Serce i naczynia krwionośne

Ludzki układ sercowo-naczyniowy jest zamknięty. Oznacza to, że krew przepływa tylko przez naczynia i nie ma wnęk, w których płynie krew. Dzięki pracy serca i rozgałęzionego układu naczyń krwionośnych każda komórka naszego ciała otrzymuje tlen i składniki odżywcze niezbędne do życia.

Zwróć uwagę na ustaloną nazwę - układ sercowo-naczyniowy. Mięsień sercowy, który pełni najważniejszą funkcję, zajmuje pierwsze miejsce. Przechodzimy do badania tego wyjątkowego narządu..

Serce

Część medycyny, która bada serce, nazywa się kardiologią (z innego greckiego: καρδία - serce i λόγος - badanie). Serce jest pustym narządem mięśniowym, który kurczy się z określonym rytmem przez całe życie człowieka.

Na zewnątrz serce pokryte jest workiem osierdziowym. Składa się z 4 komór: 2 komór - prawej i lewej oraz 2 przedsionków - prawej i lewej. Pamiętaj, że między komorami i przedsionkami znajdują się zastawki liściowe.

Pomiędzy prawym przedsionkiem a prawą komorą znajduje się zastawka trójdzielna (trójdzielna), między lewym przedsionkiem a lewą komorą znajduje się zastawka dwudzielna (mitralna).

Krew przemieszcza się jednokierunkowo w sercu: z przedsionków do komór, ze względu na obecność zastawek liściowych (przedsionkowo-komorowych) (z lat. Atrium - przedsionek i komory - komora).

Z lewej komory odchodzi największe ludzkie naczynie - aorta o średnicy 2,5 cm, w której krew przepływa z prędkością 50 cm na sekundę. Pień płucny odchodzi od prawej komory. Pomiędzy lewą komorą a aortą, a także prawą komorą i pniem płucnym znajdują się zastawki księżycowe.

Tkanka mięśniowa serca jest reprezentowana przez pojedyncze komórki - kardiomiocyty z poprzecznym prążkowaniem. Serce ma szczególną właściwość - automatyzację: serce izolowane od ciała nadal kurczy się bez zewnętrznych wpływów. Wynika to z obecności specjalnych komórek w tkance mięśniowej - komórek stymulatora (komórki stymulatora, atypowe kardiomiocyty), które same okresowo wytwarzają impulsy nerwowe.

W sercu znajduje się system przewodzenia, dzięki któremu wzbudzenie, które powstało w jednej części serca, stopniowo pokrywa inne części. W układzie przewodzącym rozróżnia się zatokę, węzły przedsionkowo-komorowe, wiązkę włókien His i Purkinjego. Serce jest w stanie zautomatyzować dzięki obecności tych przewodzących struktur.

Cykl serca

Praca serca składa się z trzech faz, które kolejno się zastępują:

    Skurcz przedsionkowy (z greckiego. Skurcz - zwężenie, skurcz)

Trwa 0,1 sekundy W tej fazie kurczą się przedsionki, zmniejsza się ich objętość, a krew z nich dostaje się do komór. Podczas tej fazy klapy są otwarte..

Trwa 0,3 sek. Klapy (przedsionkowo-komorowe) zawory są zamknięte, aby zapobiec cofaniu się krwi do przedsionków. Tkanka mięśniowa komór zaczyna się kurczyć, zmniejsza się ich objętość: otwierają się zastawki księżycowe. Krew jest wydalana z komór do aorty (z lewej komory) i tułowia płucnego (z prawej komory).

Diastole ogółem (z greckiego. Diastole - rozszerzenie)

Trwa 0,4 sek. W rozkurczu jamy serca rozszerzają się - mięśnie rozluźniają się, zamykają się zastawki księżycowe. Zawory klapowe są otwarte. W tej fazie przedsionki są wypełnione krwią, która pasywnie dostaje się do komór. Następnie cykl się powtarza.

Przebadaliśmy już cykl serca, ale chcę skupić twoją uwagę na niektórych szczegółach. W sumie jeden cykl trwa 0,8 sekundy. Atria odpoczywa 0,7 sekundy podczas skurczu komór i rozkurczu całkowitego, a komory odpoczywa 0,5 sekundy podczas skurczu przedsionków i rozkurczu ogólnego. Z powodu tak korzystnego energetycznie cyklu mięsień sercowy nie jest zmęczony w pracy..

Tętno (HR) można zmierzyć za pomocą pulsu - szarpanych skurczów ścian naczyń krwionośnych związanych z cyklem pracy serca. Średnie tętno jest normalne - 60-80 uderzeń na minutę. Sportowiec ma niższe tętno niż osoba nieprzeszkolona. Przy dużym wysiłku fizycznym tętno może wzrosnąć do 150 uderzeń / min.

Możliwe zmiany rytmu serca, w postaci odpowiednio jego nadmiernego zmniejszenia lub zwiększenia, rozróżniają: bradykardię (z greckiego. Βραδυ - wolny i καρδιά - serce) i tachykardię (z innego greckiego. Ταχύς - szybki i καρδία - serce). Bradykardia charakteryzuje się spadkiem częstości akcji serca do 30-60 uderzeń / min, tachykardią - powyżej 90 uderzeń / min.

Centrum regulacyjne układu sercowo-naczyniowego leży w rdzeniu przedłużonym i rdzeniu kręgowym. Przywspółczulny układ nerwowy zwalnia, a współczulny układ nerwowy przyspiesza bicie serca. Wpływają również czynniki humoralne (od lat. Humor - wilgoć), głównie hormony: nadnercza - adrenalina (poprawia czynność serca), tarczyca - tyroksyna (przyspiesza tętno).

Naczynia

Do tkanek i narządów krew przemieszcza się w naczyniach. Są one podzielone na tętnice, żyły i naczynia włosowate. Ogólnie rzecz biorąc, omówimy ich strukturę i funkcje. Chcę zauważyć: jeśli myślisz, że żyły przepływają przez żyły, a krew tętnicza przepływa przez tętnice, jesteś w błędzie. W następnym artykule znajdziesz konkretne przykłady, które obalają ten błąd..

Przez tętnice krew przepływa z serca do narządów wewnętrznych i tkanek. Mają grube ściany, które zawierają elastyczne i gładkie włókna mięśniowe. Ciśnienie krwi w nich jest najwyższe w porównaniu z żyłami i naczyniami włosowatymi, a zatem mają one powyżej grubą ścianę.

Wnętrze tętnicy wyłożone jest śródbłonkiem - komórkami nabłonkowymi, które tworzą pojedynczą warstwę cienkich komórek. Ze względu na obecność komórek mięśni gładkich w grubości ściany tętnice mogą się zwężać i rozszerzać. Przepływ krwi w tętnicach wynosi około 20-40 cm na sekundę.

Większość tętnic nosi krew tętniczą, ale nie wolno nam zapominać o wyjątkach: krew żylna płynie z prawej komory przez tętnice płucne do płuc.

Przez żyły krew płynie do serca. W porównaniu ze ścianą tętnicy żyły mają mniej elastycznych włókien mięśniowych. Ciśnienie krwi w nich jest małe, więc ściana żył jest cieńsza niż ściana tętnic.

Charakterystycznym znakiem żył (który zawsze zauważysz na schemacie) jest obecność zastawek w żyle. Zawory zapobiegają powrotnemu przepływowi krwi w żyłach - zapewniają jednokierunkowy ruch krwi. Przepływ krwi w żyłach wynosi około 20 cm na sekundę.

Wyobraź sobie: żyły podnoszą krew z nóg do serca, działając wbrew grawitacji. Pomagają w tym wspomniane zastawki i skurcze mięśni szkieletowych. Dlatego aktywność fizyczna jest bardzo ważna, w przeciwieństwie do braku aktywności fizycznej, która jest szkodliwa dla zdrowia, zakłócając przepływ krwi przez żyły.

Krew żylna jest głównie w żyłach, ale nie wolno nam zapominać o wyjątkach: żyły płucne z krwią tętniczą wzbogaconą tlenem po przejściu płuc są odpowiednie dla lewego przedsionka.

Najmniejsze naczynia krwionośne to naczynia włosowate (od łac. Capillaris - włosy). Ich ściana składa się z jednej warstwy komórek, która umożliwia wymianę gazową i procesy metaboliczne różnych substancji (składników odżywczych, produktów ubocznych) między komórkami otaczającymi naczynka włosowate a krwią naczynia włosowatego. Prędkość przepływu krwi przez naczynia włosowate jest najniższa (w porównaniu z tętnicami, żyłami) - wynosi 0,05 mm na sekundę, co jest niezbędne w procesach metabolicznych.

Całkowite światło naczyń włosowatych jest większe niż światło tętnic i żył. Są odpowiednie dla każdej komórki naszego ciała, są łącznikiem, przez który tkanki otrzymują tlen, składniki odżywcze.

Gdy krew przepływa przez naczynia włosowate, traci tlen i jest nasycona dwutlenkiem węgla. Dlatego na powyższym zdjęciu widać, że najpierw krew w naczyniach włosowatych jest tętnicza, a następnie - żylna.

Hemodynamika

Hemodynamika to proces krążenia krwi. Ważnym wskaźnikiem jest ciśnienie krwi - ciśnienie wywierane przez krew na ścianki naczyń krwionośnych. Jego wartość zależy od siły skurczu serca i odporności naczyń krwionośnych. Istnieje skurczowe (średnio 120 mm Hg) i rozkurczowe (średnio 80 mm Hg) ciśnienie krwi.

Skurczowe ciśnienie krwi oznacza ciśnienie w krwioobiegu w momencie skurczu serca, rozkurczowe - w momencie jego rozluźnienia.

Przy wysiłku fizycznym i stresie wzrasta ciśnienie krwi, puls przyspiesza. Podczas snu spada ciśnienie krwi, podobnie jak częstość akcji serca.

Ciśnienie krwi jest ważnym wskaźnikiem dla lekarza. Ciśnienie krwi można zwiększyć u pacjenta z chorobą nerek, nadnerczy, dlatego niezwykle ważne jest poznanie i kontrolowanie jego poziomu.

Zwiększone ciśnienie krwi, na przykład 220/120 mm RT. Sztuka. lekarze nazywają nadciśnienie tętnicze (od greckiego nadmiernie - nadmiernie; nadciśnienie nie jest całkiem słuszne, nadciśnienie tętnicze jest podwyższonym napięciem mięśniowym), a zmniejszenie, na przykład, do 90/60 mm. Hg. Sztuka. będzie nazywane niedociśnieniem tętniczym (od greckiego. hipo - poniżej, poniżej).

Każdy z nas prawdopodobnie przynajmniej raz w życiu doświadczył niedociśnienia ortostatycznego - spadku ciśnienia krwi podczas gwałtownego wzrostu z pozycji siedzącej lub leżącej. Towarzyszą temu łagodne zawroty głowy, ale mogą również prowadzić do omdlenia, utraty przytomności. Niedociśnienie ortostatyczne może (w granicach normy) wystąpić u młodzieży.

Istnieje nerwowa regulacja hemodynamiki, polegająca na oddziaływaniu na naczynia włókien współczulnego układu nerwowego, który zwęża naczynia (wzrost ciśnienia), przywspółczulny układ nerwowy, który rozszerza naczynia (odpowiednio zmniejsza ciśnienie).

Czynniki humoralne, które rozprzestrzeniają się w płynach ustrojowych, wywierają również wpływ na światło naczyń krwionośnych. Wiele substancji ma działanie zwężające naczynia krwionośne: wazopresyna, noradrenalina, adrenalina, inna część ma działanie rozszerzające naczynia - acetylocholina, histamina, tlenek azotu (NO).

Choroby

Miażdżyca (grecka athḗra - gnojówka + sklḗrōsis - stwardnienie) jest przewlekłą chorobą tętnic wynikającą z naruszenia metabolizmu tłuszczów i białek w nich. W przypadku miażdżycy naczyń krwionośnych tworzy się płytka cholesterolowa, która stopniowo powiększa się, powodując całkowite zablokowanie naczynia.

Płytka zwęża światło naczynia, zmniejszając ilość krwi przepływającej przez nie do narządu. Miażdżyca często dotyka naczyń krwionośnych zasilających serce - tętnice wieńcowe. W takim przypadku choroba może objawiać się bólem serca przy niewielkim wysiłku fizycznym. Jeśli miażdżyca wpływa na naczynia mózgowe, pamięć pacjenta, koncentracja, funkcje poznawcze (intelektualne).

W pewnym momencie płytka miażdżycowa może pęknąć, w tym przypadku dzieje się coś niesamowitego: krew zaczyna koagulować bezpośrednio w naczyniu, ponieważ komórki reagują na pęknięcie płytki, jak uszkodzenie naczynia! Powstaje zakrzep, który może zatkać światło naczynia, po czym krew całkowicie przestaje płynąć do narządu, który dostarcza to naczynie krwionośne.

Ten stan nazywa się atakiem serca (łac. Infarcire - „fill, stuff”) - ostre ustanie przepływu krwi ze skurczem lub zablokowaniem tętnic. Zawał serca wyraża się w martwicy tkanek narządów z powodu ostrego braku dopływu krwi. Zawał mózgu nazywa się udarem (łac. Insultus - atak, udar).

© Bellevich Yuri Sergeevich 2018-2020

Artykuł napisał Bellevich Jurij Siergiejewicz i jest jego własnością intelektualną. Kopiowanie, rozpowszechnianie (w tym kopiowanie na inne strony i zasoby w Internecie) lub jakiekolwiek inne wykorzystanie informacji i przedmiotów bez uprzedniej zgody właściciela praw autorskich podlega prawu. W sprawie materiałów do artykułu i zgody na ich użycie prosimy o kontakt Bellevich Yuri.

Struktura ludzkiego serca i jego funkcje

Serce ma złożoną strukturę i wykonuje nie mniej złożoną i ważną pracę. Rytmicznie kurczy się, zapewnia przepływ krwi przez naczynia.

Serce znajduje się za mostkiem, w środkowej części jamy klatki piersiowej i jest prawie całkowicie otoczone płucami. Może się nieznacznie przesunąć na bok, ponieważ swobodnie wisi na naczyniach krwionośnych. Serce znajduje się asymetrycznie. Jego długa oś jest nachylona i tworzy kąt 40 ° z osią ciała. Jest on skierowany od góry do dołu, od prawej do lewej, a serce obraca się, tak aby jego prawa strona była pochylona bardziej do przodu, a lewy do tyłu. Dwie trzecie serca znajduje się po lewej stronie linii środkowej, a jedna trzecia (żyła główna i prawy przedsionek) są po prawej stronie. Jego podstawa jest zwrócona do kręgosłupa, a wierzchołek jest zwrócony w lewe żebra, a ściślej w piątą przestrzeń międzyżebrową.

Anatomia serca

Mięsień sercowy to narząd, który jest jamą o nieregularnym kształcie w postaci lekko spłaszczonego stożka. Pobiera krew z układu żył i wpycha ją do tętnic. Serce składa się z czterech komór: dwóch przedsionków (prawa i lewa) i dwóch komór (prawa i lewa), które są oddzielone przegrodami. Ściany komór są grubsze, ściany przedsionków są stosunkowo cienkie.

Żyły płucne wchodzą do lewego przedsionka, a puste żyły do ​​prawego. Wstępująca aorta wyłania się z lewej komory, tętnica płucna z prawej komory.

Lewa komora wraz z lewym przedsionkiem tworzą lewą część, w której znajduje się krew tętnicza, dlatego nazywana jest sercem tętniczym. Prawa komora z prawym przedsionkiem to prawy odcinek (serce żylne). Prawa i lewa część są oddzielone solidną przegrodą.

Przedsionki są połączone z komorami poprzez otwory z zaworami. W lewej części zastawka jest dwudzielna, a nazywa się ją mitralną, w prawej - trójdzielną lub trójdzielną. Zawory zawsze otwierają się w kierunku komór, więc krew może płynąć tylko w jednym kierunku i nie może wrócić do przedsionków. Zapewniają to nitki ścięgien przymocowane na jednym końcu do mięśni brodawkowych znajdujących się na ścianach komór, a na drugim końcu do guzków zastawki. Mięśnie brodawkowe kurczą się razem ze ścianami komór, ponieważ są one przerostami na ich ścianach, w wyniku czego ciągnięte są włókna ścięgien, które zapobiegają powrotnemu przepływowi krwi. Dzięki nitkom ścięgien zastawki nie otwierają się w kierunku przedsionków, gdy kurczą się komory.

W miejscach, w których tętnica płucna opuszcza prawą komorę i aortę z lewej strony, zlokalizowane są zastawki trójdzielne przypominające kieszenie. Zawory umożliwiają przepływ krwi z komór do tętnicy płucnej i aorty, a następnie wypełniają się krwią i zamykają, zapobiegając w ten sposób powrotowi krwi..

Skurcz ścian komór serca nazywa się skurczem; ich rozluźnienie nazywa się rozkurczem..

Zewnętrzna struktura serca

Anatomiczna struktura i funkcje serca są dość złożone. Składa się z kamer, z których każda ma swoją własną charakterystykę. Zewnętrzna struktura serca jest następująca:

  • wierzchołek (góra);
  • podstawa;
  • przednia powierzchnia lub mostek;
  • dolna powierzchnia lub przepona;
  • prawa krawędź;
  • Lewa krawędź.

Wierzchołek to zwężona zaokrąglona część serca, całkowicie utworzona przez lewą komorę. Jest skierowany do przodu w dół i w lewo, przylega do piątej przestrzeni międzyżebrowej po lewej stronie linii środkowej o 9 cm.

Podstawą serca jest górna, rozszerzona część serca. Jest odwrócony, prawy, tylny i ma wygląd czworoboku. Tworzą ją przedsionki i aorta z pniem płucnym znajdującym się z przodu. W prawym górnym rogu czworoboku wejście żyły znajduje się w górnej żyle głównej, w dolnym rogu dolna żyła główna, dwie prawe żyły płucne wchodzą do prawej, dwie lewe żyły płucne po lewej stronie podstawy.

Rowek wieńcowy przechodzi między komorami i przedsionkami. Powyżej są przedsionki, poniżej komór. Przed bruzdą wieńcową aorty i pień płucny wychodzą z komór. Ma również zatokę wieńcową, w której żylna krew płynie z żył serca..

Powierzchnia mostka-żebra serca jest bardziej wypukła. Znajduje się za mostkiem i chrząstką żeber III-VI i jest skierowany do przodu, w górę, w lewo. Przez nią przechodzi poprzeczny bruzda wieńcowa, która oddziela komory od przedsionków, a tym samym dzieli serce na górną część utworzoną przez przedsionki i dolną, składającą się z komór. Kolejny rowek powierzchni mostka - przedni podłużny - biegnie wzdłuż granicy między prawą i lewą komorą, podczas gdy prawa tworzy największą część przedniej powierzchni, lewa - mniejsza.

Powierzchnia przepony jest bardziej płaska i przylega do środka ścięgna przepony. Wzdłuż tej powierzchni przebiega podłużny tylny rowek, oddzielający powierzchnię lewej komory od powierzchni prawej. W tym przypadku lewy stanowi dużą część powierzchni, a prawy - mniejszy.

Przednie i tylne rowki wzdłużne łączą się z dolnymi końcami i tworzą wycięcie w sercu po prawej stronie wierzchołka serca.

Istnieją również boczne powierzchnie zlokalizowane po prawej i lewej stronie i skierowane w stronę płuc, w związku z którymi nazywano je płucnymi.

Prawa i lewa krawędź serca nie są takie same. Prawa krawędź jest bardziej spiczasta, lewa jest bardziej tępa i zaokrąglona ze względu na grubszą ścianę lewej komory.

Granice między czterema komorami serca nie zawsze są wyraźne. Punktami orientacyjnymi są bruzdy, w których znajdują się naczynia krwionośne serca, pokryte tkanką tłuszczową i zewnętrzną warstwą serca - nasierdzie. Kierunek tych bruzd zależy od położenia serca (ukośnie, pionowo, poprzecznie), co zależy od rodzaju budowy ciała i wysokości przepony. U mezomorfów (normosteników), których proporcje są zbliżone do uśrednionych, jest ukośny, u dolichomorfów (asteników) o cienkiej sylwetce, pionowo, u brachymorfów (hipersteników) z szerokimi krótkimi formami, poprzecznie.

Serce wydaje się zawieszone na podstawie na dużych naczyniach, podczas gdy podstawa pozostaje nieruchoma, a wierzchołek jest w stanie swobodnym i może się poruszać.

Struktura tkanki serca

Ściana serca składa się z trzech warstw:

  1. Endokardium - wewnętrzna warstwa tkanki nabłonkowej wyściełająca jamę komór serca od wewnątrz, dokładnie powtarzając ich ulgę.
  2. Mięsień sercowy to gruba warstwa utworzona przez tkankę mięśniową (prążkowana). Mięśni serca, z których się składa, są połączone przez wiele zworek łączących je z kompleksami mięśniowymi. Ta warstwa mięśniowa zapewnia rytmiczny skurcz komór serca. Najmniejsza grubość mięśnia sercowego w przedsionkach, największa - w lewej komorze (około 3 razy grubsza niż prawa), ponieważ potrzebuje więcej siły, aby wepchnąć krew w duży krąg krążenia krwi, w którym opór przepływu jest kilkakrotnie większy niż w małym. Mięsień przedsionkowy składa się z dwóch warstw, z mięśnia sercowego - z trzech. Mięsień przedsionkowy i komorowy są oddzielone włóknistymi pierścieniami. System przewodzenia, który zapewnia rytmiczne skurcze mięśnia sercowego, jedno dla komór i przedsionków.
  3. Nasierdzie to zewnętrzna warstwa, która jest płatem trzewnym worka serca (osierdzie), który jest błoną surowiczą. Obejmuje nie tylko serce, ale także początkowe odcinki pnia płucnego i aorty, a także końcowe odcinki płuc i żyły głównej.

Anatomia przedsionków i komór

Jama serca jest podzielona przegrodą na dwie części - prawą i lewą, które nie są ze sobą połączone. Każda z tych części składa się z dwóch komór - komory i atrium. Przegroda między przedsionkami nazywa się przedsionkiem, między komorami - międzykomorowym. Tak więc serce składa się z czterech komór - dwóch przedsionków i dwóch komór.

Prawy przedsionek

W kształcie wygląda jak nieregularny sześcian, z przodu znajduje się dodatkowa wnęka zwana prawym uchem. Atrium ma objętość od 100 do 180 metrów sześciennych. patrz. Ma pięć ścian o grubości od 2 do 3 mm: przedni, tylny, górny, boczny, przyśrodkowy.

Wyższa żyła główna (z góry z tyłu) i gorsza żyła główna (z dołu) wpada do prawego przedsionka. W prawym dolnym rogu znajduje się zatokę wieńcową, w której przepływa krew wszystkich żył serca. Pomiędzy otworami górnej i dolnej żyły głównej znajduje się guzek interwencyjny. W miejscu, w którym dolna żyła główna przepływa do prawego przedsionka, znajduje się fałd wewnętrznej warstwy serca - zastawka tej żyły. Zatokę żyły głównej nazywa się rozszerzoną tylną częścią prawego przedsionka, gdzie płyną obie żyły.

Komora prawego przedsionka ma gładką powierzchnię wewnętrzną i tylko w prawym uchu, przylegająca do niej przednia ściana jest nierówna.

W prawym przedsionku otwiera się wiele punktowych otworów małych żył serca.

Prawa komora

Składa się z jamy i stożka tętniczego, który jest lejkiem skierowanym do góry. Prawa komora ma kształt trójkątnej piramidy, której podstawa jest skierowana do góry, a wierzchołek jest opuszczony. Prawa komora ma trzy ściany: przednią, tylną, przyśrodkową.

Przód jest wypukły, tył bardziej płaski. Przyśrodkowa to przegroda międzykomorowa, składająca się z dwóch części. Większość z nich - mięsień - znajduje się poniżej, a mniejsza - płetwiasta - powyżej. Piramida skierowana jest w stronę atrium i ma w niej dwie dziury: tylną i przednią. Pierwszy znajduje się między jamą prawego przedsionka a komorą. Drugi trafia do pnia płucnego.

Opuścił Atrium

Ma wygląd nieregularnego sześcianu, znajduje się za przełykiem i przylegającą częścią aorty i przylega do niego. Jego objętość wynosi 100-130 metrów sześciennych. cm, grubość ścianki - od 2 do 3 mm. Podobnie jak prawe przedsionek, ma pięć ścian: przednią, tylną, górną, dosłowną, przyśrodkową. Lewe przedsionek przechodzi dalej do dodatkowej jamy, zwanej lewym uchem, skierowanej w stronę pnia płucnego. Cztery żyły płucne (tylna i górna) wpływają do przedsionka, w którego otworach nie ma zastawek. Ściana przyśrodkowa to przegroda międzyprzedsionkowa. Wewnętrzna powierzchnia przedsionka jest gładka, mięśnie czubate znajdują się tylko w lewym uchu, które jest dłuższe i węższe niż prawe, i jest wyraźnie oddzielone od komory przez przechwycenie. Lewa komora komunikuje się przez otwór przedsionkowo-komorowy.

Lewa komora

W kształcie przypomina stożek, którego podstawa jest skierowana do góry. Ściany tej komory serca (przednia, tylna, przyśrodkowa) mają największą grubość - od 10 do 15 mm. Nie ma wyraźnej granicy między przodem a tyłem. U podstawy stożka znajduje się otwór aorty i lewa przedsionkowo-komorowa.

Okrągły otwór aorty znajduje się z przodu. Jego zawór składa się z trzech przepustnic.

Rozmiar serca

Wielkość i waga serca są różne u różnych osób. Średnie wartości są następujące:

  • długość wynosi od 12 do 13 cm;
  • największa szerokość - od 9 do 10,5 cm;
  • rozmiar przednio-tylny - od 6 do 7 cm;
  • waga u mężczyzn - około 300 g;
  • waga kobiet - około 220 g.

Funkcje sercowo-naczyniowe i kardiologiczne

Serce i naczynia krwionośne tworzą układ sercowo-naczyniowy, którego główną funkcją jest układ transportowy. Polega na dostarczaniu tkanek i narządów odżywiania i tlenu oraz powrotnym transporcie produktów przemiany materii.

Działanie mięśnia sercowego można opisać następująco: jego prawa strona (serce żylne) odbiera wyczerpaną krew nasyconą dwutlenkiem węgla z żył i podaje ją do płuc w celu nasycenia tlenem. Z płuc wzbogacony O2) krew jest wysyłana na lewą stronę serca (tętniczą), a stamtąd jest siłą wpychana do krwioobiegu.

Serce wytwarza dwa koła krążenia krwi - duży i mały.

Ten duży dostarcza krew do wszystkich narządów i tkanek, w tym do płuc. Zaczyna się w lewej komorze, kończy w prawym przedsionku..

Krążenie płucne krąży w pęcherzykach płucnych. Zaczyna się w prawej komorze, kończy w lewym przedsionku..

Przepływ krwi jest regulowany przez zawory: nie pozwalają mu przepływać w przeciwnym kierunku.

Serce ma takie właściwości jak pobudliwość, zdolność przewodzenia, kurczliwość i automatyzacja (wzbudzenie bez zewnętrznych bodźców pod wpływem impulsów wewnętrznych).

Dzięki systemowi przewodzącemu następuje sekwencyjne skurczenie komór i przedsionków, jednoczesne włączenie komórek mięśnia sercowego w proces skurczu.

Rytmiczne skurcze serca zapewniają częściowy dopływ krwi do układu krwionośnego, ale jego ruch w naczyniach zachodzi bez przerw, ze względu na elastyczność ścian i opór przepływu krwi w małych naczyniach.

Układ krążenia ma złożoną strukturę i składa się z sieci naczyń do różnych celów: transportu, przetaczania, wymiany, dystrybucji, pojemnościowego. Są żyły, tętnice, żyły, tętniczki, naczynia włosowate. Wraz z limfatycznymi utrzymują stałość środowiska wewnętrznego w ciele (ciśnienie, temperatura ciała itp.).

W tętnicach krew płynie z serca do tkanek. Kiedy oddalają się od centrum, stają się cieńsze, tworząc tętniczki i naczynia włosowate. Łóżko tętnicze układu krążenia transportuje niezbędne substancje do narządów i utrzymuje stałe ciśnienie w naczyniach.

Łóżko żylne jest bardziej rozległe niż tętnicze. Przez żyły krew przepływa z tkanek do serca. Żyły powstają z naczyń włosowatych, które po połączeniu najpierw stają się żyłkami, a następnie żyłami. W sercu tworzą duże pnie. Pod powierzchnią znajdują się żyły powierzchowne i głębokie żyły znajdujące się w tkankach w pobliżu tętnic. Główną funkcją żylnej części układu krążenia jest odpływ krwi nasyconej produktami przemiany materii i dwutlenkiem węgla.

Aby ocenić możliwości funkcjonalne układu sercowo-naczyniowego i dopuszczalność obciążeń, przeprowadza się specjalne testy, które umożliwiają ocenę wydajności organizmu i jego zdolności kompensacyjnych. Testy funkcjonalne układu sercowo-naczyniowego są uwzględnione w badaniu fizykalnym i fizycznym w celu określenia stopnia sprawności i ogólnego przygotowania fizycznego. Oceny dokonują takie wskaźniki serca i naczyń krwionośnych, jak ciśnienie krwi, ciśnienie tętna, prędkość przepływu krwi, minuty i objętości udaru krwi. Takie testy obejmują testy Letunova, testy krokowe, Martine, test Kotowa-Demina..

Interesujące fakty

Serce zaczyna się kurczyć od czwartego tygodnia po poczęciu i nie zatrzymuje się do końca życia. Wykonuje gigantyczną robotę: pompuje około trzech milionów litrów krwi rocznie i wykonuje około 35 milionów uderzeń serca. W spoczynku serce zużywa tylko 15% zasobów, a obciążenie do 35%. W ciągu przeciętnego okresu życia pompuje około 6 milionów litrów krwi. Kolejny interesujący fakt: serce dostarcza krew do 75 trylionów komórek ludzkiego ciała, z wyjątkiem rogówki.

Struktura serca

Serce waży około 300 gi przypomina kształt grejpfruta (ryc. 1); ma dwie przedsionki, dwie komory i cztery zawory; otrzymuje krew z dwóch żył głównych i czterech żył płucnych i wrzuca ją do aorty i tułowia płucnego. Serce pompuje 9 litrów krwi dziennie, wykonując od 60 do 160 uderzeń na minutę.

Serce pokryte jest gęstą włóknistą błoną - osierdziem, które tworzy surową wnękę wypełnioną niewielką ilością płynu, co zapobiega tarcie podczas kurczenia się. Serce składa się z dwóch par komór - przedsionków i komór, które działają jak niezależne pompy. Prawa połowa serca „pompuje” krew żylną bogatą w dwutlenek węgla przez płuca; jest to krążenie płucne. Lewa połowa wyrzuca bogatą w tlen krew z płuc do krążenia płucnego.

Krew żylna z górnej i dolnej żyły głównej wchodzi do prawego przedsionka. Cztery żyły płucne dostarczają krew tętniczą do lewego przedsionka.

Zastawki przedsionkowo-komorowe mają specjalne mięśnie brodawkowe i cienkie włókna ścięgien przymocowane do końców spiczastych krawędzi zastawek. Formacje te naprawiają zastawki i zapobiegają ich „wpadaniu” (wypadaniu) z powrotem do przedsionków podczas skurczu komorowego.

Lewa komora jest utworzona z grubszych włókien mięśniowych niż prawa, ponieważ jest odporna na wyższe ciśnienie krwi w krążeniu płucnym i musi świetnie sobie poradzić z pokonaniem jej podczas skurczu. Między komorami a aortą i pniem płucnym znajdują się zastawki półksiężycowate.

Zawory (ryc. 2) zapewniają przepływ krwi przez serce tylko w jednym kierunku, zapobiegając jego powrotowi. Zawory składają się z dwóch lub trzech guzków, które zamykają przejście, gdy tylko krew przepłynie przez zawór. Zastawki mitralne i aortalne kontrolują przepływ natlenionej krwi po lewej stronie; zastawka trójdzielna i zastawka płucna kontrolują przepływ krwi beztlenowej po prawej stronie.

Wnętrze jamy serca jest wyścielone wsierdziem i jest podzielone na dwie połowy ciągłą przegrodą przedsionkową i międzykomorową.

Lokalizacja

Serce znajduje się w klatce piersiowej za mostkiem i przed opadającą częścią łuku aorty i przełyku. Jest przymocowany do środkowego więzadła mięśnia przepony. Jedno płuco znajduje się po obu stronach. Powyżej głównych naczyń krwionośnych i miejsca oddzielenia tchawicy na dwa główne oskrzela.

System automatyzacji pracy serca

Jak wiesz, serce jest w stanie skurczyć się lub pracować poza ciałem, tj. w izolacji. To prawda, że ​​może to trwać krótko. Podczas tworzenia normalnych warunków (odżywianie i tlen) dla jego pracy, można go zredukować prawie do nieskończoności. Ta zdolność serca wiąże się ze specjalną strukturą i metabolizmem. W sercu rozróżnia się pracujące mięśnie, reprezentowane przez mięsień prążkowany (ryc.) I specjalny, tkankę, w której występuje wzbudzenie i jest ono wykonywane.

Specjalna tkanka składa się ze słabo zróżnicowanych włókien mięśniowych. W niektórych obszarach serca znajduje się znaczna liczba komórek nerwowych, włókien nerwowych i ich zakończeń, które tworzą sieć nerwową. Akumulacje komórek nerwowych w niektórych częściach serca nazywane są węzłami. Włókna nerwowe z autonomicznego układu nerwowego (nerw błędny i nerwy współczulne) są odpowiednie dla tych węzłów. U wyższych kręgowców, w tym u ludzi, tkanka nietypowa składa się z:

1. znajduje się w uchu prawego przedsionka, węzła zatokowo-przedsionkowego, który jest węzłem wiodącym („pace-mecker” pierwszego rzędu) i wysyła impulsy do dwóch przedsionków, powodując ich skurcz;

2. Węzeł przedsionkowo-komorowy (węzeł przedsionkowo-komorowy) zlokalizowany w ścianie prawego przedsionka w pobliżu przegrody między przedsionkami i komorami;

3) wiązka przedsionkowo-komorowa (wiązka His) (ryc. 3).

Wzbudzenie, które powstało w węźle zatokowo-przedsionkowym, jest przenoszone do węzła przedsionkowo-komorowego (rzędu „Pace-Mecker” II) i szybko rozprzestrzenia się wzdłuż gałęzi wiązki His, powodując synchroniczne skurcz (skurcz) komór.

Według współczesnych koncepcji przyczynę automatyzmu serca tłumaczy się tym, że w procesie życiowej aktywności w komórkach węzła zatokowo-przedsionkowego gromadzą się produkty końcowego metabolizmu (CO2), kwas mlekowy itp.), które powodują wzbudzenie w specjalnej tkance.

Krążenie wieńcowe

Mięsień sercowy otrzymuje krew z prawej i lewej tętnicy wieńcowej, które rozciągają się bezpośrednio od łuku aorty i są jej pierwszymi gałęziami (ryc. 3). Krew żylna jest kierowana do prawego przedsionka przez żyły wieńcowe.

Podczas rozkurczu (ryc. 4) atrium (A) krew przepływa z górnej i dolnej żyły głównej do prawego przedsionka (1), a z czterech żył płucnych do lewego przedsionka (2). Przepływ zwiększa się podczas wdechu, gdy podciśnienie w klatce piersiowej sprzyja „zasysaniu” krwi do serca, podobnie jak powietrze do płuc. OK, może

manifestować arytmię oddechową (zatokową).

Skurcz przedsionkowy kończy się (C), gdy wzbudzenie dociera do węzła przedsionkowo-komorowego i rozprzestrzenia się wzdłuż gałęzi wiązki His, powodując skurcz komorowy. Zastawki przedsionkowo-komorowe (3, 4) szybko zapadają się, włókna ścięgien i mięśnie brodawkowe komór zapobiegają ich zawijaniu (wypadaniu) w przedsionku. Krew żylna wypełnia przedsionki (1, 2) podczas ich rozkurczu i skurczu komorowego.

Kiedy komorowa skurcz kończy się (B), ciśnienie w nich spada, dwie zastawki przedsionkowo-komorowe - 3-ulotka (3) i mitralna (4) - otwarte, a krew przepływa z przedsionków (1,2) do komór. Kolejna fala wzbudzenia z węzła zatokowego, propagacja, powoduje skurcz przedsionka, podczas którego dodatkowa porcja krwi jest pompowana przez całkowicie otwarte otwory przedsionkowo-komorowe do zrelaksowanych komór.

Gwałtownie rosnące ciśnienie w komorach (D) otwiera zastawkę aorty (5) i zastawkę płucną (6); krew przepływa do dużych i małych kręgów krążenia krwi. Elastyczność ścian tętnic powoduje trzask zastawek (5, 6) na końcu skurczu komory.

Dźwięki powstające w wyniku ostrego trzaskania zastawek przedsionkowo-komorowych i księżycowych są słyszane przez ścianę klatki piersiowej, a dźwięki serca - „puk-puk”.

Regulacja serca

Tętno jest regulowane przez autonomiczne centra rdzenia przedłużonego i rdzenia kręgowego. Nerwy przywspółczulne (błędne) zmniejszają rytm i siłę, a nerwy współczulne nasilają się, szczególnie przy stresie fizycznym i emocjonalnym. Hormon nadnerczy adrenalina ma również podobny wpływ na serce. Chemoreceptory ciał szyjnych reagują na obniżenie poziomu tlenu i wzrost dwutlenku węgla we krwi, co powoduje tachykardię. Baroreceptory zatoki szyjnej wysyłają sygnały wzdłuż nerwów doprowadzających do ośrodków naczynioruchowych i sercowych rdzenia przedłużonego.

Ciśnienie krwi

Ciśnienie krwi mierzy się dwiema cyframi. Skurczowe lub maksymalne ciśnienie odpowiada wytryskowi krwi do aorty; ciśnienie rozkurczowe lub minimalne odpowiada zamknięciu zastawki aortalnej i rozluźnieniu komór. Elastyczność dużych tętnic pozwala im pasywnie się rozszerzać, a skurcz warstwy mięśniowej - w celu utrzymania przepływu krwi tętniczej podczas rozkurczu. Utracie elastyczności z wiekiem towarzyszy wzrost ciśnienia. Ciśnienie krwi mierzy się za pomocą ciśnieniomierza, w milimetrach rtęci. Sztuka. U zdrowej osoby dorosłej w stanie zrelaksowanym, w pozycji siedzącej lub leżącej, ciśnienie skurczowe wynosi około 120-130 mm RT. Art. I rozkurczowy - 70-80 mm Hg Z wiekiem liczby te rosną. W pozycji pionowej ciśnienie krwi nieznacznie wzrasta z powodu neuro-odruchowego skurczu małych naczyń krwionośnych.

Naczynia krwionośne

Krew zaczyna swoją drogę przez ciało, pozostawiając lewą komorę przez aortę. W tym momencie krew jest bogata w tlen, żywność rozkładającą się na cząsteczki i inne ważne substancje, takie jak hormony.

Tętnice przenoszą krew z serca, a żyły oddają ją. Tętnice, podobnie jak żyły, składają się z czterech warstw: ochronnej włóknistej błony; środkowa warstwa utworzona z mięśni gładkich i elastycznych włókien (w dużych tętnicach jest najgrubsza); cienka warstwa tkanki łącznej i wewnętrzna warstwa komórkowa - śródbłonek.

Tętnice

Krew w tętnicach (ryc. 5) znajduje się pod wysokim ciśnieniem. Obecność elastycznych włókien pozwala pulsować tętnicom - powiększają się z każdym uderzeniem serca i zmniejszają się, gdy spada ciśnienie krwi.

Duże tętnice dzielą się na średnie i małe (tętniczki), których ścianka ma warstwę mięśniową unerwioną przez autonomiczny zwężacz naczyń i nerwy rozszerzające naczynia. W rezultacie ton tętniczek może być kontrolowany przez autonomiczne ośrodki nerwowe, co pozwala kontrolować przepływ krwi. Krew przepływa z tętnic do mniejszych tętniczek, które prowadzą do wszystkich narządów i tkanek ciała, w tym samego serca, a następnie rozgałęziają się w szeroką sieć naczyń włosowatych.

W naczyniach włosowatych komórki krwi ustawiają się w rzędzie, podając tlen i inne substancje oraz pobierając dwutlenek węgla i inne produkty przemiany materii.

Kiedy ciało odpoczywa, krew ma tendencję do przepływu przez tak zwane preferowane kanały. Okazały się kapilarami, które wzrosły i przekroczyły średni rozmiar. Ale jeśli jakakolwiek część ciała wymaga więcej tlenu, krew przepływa przez wszystkie naczynia włosowate tej części.

Żyły i krew żylna

Po dostaniu się do naczyń włosowatych z tętnic i ich przepuszczeniu krew dostaje się do układu żylnego (ryc. 6). Najpierw wchodzi do bardzo małych naczyń zwanych żyłkami, które są równoważne z tętniczkami.

Krew płynie przez małe żyły i wraca do serca żyłami wystarczająco dużymi i widocznymi pod skórą. Takie żyły zawierają zastawki, które zakłócają powrót krwi do tkanek. Zawory mają kształt małego półksiężyca, wystającego do światła przewodu, co powoduje przepływ krwi tylko w jednym kierunku. Krew dostaje się do układu żylnego, przechodząc przez najmniejsze naczynia - naczynia włosowate. Przez ściany naczyń włosowatych zachodzi wymiana między krwią a płynem pozakomórkowym. Większość płynu tkankowego wraca do naczyń włosowatych żył, a część wchodzi do kanału limfatycznego. Większe naczynia żylne mogą się kurczyć lub rozszerzać, regulując dopływ krwi do nich (ryc. 7). Ruch żył jest głównie spowodowany napięciem mięśni szkieletowych otaczających żyły, które kurczą się (1) ściskają żyły. Falowanie tętnic przylegających do żył (2) ma efekt pompy.

Zastawki księżycowe (3) znajdują się w tej samej odległości w dużych żyłach, głównie w kończynach dolnych, co pozwala krwi przemieszczać się tylko w jednym kierunku - do serca.

Wszystkie żyły z różnych części ciała nieuchronnie zbiegają się w dwa duże naczynia krwionośne, jedno zwane żyłą główną wyższą, a drugie żyłą główną gorszą. Górna żyła główna zbiera krew z głowy, ramion, szyi; dolna żyła główna otrzymuje krew z dolnych części ciała. Obie żyły oddają krew do prawej strony serca, skąd jest wpychana do tętnicy płucnej (jedynej tętnicy, która przenosi krew bez tlenu). Tętnica ta przenosi krew do płuc..

Mechanizm bezpieczeństwa

W niektórych częściach ciała, na przykład na rękach i nogach, tętnice i ich gałęzie są połączone w taki sposób, że zginają się i tworzą dodatkowy, alternatywny przepływ krwi w przypadku uszkodzenia którejkolwiek z tętnic lub gałęzi. Ten kanał nazywa się obiegiem zabezpieczeń. W przypadku uszkodzenia tętnicy gałąź sąsiedniej tętnicy rozszerza się, zapewniając pełniejsze krążenie krwi. Podczas aktywności fizycznej organizmu, na przykład podczas biegania, naczynia krwionośne mięśni nóg zwiększają się, a naczynia krwionośne jelit ukrywają się, aby skierować krew do miejsca, w którym jest ona najbardziej potrzebna. Kiedy osoba odpoczywa po jedzeniu, następuje odwrotny proces. Ułatwia to krążenie krwi wzdłuż obwodnic zwanych zespoleniami..

Żyły są często łączone ze sobą za pomocą specjalnych „mostów” - zespoleń. W wyniku tego przepływ krwi może „ominąć”, jeśli w pewnym odcinku żyły wystąpi skurcz lub ciśnienie wzrośnie wraz ze skurczem mięśni i ruchem więzadła. Ponadto małe żyły i tętnice są połączone zespoleniami tętniczo-żylnymi, co zapewnia bezpośrednie „odprowadzenie” krwi tętniczej do łożyska żylnego, omijając naczynia włosowate.

Dystrybucja i przepływ krwi

Krew w naczyniach nie jest równomiernie rozmieszczona w układzie naczyniowym. W dowolnym momencie około 12% krwi znajduje się w tętnicach i żyłach, które przenoszą krew do i z płuc. Około 59% krwi znajduje się w żyłach, 15% w tętnicach, 5% w naczyniach włosowatych, a pozostałe 9% w sercu. Szybkość przepływu krwi różni się we wszystkich częściach systemu. Krew płynąca z serca przepływa przez łuk aorty z prędkością 33 cm / s.; ale zanim dotrze do naczyń włosowatych, jego przepływ zwalnia, a prędkość osiąga około 0,3 cm / s. Powrotny przepływ krwi przez żyły jest znacznie zwiększony, dzięki czemu prędkość krwi w momencie wejścia do serca wynosi 20 cm / s.

Regulacja krążenia krwi

W dolnej części mózgu znajduje się miejsce zwane centrum naczynioruchowym, które kontroluje krążenie krwi, a tym samym ciśnienie krwi. Naczynia krwionośne odpowiedzialne za kontrolowanie sytuacji w układzie krążenia to tętniczki zlokalizowane między małymi tętnicami i naczyniami włosowatymi w łańcuchu krwionośnym. Centrum naczynioruchowe otrzymuje informacje o poziomie ciśnienia krwi od nerwów wrażliwych na ciśnienie zlokalizowanych w aorcie i tętnicach szyjnych, a następnie wysyła sygnały do ​​tętniczek.

Schemat ludzkiego serca

Serce, cor, jest wydrążonym narządem mięśniowym, który pobiera krew z pni żylnych, które wpływają do niego i kieruje krew do układu tętniczego. Jama serca jest podzielona na 4 komory: 2 przedsionki i 2 komory.

Lewe przedsionek i lewa komora razem tworzą lewe lub tętnicze serce dzięki właściwości zawartej w nim krwi; prawy przedsionek i prawa komora tworzą prawe lub żylne serce. Zmniejszenie ścian komór serca nazywa się skurczem, ich relaksacja - rozkurcz.

Serce ma kształt nieco spłaszczonego stożka. Wyróżnia górną, górną, dolną, dolną, dolną i dolną powierzchnię oraz dwie krawędzie - prawą i lewą, oddzielając te powierzchnie.

Zaokrąglony wierzchołek serca, apex cordis, jest skierowany w dół, do przodu i na lewo, osiągając piąte miejsce międzyżebrowe w odległości 8 - 9 cm na lewo od linii środkowej; wierzchołek serca powstaje całkowicie z powodu lewej komory. Podstawa, kordis, skierowane do góry, z tyłu i z prawej.

Tworzą go przedsionki, a z przodu aorta i tułów płucny. W prawym górnym rogu czworokąta utworzonego przez przedsionki znajduje się miejsce - wejście żyły głównej górnej, w dolnej - żyły głównej dolnej; teraz po lewej stronie znajdują się miejsca wejścia dwóch prawych żył płucnych, na lewej krawędzi podstawy - dwóch lewych żył płucnych.

Przednia, czyli mostkowo-mostowa powierzchnia serca, twarze mostkowo-mostowe, jest skierowana do przodu, do góry i na lewo i leży za ciałem mostka i żebrami chrzęstnymi od III do VI. Bruzda wieńcowa, bruzda wieńcowa, która biegnie poprzecznie do osi podłużnej serca i oddziela przedsionki od komór, serce jest podzielone na górną część utworzoną przez przedsionki i na większą dolną, utworzoną przez komory.

Przedni podłużny bruzda biegnący wzdłuż twarzy mostka, bruzda interentricularis przednia, biegnie wzdłuż granicy między komorami, przy czym prawa komora stanowi większą część przedniej powierzchni, lewa komora jest mniejsza.

Dolna lub przepona powierzchniowa, fasadowa przepona, przylega do przepony, do jej centrum ścięgna. Boczny wzdłużny rowek, sulcus interentricularis posterior, który oddziela powierzchnię lewej komory (dużą) od powierzchni prawej (mniejszej), przechodzi wzdłuż niej.

Przednie i tylne rowki międzykomorowe serca z dolnymi końcami łączą się ze sobą i tworzą na prawej krawędzi serca, bezpośrednio na prawo od wierzchołka serca, wycięcie serca, incisura apicis cordis.

Krawędzie serca, prawe i lewe, o nierównej konfiguracji: prawa jest ostrzejsza; lewa krawędź jest zaokrąglona, ​​bardziej tępa ze względu na większą grubość ściany lewej komory.

Uważa się, że serce ma taką samą wielkość jak pięść odpowiedniej osoby. Jego średni rozmiar: 12–13 cm długości, 9–10,5 cm, przedni rozmiar 6–7 cm Średnia masa serca mężczyzny wynosi 300 g (1/215 masy ciała), a kobiety 220 g (1/250) masy ciała).

Anatomia i fizjologia ludzkiego serca

Nasz organizm jest złożoną organizacją, składającą się z pojedynczych składników (narządów i układów), dla których pełnej pracy konieczne jest ciągłe dostarczanie żywności i wykorzystanie produktów rozpadu. Ta praca jest wykonywana przez układ krążenia, składający się z narządu centralnego (pompy serca) i naczyń krwionośnych zlokalizowanych w całym ciele. Ze względu na ciągłą pracę ludzkiego serca krew stale krąży przez łożysko naczyniowe, zapewniając wszystkim komórkom tlen i odżywianie. Żywa pompa naszego ciała powoduje co najmniej sto tysięcy skurczów każdego dnia. Jak ułożone jest serce człowieka, jaka jest jego zasada działania, jakie są liczby głównych wskaźników mówiących - pytania te są interesujące dla wielu osób, które nie są obojętne na swoje zdrowie.

informacje ogólne

Wiedza o strukturze i funkcji ludzkiego serca stopniowo się gromadziła. Początkiem kardiologii jako nauki jest rok 1628, kiedy angielski lekarz i przyrodnik Harvey odkrył podstawowe prawa krążenia krwi. Następnie uzyskano wszystkie podstawowe informacje na temat anatomii serca i naczyń krwionośnych, ludzkiego układu krążenia, które są nadal używane..

Żywa „maszyna perpetuum mobile” jest dobrze chroniona przed uszkodzeniem dzięki swojemu dogodnemu położeniu w ciele ludzkim. Każde dziecko wie, gdzie serce znajduje się u osoby - w klatce piersiowej po lewej stronie, ale to nie do końca prawda. Anatomicznie zajmuje środkową część przedniego śródpiersia - jest to zamknięta przestrzeń w klatce piersiowej między płucami, otoczona żebrami i mostkiem. Dolna część serca (jej wierzchołek) jest lekko przesunięta w lewą stronę, pozostałe działy znajdują się na środku. W rzadkich przypadkach występuje nienormalny wariant lokalizacji serca u osoby z przesunięciem w prawą stronę (dekstrokardia), który często łączy się z umieszczeniem lustra w ciele wszystkich niesparowanych narządów (wątroby, śledziony, trzustki itp.).

Każdy ma swoje własne wyobrażenia o tym, jak wygląda serce człowieka, zwykle różnią się od rzeczywistości. Na zewnątrz narząd ten przypomina lekko spłaszczone jajo u góry i skierowane poniżej, z dużymi naczyniami sąsiadującymi ze wszystkich stron. Kształt i rozmiar mogą się różnić w zależności od płci, wieku, budowy ciała i stanu zdrowia mężczyzny lub kobiety.

Ludzie mówią, że wielkość serca może być w przybliżeniu określona wielkością własnej pięści - medycyna nie kłóci się z tym. Wiele osób chce wiedzieć, ile waży serce danej osoby? Ten wskaźnik zależy od wieku i płci..

Waga serca osoby dorosłej osiąga średnio 300 g, au kobiet może być nieco mniejsza niż u mężczyzn.

Istnieją patologie, w których możliwe są odchylenia tej wartości, na przykład wraz ze wzrostem mięśnia sercowego lub rozszerzeniem komory serca. U noworodków jego waga wynosi około 25 g, największe wzrosty obserwuje się w pierwszych 24 miesiącach życia i po 14-15 latach, a po 16 latach wskaźniki osiągają wartości dla dorosłych. Stosunek masy serca osoby dorosłej do całkowitej masy ciała u mężczyzn wynosi 1: 170, u kobiet 1: 180.

Cechy anatomiczne i fizjologiczne

Aby zrozumieć strukturę ludzkiego serca, patrzymy na nią najpierw z zewnątrz. Widzimy wydrążony organ mięśniowy w kształcie stożka, do którego ze wszystkich stron dochodzą gałęzie dużych naczyń ludzkiego układu krążenia, takie jak rurki lub węże do pompy. To jest żywa pompa naszego ciała, składająca się z kilku działów funkcjonalnych (komór), oddzielonych przegrodami i zaworami. Ile komór jest w sercu osoby - wie każdy uczeń ósmej klasy. Dla tych, którzy opuścili zajęcia z biologii, powtarzamy - są ich cztery (po 2 z każdej strony). Jakie są te komory serca i jaka jest ich rola w układzie krążenia:

  1. Jama prawego przedsionka przyjmuje dwie żyły główne (dolną i górną), niosąc beztlenową krew zebraną z całego ciała, która następnie wchodzi do dolnej części (prawej komory), omijając zastawkę trójdzielną (lub trójdzielną). Zawory otwierają się tylko podczas kompresji prawego przedsionka, a następnie zamykają się ponownie, nie pozwalając na wylew krwi w kierunku wstecznym.
  2. Prawa komora serca pompuje krew do wspólnego pnia płucnego, który jest następnie dzielony na dwie tętnice, które przenoszą beztlenową krew do obu płuc. W ludzkim ciele są to jedyne tętnice, przez które przepływa żylna, a nie tętnicza, krew. Natlenienie krwi zachodzi w płucach, po czym jest dostarczane do lewego przedsionka przez dwie żyły płucne (ponownie ciekawy wyjątek - żyły niosą krew bogatą w tlen).
  3. We wnęce lewego przedsionka znajdują się żyły płucne, które dostarczają tu krew tętniczą, która jest następnie pompowana do lewej komory przez guzki zastawki mitralnej. W sercu zdrowej osoby zawór ten otwiera się tylko w kierunku bezpośredniego przepływu krwi. W niektórych przypadkach jego skrzydła mogą się zgiąć w przeciwnym kierunku i pozwolić, aby część krwi przepłynęła z komory z powrotem do przedsionka (jest to wypadnięcie zastawki mitralnej).
  4. Lewa komora odgrywa wiodącą rolę, pompuje krew z płucnego (małego) koła krążenia krwi do dużego koła przez aortę (najsilniejsze naczynie w ludzkim układzie krążenia) i jej wiele gałęzi. Wytrysk krwi przez zastawkę aorty ma miejsce podczas skurczowego ściskania lewej komory, podczas rozkurczu rozkurczowego, kolejna część z lewego przedsionka wchodzi do jamy tej komory.

Struktura wewnętrzna

Ściana serca składa się z kilku warstw reprezentowanych przez różne tkanki. Jeśli mentalnie narysujesz jego przekrój, możemy rozróżnić:

  • wewnętrzna część (wsierdzie) jest cienką warstwą komórek nabłonkowych;
  • środkowa część (mięsień sercowy) - gruba warstwa mięśni, która zapewnia swoim skurczom główną funkcję pompowania ludzkiego serca;
  • warstwa zewnętrzna - składa się z dwóch liści, wewnętrzna nazywa się trzewnym osierdziem lub nasierdzie, a zewnętrzna włóknista warstwa nazywa się osierdzie ciemieniowe. Pomiędzy tymi dwoma liśćmi znajduje się wnęka z surowiczym płynem, który służy do zmniejszenia tarcia podczas skurczów serca..

Jeśli bardziej szczegółowo rozważymy wewnętrzną strukturę serca, warto zauważyć kilka ciekawych formacji:

  • akordy (filamenty ścięgien) - ich rola polega na przymocowaniu zastawek serca ludzkiego do mięśni brodawkowych na wewnętrznych ścianach komór, mięśnie te kurczą się podczas skurczu i zapobiegają wstecznemu przepływowi krwi z komory do przedsionka;
  • mięśnie serca - formacje beleczkowe i czubate w ścianach komór serca;
  • przegrody międzykomorowe i przedsionkowe.

W środkowej części przegrody międzyprzedsionkowej owalne okno czasami pozostaje otwarte (działa tylko u płodu w macicy, gdy nie ma krążenia płucnego). Wada ta jest uważana za małą anomalię rozwojową; nie zakłóca normalnego życia, w przeciwieństwie do wrodzonych wad rozwojowych przegrody międzysionkowej lub międzykomorowej, w których znacznie zaburzone jest prawidłowe krążenie krwi. Jaka krew wypełnia prawą połowę serca osoby (żylnej), spadnie ona do lewej części podczas skurczu i odwrotnie. W rezultacie zwiększa się obciążenie niektórych oddziałów, co z czasem prowadzi do rozwoju niewydolności serca. Dopływ krwi do mięśnia sercowego odbywa się za pomocą dwóch tętnic wieńcowych serca, które są podzielone na liczne gałęzie, tworząc układ wieńcowy. Wszelkie naruszenia drożności tych naczyń prowadzą do niedokrwienia (głodu tlenu w mięśniach), aż do martwicy tkanek (zawału serca).

Wydajność serca

Jeśli wszystkie wydziały działają w sposób zrównoważony, kurczliwość mięśnia sercowego nie jest zaburzona, a naczynia serca są dobrze przejezdne, wówczas osoba nie odczuwa bicia serca. Chociaż jesteśmy młodzi, zdrowi i aktywni, nie myślimy o tym, jak działa ludzkie serce. Jednak gdy bóle w klatce piersiowej, duszność lub przerwy pojawią się raz, praca serca natychmiast staje się zauważalna. Jakie wskaźniki powinni wszyscy wiedzieć:

  1. Wartość tętna (HR) - od 60 do 90 uderzeń na minutę, powinna bić serce w spoczynku u osoby dorosłej, jeśli bije ponad 100 razy - jest to częstoskurcz, mniej niż 60 - bradykardia.
  2. Objętość udaru serca (objętość skurczowa lub CO) to objętość krwi, która jest wyrzucana do ludzkiego układu krążenia w wyniku jednego skurczu lewej komory, zwykle wynosi 60-90 ml w spoczynku. Im wyższa wartość, tym niższy puls i większa wytrzymałość organizmu podczas wysiłku. Ten wskaźnik jest szczególnie istotny dla profesjonalnych sportowców..
  3. Wskaźnik pojemności minutowej serca (minutowa objętość krążenia krwi) jest definiowany jako CO pomnożone przez częstość akcji serca. Jego wartość zależy od wielu czynników, w tym od sprawności fizycznej, umiejscowienia ciała, temperatury otoczenia itp. Norma spoczynkowa leżenia u mężczyzn wynosi 4-5,5 litra na minutę, u kobiet jest to 1 l na minutę mniej.

Osoba ma unikalny organ, dzięki któremu żyje, pracuje, kocha. Troska o serce jest tym bardziej cenna, że ​​zaczyna się od badania cech jego struktury i funkcji. W rzeczywistości silnik serca nie jest tak wieczny, wiele czynników negatywnie wpływa na jego pracę, z których niektóre są w stanie kontrolować, inne można całkowicie wykluczyć, aby zapewnić długie i pełne życie.

Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Dystonią

  • Niedokrwienie
    Świece z papaweryną podczas ciąży
    Podczas ciąży dziecko oczekująca matka ze szczególną ostrożnością stara się chronić przed wszelkimi negatywnymi czynnikami, które mogą powodować komplikacje ciążowe. Są to wszelkie choroby, bolesne stany i stresujące sytuacje, które stanowią pewne zagrożenie dla urodzenia dziecka.
  • Tętniak
    Chemia krwi
    Biochemiczne badanie krwi - zaawansowane badanie laboratoryjne w celu określenia poziomu enzymów, elektrolitów, metabolitów węglowodanów, białka, metabolizmu lipidów. Dzięki temu badaniu możesz uzyskać informacje na temat stanu narządów wewnętrznych, ocenić metabolizm i zapotrzebowanie organizmu na składniki odżywcze, witaminy i minerały.

O Nas

Co to znaczy, że lekarz przepisze kationowy eozynofilowy test białkowy? Czy powinienem się tym martwić? W rzeczywistości wszystko nie jest takie przerażające. To tylko jeden ze wskaźników alergii ciała.