tętnice rozgałęziają się, stają się coraz cieńsze. Zbliżają się do pęcherzyków płucnych - pęcherzyków płucnych. Tutaj cienkie tętnice dzielą się na naczynia włosowate, oplatając cienką ściankę każdego pęcherzyka. Dwutlenek węgla w żyłach trafia do pęcherzykowego powietrza pęcherzyka płucnego, a tlen z pęcherzykowego powietrza przechodzi do krwi.

Rycina 13 - Schemat krążenia (krew tętnicza jest pokazana na czerwono, żylna na niebiesko, naczynia limfatyczne na żółto):

1 - aorta; 2 - tętnica płucna; 3 - żyła płucna; 4 - naczynia limfatyczne;

5 - tętnice jelitowe; 6 - naczynia włosowate; 7 - żyła wrotna; 8 - żyła nerkowa; 9 - niższa i 10 - wyższa żyła główna

Tutaj łączy się z hemoglobiną. Krew staje się tętnicza: hemoglobina jest ponownie przekształcana w oksyhemoglobinę, a krew zmienia kolor - zmienia kolor na szkarłatny z ciemnego. Krew tętnicza w żyłach płucnych wraca do serca. Dwie żyły płucne niosące krew tętniczą są wysyłane z lewego i z prawego płuca do lewego przedsionka. W lewym przedsionku kończy się krążenie płucne. Krew przechodzi do lewej komory, a następnie zaczyna się duży krąg krążenia krwi. Tak więc każda kropla krwi przechodzi najpierw jeden krąg krążenia krwi, a następnie drugi.

Krążenie krwi w sercu należy do dużego koła. Tętnica odchodzi od aorty do mięśni serca. Otacza serce w formie korony i dlatego jest nazywany tętnicą wieńcową. Mniejsze statki odchodzą od niego, włamując się do sieci naczyń włosowatych. Tutaj krew tętnicza oddaje swój tlen i pochłania dwutlenek węgla. Krew żylna gromadzi się w żyłach, które łączą się i wpływają do prawego przedsionka kilkoma przewodami..

Odpływ limfy przenosi z płynu tkankowego wszystko, co powstaje podczas życia komórek. Tutaj mikroorganizmy, które wpadły do ​​środowiska wewnętrznego, martwe części komórek i inne pozostałości niepotrzebne dla organizmu. Ponadto niektóre substancje odżywcze z jelita dostają się do układu limfatycznego. Wszystkie te substancje dostają się do naczyń włosowatych limfatycznych i są wysyłane do naczyń limfatycznych. Przechodząc przez węzły chłonne, limfa zostaje oczyszczona i uwolniona od zanieczyszczeń przepływa do żył szyjnych.

Tak więc, wraz z zamkniętym układem krążenia, istnieje otwarty układ limfatyczny, który pozwala oczyścić przestrzenie zewnątrzkomórkowe z niepotrzebnych substancji.

Duże i małe kręgi krążenia krwi

Duże i małe koła krążenia krwi

Krążenie krwi to przepływ krwi przez układ naczyniowy, zapewniający wymianę gazową między ciałem a środowiskiem, metabolizm między narządami i tkankami oraz humoralną regulację różnych funkcji organizmu.

Układ krążenia obejmuje serce i naczynia krwionośne - aortę, tętnice, tętniczki, naczynia włosowate, żyły, żyły i naczynia limfatyczne. Krew przepływa przez naczynia z powodu skurczu mięśnia sercowego.

Krążenie krwi odbywa się w układzie zamkniętym, składającym się z małych i dużych kółek:

  • Duży krąg krążenia krwi dostarcza do wszystkich narządów i tkanek krew zawierającą zawarte w niej składniki odżywcze..
  • Mały lub płucny krąg krążenia krwi ma na celu wzbogacenie krwi w tlen.

Kręgi krążenia zostały po raz pierwszy opisane przez angielskiego naukowca Williama Harveya w 1628 r. W pracy „Anatomiczne badania ruchu serca i naczyń krwionośnych”.

Krążenie płucne zaczyna się od prawej komory, podczas której krew żylna przedostaje się do pnia płucnego i przepływając przez płuca, wydziela dwutlenek węgla i jest nasycona tlenem. Krew wzbogacona tlenem z płuc przez żyły płucne wchodzi do lewego przedsionka, gdzie kończy się mały okrąg.

Duże koło krążenia krwi zaczyna się od lewej komory, podczas której krew wzbogacona w tlen jest pompowana do aorty, tętnic, tętniczek i naczyń włosowatych wszystkich narządów i tkanek, a stamtąd przepływa przez żyły i żyły do ​​prawego przedsionka, gdzie kończy się duży okrąg.

Największym naczyniem dużego koła krążenia krwi jest aorta, która opuszcza lewą komorę serca. Aorta tworzy łuk, z którego rozgałęziają się tętnice, przenosząc krew do głowy (tętnice szyjne) i do kończyn górnych (tętnice kręgowe). Aorta biegnie wzdłuż kręgosłupa, gdzie rozciągają się gałęzie, które przenoszą krew do narządów jamy brzusznej, do mięśni tułowia i kończyn dolnych.

Krew tętnicza, bogata w tlen, przepływa przez ciało, dostarczając komórkom narządów i tkanek składniki odżywcze i tlen niezbędne do ich działania, a w układzie naczyń włosowatych zamienia się w krew żylną. Krew żylna, nasycona dwutlenkiem węgla i komórkowymi produktami przemiany materii, wraca do serca i przedostaje się do płuc w celu wymiany gazowej. Największe żyły krążenia płucnego to górna i dolna żyła główna, wpływająca do prawego przedsionka.

Figa. Schemat małych i dużych kręgów krążenia krwi

Należy zauważyć, jak układ krwionośny wątroby i nerek jest włączony w duży krąg krążenia krwi. Cała krew z naczyń włosowatych i żył żołądka, jelit, trzustki i śledziony wchodzi do żyły wrotnej i przechodzi przez wątrobę. W wątrobie żyła wrotna rozgałęzia się w małe żyły i naczynia włosowate, które następnie łączą się ze wspólnym pniem żyły wątrobowej, która wpada do dolnej żyły głównej. Cała krew narządów jamy brzusznej przed wejściem do dużego koła krążenia krwi przepływa przez dwie sieci naczyń włosowatych: naczynia włosowate tych narządów i naczynia włosowate wątroby. System portalowy wątroby odgrywa dużą rolę. Zapewnia neutralizację toksycznych substancji, które powstają w jelicie grubym podczas rozpadu aminokwasów, które nie są wchłaniane w jelicie cienkim i są wchłaniane do błony śluzowej jelita grubego do krwi. Wątroba, podobnie jak wszystkie inne narządy, otrzymuje krew tętniczą przez tętnicę wątrobową, odchodząc od tętnicy brzusznej.

Istnieją również dwie sieci naczyń włosowatych w nerkach: w każdej kłębuszku malpigium znajduje się sieć naczyń włosowatych, następnie naczynia włosowate są połączone w naczyniu tętniczym, które ponownie rozpada się na naczynia włosowate, łącząc zwinięte kanaliki.

Figa. Krążenie krwi

Cechą krążenia krwi w wątrobie i nerkach jest spowolnienie przepływu krwi z powodu funkcji tych narządów.

Tabela 1. Różnica w przepływie krwi w dużych i małych kręgach krążenia

Przepływ krwi w ciele

Duże koło krążenia krwi

Krążenie płucne

W której części serca zaczyna się koło?

W lewej komorze

W prawej komorze

W której części serca kończy się okrąg?

W prawym przedsionku

W lewym przedsionku

Gdzie odbywa się wymiana gazu?

W naczyniach włosowatych zlokalizowanych w narządach klatki piersiowej i jamy brzusznej, mózgu, kończyn górnych i dolnych

W naczyniach włosowatych znajdujących się w pęcherzykach płucnych

Jaka krew przepływa przez tętnice?

Jaka krew przepływa przez żyły?

Czas krążenia krwi

Zaopatrzenie narządów i tkanek w transfer tlenu i dwutlenku węgla

Nasycenie krwi tlenem i usuwanie dwutlenku węgla z organizmu

Czas krążenia krwi - czas pojedynczego przejścia cząsteczki krwi wzdłuż dużych i małych kręgów układu naczyniowego. Przeczytaj więcej w następnej sekcji tego artykułu..

Wzory przepływu krwi przez naczynia

Podstawowe zasady hemodynamiki

Hemodynamika to gałąź fizjologii, która bada wzorce i mechanizmy przepływu krwi przez naczynia ludzkiego ciała. W badaniach wykorzystano terminologię i wzięto pod uwagę prawa hydrodynamiki, nauki o ruchu płynów.

Szybkość, z jaką krew porusza się w naczyniach krwionośnych, zależy od dwóch czynników:

  • z różnicy ciśnienia krwi na początku i na końcu naczynia;
  • od oporu, jaki ciecz napotyka na swojej drodze.

Różnica ciśnień przyczynia się do ruchu cieczy: im jest ona większa, tym intensywniejszy jest ten ruch. Opór w układzie naczyniowym, który zmniejsza prędkość przepływu krwi, zależy od wielu czynników:

  • długość statku i jego promień (im większa długość i mniejszy promień, tym większy opór);
  • lepkość krwi (jest to 5-krotność lepkości wody);
  • tarcie cząstek krwi na ścianach naczyń krwionośnych i między sobą.

Wskaźniki hemodynamiczne

Prędkość przepływu krwi w naczyniach odbywa się zgodnie z prawami hemodynamiki, wspólnymi z prawami hydrodynamiki. Prędkość przepływu krwi charakteryzuje się trzema wskaźnikami: objętościową prędkością przepływu krwi, liniową prędkością przepływu krwi i czasem krążenia krwi.

Wolumetryczna prędkość przepływu krwi - ilość krwi przepływającej przez przekrój wszystkich naczyń danego kalibru na jednostkę czasu.

Liniowa prędkość przepływu krwi - prędkość ruchu pojedynczej cząsteczki krwi wzdłuż naczynia na jednostkę czasu. W środku statku prędkość liniowa jest maksymalna, a w pobliżu ściany naczynia jest minimalna z powodu zwiększonego tarcia.

Czas krążenia krwi to czas, w którym krew przepływa przez duże i małe kręgi krążenia, zwykle jest to 17–25 s. Około 1/5 spędza na przejściu przez mały okrąg, a 4/5 tego czasu na przejściu przez duży okrąg

Siłą napędową przepływu krwi w układzie naczyniowym każdego z kręgów krążenia jest różnica ciśnienia krwi (ΔР) w początkowej części łożyska tętniczego (aorty dla dużego koła) i końcowej części łożyska żylnego (żyły głównej i prawego przedsionka). Różnica w ciśnieniu krwi (ΔP) na początku naczynia (P1) i na końcu (P2) jest siłą napędową przepływu krwi przez dowolne naczynie układu krążenia. Siła gradientu ciśnienia krwi jest wydawana na pokonywanie oporu przepływu krwi (R) w układzie naczyniowym i w każdym naczyniu. Im wyższy gradient ciśnienia krwi w kole krążenia krwi lub w oddzielnym naczyniu, tym większy jest w nich przepływ objętościowy krwi.

Najważniejszym wskaźnikiem przepływu krwi przez naczynia jest objętościowe natężenie przepływu lub objętościowy przepływ krwi (Q), który należy rozumieć jako objętość krwi przepływającej przez całkowity przekrój łożyska naczyniowego lub odcinek pojedynczego naczynia na jednostkę czasu. Objętościową prędkość przepływu krwi wyraża się w litrach na minutę (l / min) lub mililitrach na minutę (ml / min). Aby ocenić objętościowy przepływ krwi przez aortę lub całkowity przekrój dowolnego innego poziomu naczyń krwionośnych krążenia płucnego, stosuje się pojęcie objętościowego przepływu krwi. Ponieważ cała objętość krwi wyrzucana przez lewą komorę w tym czasie przepływa przez aortę i inne naczynia dużego koła krążenia krwi na jednostkę czasu (minuty), pojęcie minimalnej objętości przepływu krwi (MKOl) jest synonimem ogólnoustrojowego przepływu objętościowego. MKOl dorosłych w spoczynku wynosi 4-5 l / min.

Istnieje również wolumetryczny przepływ krwi w narządzie. W tym przypadku rozumiemy całkowity przepływ krwi, który przepływa na jednostkę czasu przez wszystkie tętnicze lub odprowadzające naczynia żylne narządu.

Zatem objętościowy przepływ krwi Q = (P1 - P2) / R.

Ta formuła wyraża istotę podstawowego prawa hemodynamiki, które stwierdza, że ​​ilość krwi przepływającej przez całkowity przekrój układu naczyniowego lub pojedynczego naczynia na jednostkę czasu jest wprost proporcjonalna do różnicy ciśnienia krwi na początku i na końcu układu naczyniowego (lub naczynia) i jest odwrotnie proporcjonalna do obecnego oporu krew.

Całkowity (ogólnoustrojowy) minimalny przepływ krwi w dużym okręgu jest obliczany z uwzględnieniem średniego hydrodynamicznego ciśnienia krwi na początku aorty P1 i przy ujściu żyły głównej P2. Ponieważ ciśnienie krwi w tej części żył jest bliskie 0, wartość P równa średniemu hydrodynamicznemu ciśnieniu tętniczemu na początku aorty zastępuje się wyrażeniem do obliczenia Q lub IOC: Q (IOC) = P / R.

Jedna z konsekwencji podstawowej zasady hemodynamiki - siły napędowej przepływu krwi w układzie naczyniowym - wynika z ciśnienia krwi wytwarzanego przez pracę serca. Potwierdzeniem decydującej wartości ciśnienia krwi dla przepływu krwi jest pulsująca natura przepływu krwi przez cały cykl serca. Podczas skurczu serca, gdy ciśnienie krwi osiąga maksymalny poziom, zwiększa się przepływ krwi, a podczas rozkurczu, gdy ciśnienie krwi jest minimalne, przepływ krwi jest osłabiony.

Gdy krew przepływa przez naczynia od aorty do żył, ciśnienie krwi spada, a jego tempo spadku jest proporcjonalne do oporu przepływu krwi w naczyniach. Ciśnienie w tętniczkach i naczyniach włosowatych zmniejsza się szczególnie szybko, ponieważ mają one dużą odporność na przepływ krwi, mają mały promień, dużą długość całkowitą i liczne gałęzie, które stanowią dodatkową przeszkodę w przepływie krwi.

Oporność na przepływ krwi powstająca w łożu naczyniowym dużego koła krążenia nazywa się całkowitym oporem obwodowym (OPS). Dlatego we wzorze do obliczania objętościowego przepływu krwi symbol R można zastąpić jego analogiem - OPS:

Q = P / OPS.

Z tego wyrażenia wynika szereg ważnych konsekwencji, które są niezbędne do zrozumienia procesów krążenia krwi w ciele, oceny wyników pomiaru ciśnienia krwi i jego odchyleń. Czynniki wpływające na opór naczynia dla przepływu płynu opisano w prawie Poiseuille'a, zgodnie z którym

gdzie R jest oporem; L jest długością statku; η - lepkość krwi; Π jest liczbą 3,14; r jest promieniem statku.

Z powyższego wyrażenia wynika, że ​​ponieważ liczby 8 i Π są stałe, L u osoby dorosłej niewiele się zmienia, wartość oporu obwodowego przepływu krwi określa się poprzez zmianę wartości promienia naczyń krwionośnych r i lepkości krwi η).

Wspomniano już, że promień naczyń typu mięśniowego może się szybko zmieniać i mieć znaczący wpływ na wielkość oporu na przepływ krwi (stąd ich nazwa - naczynia oporowe) oraz na ilość przepływu krwi przez narządy i tkanki. Ponieważ opór zależy od promienia w 4 stopniu, nawet niewielkie wahania w promieniu naczyń silnie wpływają na wartości oporu dla przepływu krwi i przepływu krwi. Na przykład, jeśli promień naczynia zmniejszy się z 2 do 1 mm, wówczas jego opór wzrośnie 16 razy, a przy stałym gradiencie ciśnienia przepływ krwi w tym naczyniu również zmniejszy się 16 razy. Odwrotne zmiany oporności będą obserwowane wraz ze wzrostem promienia statku 2 razy. Przy stałym średnim ciśnieniu hemodynamicznym przepływ krwi w jednym narządzie może wzrosnąć, w innym może się zmniejszyć w zależności od skurczu lub rozluźnienia mięśni gładkich naczyń tętniczych i żył tego narządu.

Lepkość krwi zależy od zawartości we krwi liczby czerwonych krwinek (hematokrytu), białka, lipoprotein w osoczu krwi, a także od stanu agregacji krwi. W normalnych warunkach lepkość krwi nie zmienia się tak szybko, jak światło naczyń. Po utracie krwi, z erytropenią, hipoproteinemią, lepkość krwi spada. Przy znacznej erytrocytozie, białaczce, zwiększonej agregacji krwinek czerwonych i hiperkoagulacji lepkość krwi może znacznie wzrosnąć, co pociąga za sobą wzrost oporu przepływu krwi, wzrost obciążenia mięśnia sercowego i może mu towarzyszyć upośledzony przepływ krwi w naczyniach mikrokrążenia.

W ustalonym reżimie krążenia objętość krwi wydalanej przez lewą komorę i przepływającej przez przekrój aorty jest równa objętości krwi przepływającej przez całkowity przekrój naczyń dowolnej innej części dużego koła krążenia krwi. Ta objętość krwi wraca do prawego przedsionka i dostaje się do prawej komory. Z niej krew jest wydalana do krążenia płucnego, a następnie przez żyły płucne wraca do lewego serca. Ponieważ IOC lewej i prawej komory są takie same, a duże i małe kręgi krążenia krwi są połączone szeregowo, objętościowe natężenie przepływu w układzie naczyniowym pozostaje takie samo.

Jednak podczas zmian warunków przepływu krwi, na przykład podczas przechodzenia z poziomu do pionu, gdy grawitacja powoduje tymczasowe gromadzenie się krwi w żyłach dolnej części ciała i nóg, przez krótki czas IOC lewej i prawej komory może się różnić. Wkrótce mechanizmy regulacji poziomu serca wewnątrz i na zewnątrz serca zmniejszają objętość przepływu krwi przez małe i duże kręgi krążenia.

Przy gwałtownym zmniejszeniu powrotu żylnego krwi do serca, powodując zmniejszenie objętości wylewu, ciśnienie krwi może się zmniejszyć. Przy wyraźnym zmniejszeniu przepływ krwi do mózgu może się zmniejszyć. To tłumaczy zawroty głowy, które mogą wystąpić przy gwałtownym przejściu osoby z poziomej na pionową.

Objętość i prędkość liniowa przepływu krwi w naczyniach

Całkowita objętość krwi w układzie naczyniowym jest ważnym wskaźnikiem homeostatycznym. Jego średnia wartość wynosi 6-7% dla kobiet, dla mężczyzn 7-8% masy ciała i jest w zakresie 4-6 l; 80–85% krwi z tej objętości znajduje się w naczyniach krążenia płucnego, około 10% - w naczyniach krążenia płucnego, a około 7% - w jamach serca.

Większość krwi znajduje się w żyłach (około 75%) - wskazuje to na ich rolę w odkładaniu krwi zarówno w dużym, jak i małym krążeniu krwi.

Ruch krwi w naczyniach charakteryzuje się nie tylko objętością, ale także liniową prędkością przepływu krwi. Jest to rozumiane jako odległość, na jaką porusza się cząsteczka krwi w jednostce czasu..

Między wolumetryczną a liniową prędkością przepływu krwi istnieje zależność opisana następującym wyrażeniem:

V = Q / Pr 2

gdzie V jest prędkością liniową przepływu krwi, mm / s, cm / s; Q - wolumetryczna prędkość przepływu krwi; P jest liczbą równą 3,14; r jest promieniem statku. Wartość Pr 2 odzwierciedla pole przekroju poprzecznego statku.

Figa. 1. Zmiany ciśnienia krwi, liniowej prędkości przepływu krwi i pola przekroju w różnych częściach układu naczyniowego

Figa. 2. Charakterystyka hydrodynamiczna łożyska naczyniowego

Z wyrażenia zależności prędkości liniowej od objętości w naczyniach układu krążenia wynika, że ​​liniowa prędkość przepływu krwi (ryc. 1) jest proporcjonalna do objętościowego przepływu krwi przez naczynie (naczynia) i odwrotnie proporcjonalna do pola przekroju tego naczynia (naczyń). Na przykład w aorcie, która ma najmniejsze pole przekroju w dużym kole krążenia krwi (3-4 cm 2), prędkość liniowa przepływu krwi jest największa, a w spoczynku wynosi około 20-30 cm / s. Dzięki ćwiczeniom może wzrosnąć 4-5 razy.

W kierunku naczyń włosowatych zwiększa się całkowite światło poprzeczne naczyń, a w konsekwencji maleje prędkość liniowego przepływu krwi w tętnicach i tętniczkach. W naczyniach włosowatych, których całkowity obszar przekroju jest większy niż w jakiejkolwiek innej części naczyń wielkiego koła (500-600 razy więcej niż przekrój aorty), liniowa prędkość przepływu krwi staje się minimalna (mniej niż 1 mm / s). Powolny przepływ krwi w naczyniach włosowatych stwarza najlepsze warunki do wystąpienia procesów metabolicznych między krwią a tkankami. W żyłach prędkość liniowa przepływu krwi wzrasta ze względu na zmniejszenie obszaru ich całkowitego przekroju, gdy zbliżają się do serca. U ujścia żyły głównej wynosi 10-20 cm / s, a po załadowaniu wzrasta do 50 cm / s.

Prędkość liniowa plazmy i komórek krwi zależy nie tylko od rodzaju naczynia, ale także od ich położenia w strumieniu krwi. Istnieje laminarny typ przepływu krwi, w którym ślad krwi można podzielić na warstwy. W tym przypadku prędkość liniowa warstw krwi (głównie osocza), w pobliżu lub w pobliżu ściany naczynia, jest najmniejsza, a warstwy w środku strumienia są najwyższe. Między śródbłonkiem naczyniowym a ciemieniowymi warstwami krwi powstają siły tarcia, które powodują naprężenia ścinające na śródbłonku naczyniowym. Stresy te odgrywają rolę w wytwarzaniu czynnych czynników naczyniowych przez śródbłonek, które regulują światło naczynia i prędkość przepływu krwi..

Czerwone krwinki w naczyniach (z wyjątkiem naczyń włosowatych) znajdują się głównie w środkowej części strumienia krwi i poruszają się w nim ze stosunkowo dużą prędkością. Białe krwinki natomiast znajdują się głównie w ciemieniowych warstwach przepływu krwi i wykonują ruchy toczne z małą prędkością. Pozwala im to wiązać się z receptorami adhezji w miejscach mechanicznego lub zapalnego uszkodzenia śródbłonka, przylegać do ściany naczynia i migrować do tkanek w celu pełnienia funkcji ochronnych.

Przy znacznym wzroście prędkości liniowej krwi w zwężonej części naczyń, w miejscach, w których rozgałęzia się ona z naczynia, laminarny charakter ruchu krwi można zastąpić turbulentnym. Jednocześnie ruch cząsteczek warstwa po warstwie może być zakłócany w krwiobiegu; większe tarcie i naprężenia ścinające mogą powstać między ścianą naczynia a krwią niż w przypadku ruchu laminarnego. Powstają przepływy wirowe krwi, wzrasta prawdopodobieństwo uszkodzenia śródbłonka i odkładania się cholesterolu i innych substancji w błonie wewnętrznej ściany naczynia. Może to prowadzić do mechanicznego naruszenia struktury ściany naczyń i zapoczątkowania rozwoju zakrzepów ciemieniowych.

Całkowity czas krążenia, tj. powrót cząsteczki krwi do lewej komory po jej wyrzuceniu i przejściu przez duże i małe kręgi krążenia powoduje koszenie 20–25 s lub po około 27 skurczach komór serca. Około jedna czwarta tego czasu poświęcana jest na przepływ krwi przez naczynia koła płucnego, a trzy czwarte - na naczynia krążenia płucnego.

Krążenie. Duże i małe kręgi krążenia krwi. Tętnice, naczynia włosowate i żyły

Ciągły przepływ krwi przez zamknięty układ jam serca i naczyń krwionośnych nazywa się krążeniem krwi. Układ krążenia pomaga zapewnić wszystkie funkcje życiowe organizmu.

Przepływ krwi przez naczynia krwionośne następuje z powodu skurczów serca. Osoba rozróżnia duże i małe kręgi krążenia krwi.

Duże i małe kręgi krążenia krwi

Duży krąg krążenia krwi zaczyna się od największej tętnicy - aorty. Z powodu skurczu lewej komory serca krew jest wyrzucana do aorty, która następnie rozpada się na tętnice, tętniczki, które dostarczają krew do kończyn górnych i dolnych, głowy, tułowia, wszystkich narządów wewnętrznych i kończą w naczyniach włosowatych.

Krew, przechodząc przez naczynia włosowate, dostarcza tlen, składniki odżywcze do tkanek i przyjmuje produkty dyssymilacji. Z naczyń włosowatych krew zbiera się w małe żyły, które łącząc się i zwiększając ich przekrój, tworzą górną i dolną żyłę główną.

Wielki zwrot krwi w prawym przedsionku dobiega końca. Tętnicza krew płynie we wszystkich tętnicach dużego koła krążenia krwi, żylnie - w żyłach.

Krążenie płucne rozpoczyna się w prawej komorze, gdzie krew żylna płynie z prawego przedsionka. Prawa komora, kurcząc się, wpycha krew do pnia płucnego, który jest podzielony na dwie tętnice płucne, które przenoszą krew do prawego i lewego płuca. W płucach są one podzielone na naczynia włosowate otaczające każdy pęcherzyk. W pęcherzykach krew wydziela dwutlenek węgla i jest nasycona tlenem.

Przez cztery żyły płucne (dwie żyły w każdym płucu) bogata w tlen krew wpływa do lewego przedsionka (gdzie kończy się krążenie płucne), a następnie do lewej komory. W ten sposób krew żylna płynie w tętnicach krążenia płucnego, a krew tętnicza płynie w jej żyłach.

Wzór ruchu krwi w kręgach krążenia został odkryty przez angielskiego anatoma i lekarza W. Harveya w 1628 roku.

Naczynia krwionośne: tętnice, naczynia włosowate i żyły

U ludzi istnieją trzy rodzaje naczyń krwionośnych: tętnice, żyły i naczynia włosowate.

Tętnice - cylindryczna rurka, w której krew przepływa z serca do narządów i tkanek. Ściany tętnic składają się z trzech warstw, które dają im siłę i elastyczność:

  • Zewnętrzna błona tkanki łącznej;
  • środkowa warstwa utworzona z włókien mięśni gładkich, pomiędzy którymi leżą włókna elastyczne
  • wewnętrzna błona śródbłonka. Ze względu na elastyczność tętnic okresowe wydalanie krwi z serca do aorty zamienia się w ciągły ruch krwi przez naczynia.

Kapilary to mikroskopijne naczynia, których ściany składają się z pojedynczej warstwy komórek śródbłonka. Ich grubość wynosi około 1 μm, długość 0,2-0,7 mm.

Można było obliczyć, że całkowita powierzchnia wszystkich naczyń włosowatych ciała wynosi 6300 m 2.

Ze względu na cechy strukturalne w naczyniach włosowatych krew spełnia swoje główne funkcje: dostarcza tkankom tlen, składniki odżywcze i przenosi dwutlenek węgla i inne uwalniane produkty dysymilacji.

Ze względu na to, że krew w naczyniach włosowatych jest pod ciśnieniem i porusza się powoli, w jej części tętniczej woda i rozpuszczone w niej składniki odżywcze przeciekają do płynu międzykomórkowego. Na żylnym końcu kapilary ciśnienie krwi spada, a płyn międzykomórkowy wraca do naczyń włosowatych.

Żyły to naczynia, które przenoszą krew z naczyń włosowatych do serca. Ich ściany składają się z tych samych błon co ściany aorty, ale są znacznie słabsze niż tętnicze i mają mniej mięśni gładkich i elastycznych włókien.

Krew w żyłach płynie pod niewielkim ciśnieniem, więc otaczające tkanki, zwłaszcza mięśnie szkieletowe, mają większy wpływ na przepływ krwi przez żyły. W przeciwieństwie do tętnic, żyły (z wyjątkiem pustki) mają zastawki w postaci kieszeni, które utrudniają odwrotny przepływ krwi.

Schemat cyrkulacji

Mały krąg krążenia krwi (płucny) zaczyna się od pnia płucnego, który powstaje w prawej komorze, wznosząc się na poziomie 4 kręgów piersiowych, dzieli się na prawą i lewą tętnicę płucną, które są wysyłane do odpowiednich płuc. Tętnice płucne w gałęzi płuc zgodnie z rozgałęzieniem oskrzeli do tętnic przechodzących do naczyń włosowatych. W sieciach naczyń włosowatych otaczających pęcherzyki zachodzi wymiana gazowa, a krew żylna zamienia się w tętnicę i gromadzi się w 4 żyłach płucnych, które przepływają do lewego przedsionka, gdzie kończy się krążenie płucne.

Duże koło krążenia (ciała) służy do dostarczania składników odżywczych i tlenu do wszystkich narządów i tkanek ciała. Zaczyna się od aorty, która opuszcza lewą komorę i która wydziela liczne gałęzie, które przenoszą krew tętniczą do wszystkich narządów i tkanek ciała i rozgałęziają się na swojej grubości do tętniczek i naczyń włosowatych - te ostatnie przechodzą do żył i dalej do żył. Przez ściany naczyń włosowatych zachodzi metabolizm i wymiana gazowa między krwią a tkankami ciała, a krew zamienia się w żylną i gromadzi się w dwóch dużych żyłach (górnej żyle głównej i dolnej), które przepływają do prawego przedsionka, gdzie kończy się duży krąg krążenia krwi.

Kręgi krążenia krwi ludzkiej: struktura, funkcje i cechy

Ludzki układ krążenia jest zamkniętą sekwencją naczyń tętniczych i żylnych, które tworzą kręgi krążenia krwi. Podobnie jak wszystkie ciepłokrwiste, u ludzi naczynia tworzą duży i mały okrąg, składający się z tętnic, tętniczek, naczyń włosowatych, żył i żył, zamknięty w pierścieniach. Anatomia każdego z nich łączy komory serca: zaczynają się i kończą komorami lub przedsionkami.

Dobrze wiedzieć! Prawidłowa odpowiedź na pytanie, ile kręgów rzeczywiście ma osoba, może być udzielona 2, 3 lub nawet 4. Wynika to z faktu, że oprócz dużych i małych ciało ma dodatkowe kanały krwi: łożysko, wieńcowe itp..

Duże koło krążenia krwi

W ludzkim ciele duży krąg krążenia krwi odpowiada za transport krwi do wszystkich narządów, tkanek miękkich, skóry, mięśni szkieletowych i innych. Jego rola w ciele jest nieoceniona - nawet niewielkie patologie prowadzą do poważnych dysfunkcji całych systemów podtrzymywania życia.

Struktura

Krew w dużym kole przemieszcza się z lewej komory, wchodzi w kontakt ze wszystkimi rodzajami tkanek, dostarczając tlen w drodze i zabierając z nich dwutlenek węgla i przetworzone produkty do prawego przedsionka. Natychmiast z serca płyn pod wysokim ciśnieniem wchodzi do aorty, skąd jest rozprowadzany w kierunku mięśnia sercowego, wzdłuż gałęzi jest kierowany do obręczy barkowej i głowy, a wzdłuż największych pni - aorty piersiowej i brzusznej - trafia do tułowia i nóg. Gdy odległość serca od tętnic aorty odchodzi, a te z kolei dzielą się na tętniczki i naczynia włosowate. Te cienkie naczynia dosłownie oplatają miękkie tkanki i narządy wewnętrzne, dostarczając im bogatą w tlen krew..

W sieci naczyń włosowatych następuje wymiana substancji z tkankami: krew podaje tlen przestrzeni międzykomórkowej, roztwory soli, wodę, tworzywa sztuczne. Ponadto krew jest transportowana do żyłek. Tutaj elementy z tkanek zewnętrznych są aktywnie wchłaniane do krwi, w wyniku czego ciecz jest nasycana dwutlenkiem węgla, enzymami i hormonami. Z żyłek krew przemieszcza się do rurek o małej i średniej średnicy, a następnie do głównego pnia sieci żylnej i prawego przedsionka, czyli do ostatniego elementu CCB.

Funkcje przepływu krwi

Dla przepływu krwi wzdłuż tak długiej ścieżki ważna jest sekwencja generowanego napięcia naczyniowego. Szybkość przepływu płynów biologicznych, zgodność ich właściwości reologicznych z normą, aw rezultacie jakość odżywiania narządów i tkanek zależy od tego, jak wiernie przestrzegany jest ten punkt..

Wydajność krążenia jest wspierana przez skurcze serca i kurczliwość tętnic. Jeśli w dużych naczyniach krew porusza się gwałtownie z powodu siły wyporu pojemności minutowej serca, wówczas na obwodzie prędkość przepływu krwi jest utrzymywana z powodu skurczowych ścianek naczynia.

Kierunek przepływu krwi w CCB jest utrzymywany dzięki działaniu zaworów, które utrudniają odwrotny przepływ płynu.

W żyłach kierunek i prędkość przepływu krwi jest utrzymywana ze względu na różnicę ciśnienia w naczyniach i przedsionkach. Liczne systemy zastawkowe żył utrudniają przepływ krwi powrotnej.

Funkcje

Układ naczyń krwionośnych dużego pierścienia krwi spełnia wiele funkcji:

  • wymiana gazowa w tkankach;
  • transport składników odżywczych, hormonów, enzymów itp.;
  • wydalanie metabolitów, toksyn i toksyn z tkanek;
  • transport komórek odpornościowych.

Głębokie naczynia CCB biorą udział w regulacji ciśnienia krwi i powierzchownie w termoregulacji organizmu.

Krążenie płucne

Rozmiar krążenia płucnego (w skrócie MKK) jest skromniejszy niż dużego. Prawie wszystkie naczynia, w tym najmniejsze, znajdują się w jamie klatki piersiowej. Krew żylna z prawej komory wchodzi do krążenia płucnego i przemieszcza się z serca wzdłuż tułowia płucnego. Krótko przed wejściem naczynia do portalu płucnego dzieli się ono na lewą i prawą gałąź tętnicy płucnej, a następnie na mniejsze naczynia. Kapilary dominują w tkankach płucnych. Ciasno otaczają pęcherzyki płucne, w których zachodzi wymiana gazowa - dwutlenek węgla jest uwalniany z krwi. Po przejściu do sieci żylnej krew nasyca się tlenem i przez większe żyły wraca do serca, a raczej do lewego przedsionka.

W przeciwieństwie do BKK, krew żylna przepływa przez tętnice IWC, a krew tętnicza przepływa przez żyły.

Wideo: dwa kręgi krążenia krwi

Dodatkowe kręgi

Pod dodatkowymi pulami anatomii mamy na myśli układ naczyniowy poszczególnych narządów, które potrzebują zwiększonej podaży tlenu i składników odżywczych. W ludzkim ciele istnieją trzy takie systemy:

  • łożysko - powstaje u kobiet po przymocowaniu zarodka do ściany macicy;
  • wieńcowy - zaopatruje mięsień sercowy w krew;
  • villisieva - zapewnia dopływ krwi do obszarów mózgu, które regulują funkcje życiowe.

Łożysko

Pierścień łożyska charakteryzuje się tymczasowym istnieniem - podczas gdy kobieta jest w ciąży. Układ krążenia łożyska zaczyna tworzyć się po przywiązaniu płodowego jaja do ściany macicy i pojawieniu się łożyska, czyli po 3 tygodniach zapłodnienia. Pod koniec 3 miesięcy ciąży wszystkie naczynia koła powstają i są w pełni funkcjonalne. Główną funkcją tej części układu krążenia jest dostarczanie tlenu nienarodzonemu dziecku, ponieważ jego płuca jeszcze nie funkcjonują. Po urodzeniu łożysko złuszcza się, a usta utworzonych naczyń koła łożyskowego stopniowo się zamykają.

Przerwanie płodu z łożyskiem jest możliwe tylko po ustaniu pulsu w pępowinie i rozpoczęciu niezależnego oddychania.

Krążenie wieńcowe (koło serca)

W ludzkim ciele serce jest uważane za najbardziej „zużywający energię” organ, który wymaga ogromnych zasobów, głównie substancji z tworzyw sztucznych i tlenu. Dlatego na krążeniu wieńcowym krążenie krwi jest ważnym zadaniem: przede wszystkim zaopatrzenie mięśnia sercowego w te składniki.

Basen wieńcowy zaczyna się przy wyjściu z lewej komory, skąd pochodzi duże koło. Tętnice wieńcowe odchodzą od aorty w obszarze jej ekspansji (żarówki). Naczynia tego typu mają niewielką długość i dużą liczbę gałęzi kapilarnych, które charakteryzują się zwiększoną przepuszczalnością. Wynika to z faktu, że anatomiczne struktury serca wymagają niemal natychmiastowej wymiany gazowej. Krew nasycona dwutlenkiem węgla dostaje się do prawego przedsionka przez zatokę wieńcową.

Pierścień Willisa (Willis Circle)

Krąg Willisa znajduje się u podstawy mózgu i zapewnia ciągłe dostarczanie tlenu do narządu z niewydolnością innych tętnic. Długość tego odcinka układu krążenia jest jeszcze skromniejsza niż odcinka wieńcowego. Cały okrąg składa się z początkowych odcinków przedniej i tylnej tętnicy mózgowej, połączonych w okrąg przez przednie i tylne naczynia łączące. Krew dostaje się do koła z wewnętrznych tętnic szyjnych.

Duże, małe i dodatkowe pierścienie krążące to wyraźnie usprawniony system, który działa harmonijnie i kontrolowany przez serce. Niektóre kręgi działają w sposób ciągły, inne są uwzględniane w procesie w razie potrzeby. Zdrowie i życie osoby zależy od tego, jak dobrze będzie działał układ serca, tętnic i żył.

Schemat cyrkulacji

Mały (płucny) krąg krążenia krwi służy do wzbogacania krwi tlenem w płucach. Zaczyna się w prawej komorze, gdzie przechodzi przez prawy otwór przedsionkowo-komorowy (przedsionkowo-komorowy), cała krew żylna dostaje się do prawego przedsionka.

Pień płucny wyłania się z prawej komory, która zbliżając się do płuc jest podzielona na prawą i lewą tętnicę płucną. Ta ostatnia gałąź w płucach do tętnic, tętniczek, naczyń włosowatych i naczyń włosowatych. W sieciach naczyń włosowatych otaczających pęcherzyki płucne krew rezygnuje z dwutlenku węgla iw zamian otrzymuje nowe źródło tlenu (oddychanie płucne).

Utleniona krew znów staje się czerwona i staje się tętnicza. Wzbogacona w tlen krew tętnicza przepływa z naczyń włosowatych do żył i żył, które, łącząc się w cztery żyły płucne (ale dwie z każdej strony), wpływają do lewego przedsionka.

W lewym przedsionku kończy się mały (płucny) krąg krążenia krwi, a krew tętnicza wchodząca do przedsionka przechodzi przez lewy otwór przedsionkowo-komorowy do lewej komory, gdzie zaczyna się duży krąg krążenia krwi.

Ludzki układ krążenia

Krew jest jednym z podstawowych płynów ludzkiego ciała, dzięki czemu narządy i tkanki otrzymują niezbędne odżywianie i tlen oraz są oczyszczane z toksyn i produktów rozpadu. Płyn ten może krążyć w ściśle określonym kierunku ze względu na układ krążenia. W artykule porozmawiamy o strukturze tego kompleksu, dzięki czemu utrzymuje się przepływ krwi i jak układ krążenia oddziałuje z innymi narządami.

Układ krążenia człowieka: struktura i funkcje

Normalna aktywność życiowa jest niemożliwa bez skutecznego krążenia krwi: utrzymuje stałe środowisko wewnętrzne, przenosi tlen, hormony, składniki odżywcze i inne substancje życiowe, bierze udział w oczyszczaniu z toksyn, żużla i produktów rozpadu, których akumulacja prędzej czy później doprowadziłaby do śmierci osoby narząd lub całe ciało. Proces ten jest regulowany przez układ krwionośny - grupę narządów, dzięki której wspólnej pracy sekwencyjny przepływ krwi przez ludzkie ciało.

Spójrzmy, jak działa układ krążenia i jakie funkcje pełni w ludzkim ciele.

Struktura ludzkiego układu krążenia

Na pierwszy rzut oka układ krążenia jest prosty i zrozumiały: obejmuje serce i liczne naczynia, przez które przepływa krew, naprzemiennie docierając do wszystkich narządów i układów. Serce jest rodzajem pompy, która podnosi krew, dostarczając jej systematyczny prąd, a naczynia pełnią rolę rur prowadzących, które określają określoną ścieżkę przepływu krwi przez ciało. Dlatego układ krążenia jest również nazywany układem sercowo-naczyniowym lub sercowo-naczyniowym.

Porozmawiajmy bardziej szczegółowo o każdym narządzie związanym z ludzkim układem krążenia.

Ludzki układ krążenia

Podobnie jak każdy kompleks ciała, układ krążenia obejmuje wiele różnych narządów, które są klasyfikowane w zależności od struktury, lokalizacji i funkcji:

  1. Serce jest uważane za centralny organ kompleksu sercowo-naczyniowego. Jest to wydrążony narząd utworzony głównie przez tkankę mięśniową. Jama serca jest podzielona przez przegrody i zastawki na 4 wydziały - 2 komory i przedsionki (lewy i prawy). Ze względu na rytmiczne sekwencyjne skurcze serce przepycha krew przez naczynia krwionośne, zapewniając jej równomierne i ciągłe krążenie.
  2. Tętnice przenoszą krew z serca do innych narządów wewnętrznych. Im dalej znajdują się od serca, tym cieńsza jest ich średnica: jeśli w obszarze worka na serce średnia szerokość prześwitu jest grubością kciuka, to w obszarze kończyn górnych i dolnych jego średnica jest w przybliżeniu równa zwykłemu ołówkowi.

Pomimo różnicy wizualnej, zarówno duże, jak i małe tętnice mają podobną strukturę. Składają się z trzech warstw - przygody, mediów i seksu. Przydanki - warstwa zewnętrzna - tworzą luźną włóknistą i elastyczną tkankę łączną i zawierają wiele porów, przez które mikroskopijne naczynia włosowate zasilają ścianę naczyń krwionośnych i włókna nerwowe, które regulują szerokość światła tętnicy w zależności od impulsów wysyłanych przez ciało.

Średnio ustawione media obejmują elastyczne włókna i mięśnie gładkie, które utrzymują sprężystość i elastyczność ściany naczyniowej. To ta warstwa w większym stopniu reguluje prędkość przepływu krwi i ciśnienie krwi, które mogą zmieniać się w dopuszczalnym zakresie w zależności od czynników zewnętrznych i wewnętrznych wpływających na organizm. Im większa średnica tętnicy, tym wyższy procent włókien elastycznych w warstwie środkowej. Zgodnie z tą zasadą naczynia klasyfikuje się jako elastyczne i mięśniowe.

Intima lub wewnętrzna podszewka tętnic jest reprezentowana przez cienką warstwę śródbłonka. Gładka struktura tej tkanki ułatwia krążenie krwi i służy jako kanał dla mediów.

Gdy tętnice stają się cieńsze, te trzy warstwy stają się mniej wyraźne. Jeśli w dużych naczyniach adventitia media i błona wewnętrzna są wyraźnie rozróżnialne, to w cienkich tętniczkach widoczne są tylko spirale mięśniowe, elastyczne włókna i cienka podszewka śródbłonka.

  1. Kapilary są najcieńszymi naczyniami układu sercowo-naczyniowego, które są pośrednim łącznikiem między tętnicami a żyłami. Są one zlokalizowane w obszarach najbardziej oddalonych od serca i zawierają nie więcej niż 5% całkowitej objętości krwi w ciele. Pomimo ich niewielkich rozmiarów, naczynia włosowate są niezwykle ważne: otaczają ciało gęstą siecią, dostarczając krew do każdej komórki ciała. To tutaj następuje wymiana substancji między krwią a sąsiednimi tkankami. Najcieńsze ściany naczyń włosowatych łatwo przechodzą cząsteczki tlenu i składników odżywczych zawartych we krwi, które pod wpływem ciśnienia osmotycznego przechodzą do tkanek innych narządów. Zamiast tego krew otrzymuje produkty rozpadu i toksyny zawarte w komórkach, które są wysyłane z powrotem do serca, a następnie do płuc przez łóżko żylne.
  2. Żyły to rodzaj naczyń, które przenoszą krew z narządów wewnętrznych do serca. Ściany żył, podobnie jak tętnice, są utworzone z trzech warstw. Jedyną różnicą jest to, że każda z tych warstw jest mniej wyraźna. Ta funkcja jest regulowana przez fizjologię żył: w celu krążenia krwi nie ma potrzeby silnego nacisku ścian naczyń - kierunek przepływu krwi jest utrzymywany dzięki obecności wewnętrznych zastawek. Większość z nich znajduje się w żyłach kończyn dolnych i górnych - tutaj, przy niskim ciśnieniu żylnym, bez naprzemiennego skurczu włókien mięśniowych, przepływ krwi byłby niemożliwy. Przeciwnie, w dużych żyłach jest bardzo niewiele lub wcale nie ma zaworów.

W procesie krążenia część płynu z krwi wycieka przez ściany naczyń włosowatych i naczyń krwionośnych do narządów wewnętrznych. Ten płyn, wizualnie nieco przypominający osocze, jest limfą, która dostaje się do układu limfatycznego. Ścieżki limfatyczne łączą się ze sobą, tworząc dość duże kanały, które w okolicy serca przepływają z powrotem do kanału żylnego układu sercowo-naczyniowego.

Ludzki układ krwionośny: krótko i wyraźnie o krążeniu krwi

Zamknięte cykle krążenia tworzą koła, wzdłuż których krew przemieszcza się z serca do narządów wewnętrznych i odwrotnie. Układ sercowo-naczyniowy człowieka obejmuje 2 koła krążenia krwi - duży i mały.

Krew krążąca w dużym kole zaczyna się w lewej komorze, a następnie przechodzi do aorty i wchodzi do sieci naczyń włosowatych wzdłuż sąsiednich tętnic, rozprzestrzeniając się po całym ciele. Następnie dochodzi do metabolizmu molekularnego, a następnie krew pozbawiona tlenu i wypełniona dwutlenkiem węgla (produkt końcowy oddychania komórkowego) wchodzi do sieci żylnej, stamtąd do dużej żyły głównej i wreszcie do prawego przedsionka. Cały cykl u zdrowego dorosłego człowieka zajmuje średnio 20–24 sekund.

Krążenie płucne rozpoczyna się w prawej komorze. Stamtąd krew zawierająca dużą ilość dwutlenku węgla i innych produktów rozpadu dostaje się do pnia płucnego, a następnie do płuc. Tam krew nasyca się tlenem i przesyła z powrotem do lewego przedsionka i komory. Ten proces trwa około 4 sekund..

Oprócz dwóch głównych kręgów krążenia krwi, w niektórych warunkach fizjologicznych osoba może mieć inne sposoby krążenia krwi:

  • Koło wieńcowe jest anatomiczną częścią dużego i jest wyłącznie odpowiedzialne za odżywianie mięśnia sercowego. Zaczyna się przy wyjściu z tętnic wieńcowych z aorty i kończy się kanałem żylnym serca, który tworzy zatokę wieńcową i wpada do prawego przedsionka.
  • Koło Willisa ma za zadanie zrekompensować niewydolność naczyń mózgowych. Znajduje się u podstawy mózgu, gdzie zbiegają się kręgowe i wewnętrzne tętnice szyjne..
  • Koło łożyska pojawia się u kobiety wyłącznie podczas porodu dziecka. Dzięki niemu płód i łożysko otrzymują składniki odżywcze i tlen z organizmu matki..

Funkcje ludzkiego układu krążenia

Główną rolą układu sercowo-naczyniowego w ludzkim ciele jest przenoszenie krwi z serca do innych narządów wewnętrznych i tkanek i odwrotnie. Wiele procesów zależy od tego, dzięki czemu możliwe jest utrzymanie normalnego życia:

  • oddychanie komórkowe, to znaczy transfer tlenu z płuc do tkanek, a następnie usuwanie dwutlenku węgla ze spalin;
  • odżywianie tkanek i komórek przez substancje zawarte we krwi;
  • utrzymywanie stałej temperatury ciała poprzez dystrybucję ciepła;
  • zapewnianie odpowiedzi immunologicznej po spożyciu patogennych wirusów, bakterii, grzybów i innych obcych czynników;
  • usuwanie produktów rozkładu do płuc w celu późniejszego wydalenia z organizmu;
  • regulacja aktywności narządów wewnętrznych, którą osiąga się poprzez transport hormonów;
  • utrzymanie homeostazy, czyli zrównoważenie wewnętrznego środowiska organizmu.

Ludzki układ krążenia: krótkie streszczenie głównego

Podsumowując, warto zwrócić uwagę na znaczenie utrzymania zdrowia układu krążenia, aby zapewnić zdrowie całego organizmu. Najmniejsza awaria w procesach krążenia krwi może powodować brak tlenu i składników odżywczych przez inne narządy, niewystarczającą eliminację toksycznych związków, upośledzoną homeostazę, odporność i inne procesy życiowe. Aby uniknąć poważnych konsekwencji, należy wykluczyć czynniki wywołujące choroby kompleksu sercowo-naczyniowego - odrzucić tłuste, mięsne, smażone potrawy, które zatykają światło naczyń krwionośnych płytkami cholesterolowymi; prowadzić zdrowy styl życia, w którym nie ma miejsca na złe nawyki, starać się, ze względu na zdolności fizjologiczne, uprawiać sport, unikać stresujących sytuacji i wrażliwie reagować na najmniejsze zmiany w samopoczuciu, podejmując w odpowiednim czasie odpowiednie środki w celu leczenia i zapobiegania patologiom sercowo-naczyniowym.

Struktura i znaczenie ludzkiego układu krążenia

Układ sercowo-naczyniowy jest ważnym składnikiem każdego żywego organizmu. Krew transportuje tlen, różne składniki odżywcze i hormony do tkanek, i przenosi produkty metaboliczne tych substancji do narządów wydalniczych w celu ich wydalenia i neutralizacji. Jest wzbogacony w tlen w płucach, składniki odżywcze w układzie pokarmowym. W wątrobie i nerkach produkty przemiany materii są wydalane i neutralizowane. Procesy te są przeprowadzane przez ciągłe krążenie krwi, które zachodzi za pomocą dużych i małych kręgów krążenia..

Próby otwarcia układu krążenia odbywały się w różnych stuleciach, ale naprawdę rozumiały istotę układu krążenia, odkryły jego koła i opisały zarys ich struktury przez angielskiego doktora Williama Harveya. Był pierwszym eksperymentem, który udowodnił, że w ciele zwierzęcia ta sama ilość krwi stale porusza się w błędnym kole z powodu nacisku wywołanego skurczami serca. W 1628 r. Harvey opublikował książkę. W nim nakreślił swoją doktrynę kręgów krążenia krwi, tworząc warunki do dalszych dogłębnych badań anatomii układu sercowo-naczyniowego.

U noworodków krew krąży w obu kręgach, ale jak dotąd płód znajdował się w macicy; jego krążenie krwi miało swoje własne cechy i było nazywane łożyskowym. Wynika to z faktu, że podczas rozwoju płodu w macicy układ oddechowy i trawienny płodu nie działają w pełni, a on otrzymuje wszystkie niezbędne substancje od matki.

Głównym składnikiem krążenia krwi jest serce. Duże i małe kręgi krążenia krwi są tworzone przez odchodzące od niego naczynia i są zamkniętymi kręgami. Składają się ze zbiorników o różnych strukturach i średnicach..

Zgodnie z funkcją naczyń krwionośnych zwykle dzieli się je na następujące grupy:

  1. 1. Kardiologiczne. Rozpoczynają i kończą oba kręgi krążenia krwi. Należą do nich pień płucny, aorta, żyła główna i żyły płucne..
  2. 2. Bagażnik. Rozprowadzają krew w całym ciele. Są to duże i średnie tętnice pozajelitowe i żyły..
  3. 3. Narząd Z ich pomocą zapewniona jest wymiana substancji między krwią a tkankami ciała. Do tej grupy należą żyły i tętnice wewnątrzorganiczne, a także ogniwo mikrokrążące (tętniczki, żyły, naczynia włosowate).

Działa w celu nasycenia krwi tlenem, który występuje w płucach. Dlatego koło to jest również nazywane płucnym. Zaczyna się w prawej komorze, do której cała krew żylna dostaje się do prawego przedsionka..

Początkiem jest tułów płucny, który zbliżając się do płuc, rozgałęzia się w prawej i lewej tętnicy płucnej. Przenoszą krew żylną do pęcherzyków płucnych, które po wydzieleniu dwutlenku węgla i otrzymaniu tlenu w zamian stają się tętnicze. Krew nasycona tlenem przez żyły płucne (dwie z każdej strony) wchodzi do lewego przedsionka, gdzie kończy się mały okrąg. Następnie krew wpływa do lewej komory, skąd pochodzi duży krąg krążenia krwi..

Pochodzi z lewej komory największego naczynia ludzkiego ciała - aorty. Przenosi krew tętniczą zawierającą substancje niezbędne do życia i tlenu. Aorta rozgałęzia się do tętnic prowadzących do wszystkich tkanek i narządów, które następnie przechodzą do tętniczek, a następnie do naczyń włosowatych. Przez ścianę tego ostatniego dochodzi do wymiany substancji i gazów między tkankami i naczyniami.

Po otrzymaniu produktów przemiany materii i dwutlenku węgla krew staje się żylna i gromadzi się w żyłach i dalej w żyłach. Wszystkie żyły łączą się w dwa duże naczynia - dolną i górną żyłę główną, które następnie płyną do prawego przedsionka.

Krążenie krwi odbywa się z powodu skurczów serca, połączonego działania jego zastawek i gradientu ciśnienia w naczyniach narządów. Dzięki temu ustawiana jest niezbędna sekwencja ruchu krwi w ciele..

Z powodu działania krążenia krwi ciało nadal istnieje. Stałe krążenie krwi jest ważne dla życia i pełni następujące funkcje:

  • gaz (dostarczanie tlenu do narządów i tkanek i usuwanie z nich przez żylny kanał dwutlenku węgla);
  • transport składników odżywczych i substancji z tworzyw sztucznych (wchodzi do tkanek wzdłuż łożyska tętniczego);
  • dostarczanie metabolitów (substancji przetworzonych) do narządów wydalniczych;
  • transport hormonów z miejsca ich produkcji do narządów docelowych;
  • obieg energii cieplnej;
  • dostawa substancji ochronnych do miejsca zapotrzebowania (do miejsc zapalenia i innych procesów patologicznych).

Skoordynowana praca wszystkich części układu sercowo-naczyniowego, w wyniku której zachodzi ciągły przepływ krwi między sercem a narządami, pozwala na metabolizm ze środowiskiem zewnętrznym i utrzymanie stałego środowiska wewnętrznego dla pełnego funkcjonowania organizmu przez długi czas.

Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Dystonią

  • Puls
    Serce i naczynia krwionośne
    Ludzki układ sercowo-naczyniowy jest zamknięty. Oznacza to, że krew przepływa tylko przez naczynia i nie ma wnęk, w których płynie krew. Dzięki pracy serca i rozgałęzionego układu naczyń krwionośnych każda komórka naszego ciała otrzymuje tlen i składniki odżywcze niezbędne do życia.
  • Tętniak
    Jak mierzyć ciśnienie krwi w domu?
    Każda domowa apteczka powinna mieć tonometr. Jest potrzebny nie tylko osobom starszym i kobietom w ciąży, ale także wszystkim, którzy chcą kontrolować swój układ sercowo-naczyniowy.

O Nas

Pojawienie się noworodka kończy jeden etap rozwoju kobiecego ciała i rozpoczyna nowy - poporodowy. Bardzo ważne są pierwsze 6–8 tygodni, w których największe zmiany dotyczą macicy.