Makrosomia płodu, co to jest

Jednym z istotnych problemów medycznych i społecznych jest ciąża i poród w obecności dużego płodu. Makrosomia płodu (MP) jest stanem, w którym (w zależności od metody zastosowanej do ustalenia) waga dziecka przekracza 4000–4500 g lub rozmiar 90 percentyla jest przekroczony zgodnie ze skalą percentyla opracowaną dla określonej populacji. Dzieci o masie ciała większej niż 4000 g częściej rodzą się u wielu kobiet w obecności otyłości, cukrzycy [2]. Według I. Kahyaoglu i in. [24] kobiety z głównie siedzącym trybem życia i ograniczoną aktywnością fizyczną w trzecim trymestrze ciąży są obarczone wysokim ryzykiem rozwoju MP. Problem dużego płodu zasługuje na szczególną uwagę lekarzy różnych specjalności - położników, neonatologów, neuropatologów, ponieważ ciąża i poród u dużego płodu są często skomplikowane. Zachorowalność okołoporodowa i umieralność u pacjentów z MP są 5–10 razy wyższe niż u dzieci urodzonych z prawidłową masą ciała [4].

Większość autorów zauważa, że ​​w przypadku MP komplikacje zaczynają się rozwijać nawet na etapie ciąży. Według niektórych autorów [6, 8] wśród powikłań okresu ciążowego u pacjentów z MP, znacznie częściej niż w populacji, wykrywane są gestozy, niedokrwistość i wczesna toksykoza; wielowodzie.

Poród o masie płodowej 4000 g lub częściej przebiega z powikłaniami: występuje pierwotna i wtórna słabość porodu, przedwczesne wydzielanie płynu owodniowego; nierównowaga miednicy i głowy pochodzenia płodowego występuje 5 razy częściej niż przy normalnym wzroście płodu; znacznie częściej w okresie intensywnego ruchu powstaje dystocja ramion. Dlatego przy diagnozowaniu dużego płodu zwiększa się liczba planowych cięć cesarskich i operacyjnego porodu dopochwowego [25]. W przypadku MP ryzyko zespołu zasysania płynów owodniowych, urazów porodowych u matki i dziecka znacznie wzrasta, rejestruje się większą częstość występowania uduszenia porodowego [1]. W następnych i wczesnych okresach poporodowych, z powodu nadmiernego rozciągnięcia macicy z powodu dużego płodu, krwawienie hipotoniczne występuje częściej [27].

Z. Gyurkovits i in. [20], analizując wyniki okołoporodowe, ujawnił wysoką częstość krwotoków w nadnerczach noworodków o masie 4500 lub więcej po urodzeniu naturalnym. Ci sami autorzy z MP zauważyli wysokie ryzyko złamań obojczyka, niską ocenę stanu noworodków w skali Apgar po 5 minutach, poród w stanie hipoglikemii. Według S.I. Yelginoy i in. [2] konsekwencje przewlekłego cierpienia dużego płodu w okresie przedporodowym prowadzą do naruszenia procesów adaptacyjnych, zmniejszenia odporności na działanie niekorzystnych czynników środowiskowych oraz odchyleń w rozwoju fizycznym, somatycznym i neuropsychicznym w okresie ontogenezy poporodowej. Wiadomo, że makrosomia u dziewcząt po urodzeniu w okresie dojrzewania objawia się przed rozwojem fizycznym ze względnym opóźnieniem rozwoju seksualnego; czynność miesiączkową charakteryzuje się zespołem hipermenstrualnym i nieregularnym cyklem miesiączkowym (15,7%), wysoką częstością bolesnego miesiączkowania (52,8%) i krwawieniem z macicy okresu dojrzewania (39,3%); nierównomierne zmiany w gruczołach mlecznych (64%) i zespół hiperandrogenizmu (53,9%); echograficzne oznaki obwodowego typu policystycznych jajników i trwałe formacje retencyjne jajników.

Tak więc nie ma wątpliwości, czy terminowa diagnoza MP wpływa na wybór optymalnej taktyki dostarczania. Idealnym modelem do zapobiegania możliwym powikłaniom okołoporodowym jest eliminacja przyczyn MP. Jednak poszukiwanie ostatecznej odpowiedzi na pytanie o prawdziwe powody utworzenia MP jest wciąż dalekie od ukończenia. Dostępne dane w nowoczesnej literaturze są kontrowersyjne.

Głównymi czynnikami ryzyka MP są cukrzyca, otyłość; choroby układu sercowo-naczyniowego, późniejsza miesiączka, powtarzający się poród, duży płód z wywiadem aborcyjnym, ciąża, ciąża większa niż 20 kg, przyjmowanie leków wazoaktywnych w drugim i trzecim trymestrze ciąży (pentoksyfilina, kuranty) [9, 26]. LA. Cherepnina [8] zauważyła, że ​​przedporodowymi czynnikami ryzyka rozwoju MP są gestageny (duphaston, utrozhestan) w pierwszym trymestrze ciąży, leki wazoaktywne (trental, kuranty, actovegin) i witamina E w 2-3 trymestrach.

W ostatnich latach wiele uwagi poświęcono naruszeniom metabolizmu węglowodanów i lipidów u matki, które są głównymi przyczynami powstawania MP [3, 5]. Jednym z kluczowych regulatorów metabolizmu węglowodanów-lipidów są czynniki endokrynne - adipokiny (leptyna, adiponektyna, oporność), insulina i składniki osi greliny (grelina - hormon wzrostu - insulinopodobne czynniki wzrostu) [12]. Podczas ciąży zachodzą znaczące zmiany w tych procesach metabolicznych, które wpływają na parametry wzrostu i masy płodu, co decyduje o znaczeniu badania tego problemu. Ciąża jest wyjątkowym stanem, któremu towarzyszy fizjologiczny wzrost insulinooporności. To pozwala nam uważać nawet występującą fizjologicznie ciążę za „stan cukrzycowy”. W czasie ciąży rozwija się stan względnej hiperinsulinizmu z obwodową opornością na insulinę ze względu na wzrost stężenia hormonów kontrowersyjnych, a także działanie adipokin w tkance tłuszczowej. Wiadomo, że zwiększa się aktywność hormonalna tkanki tłuszczowej podczas ciąży, co znajduje odzwierciedlenie w zmianie stężenia adipokin we krwi matki [10]. Adipokiny są uważane za brakujące ogniwo w patogenezie zaburzeń metabolizmu węglowodanów i lipidów, co z kolei prowadzi do rozwoju najbardziej palących problemów współczesnej medycyny: chorób sercowo-naczyniowych, insulinooporności, otyłości.

Określenie „adipocytokiny” (tłuszcz tłuszczowy, komórka tłuszczowa, ruchy kinos) jest kwestionowane przez niektórych naukowców, ponieważ klasa mediatorów interakcji międzykomórkowej zaangażowanych w reakcje immunozapalne nazywana jest cytokinami. Z tego punktu widzenia niewłaściwe jest rozważanie oporności, leptyny i adiponektyny jako cytokin, ponieważ ich działanie immunomodulujące nie zostało udowodnione. Dlatego konflikt polega na tym, że dziś potrzebne są dalsze badania w tej dziedzinie, aby odróżnić substancje podobne do hormonów i cytokiny. W związku z tym zaproponowano szerszy termin „hormony pochodzące z tkanki tłuszczowej” - hormony wytwarzane z tkanki tłuszczowej, chociaż nazwa „adipokiny” jest dziś najczęściej używana. Era adipokiny rozpoczęła się wraz z odkryciem leptyny w 1994 r., Kiedy przedstawiono dane na temat roli mutacji genu leptyny w rozwoju otyłości u myszy. Inne substancje podobne do hormonów wytwarzane przez adipocyty zostały później odkryte..

Leptyna (z gr. Leptos - cienka), tak zwany hormon głodu, była pierwszą otwartą adipokiną. W 1994 r. Naukowcy z Rockefeller University odkryli u otyłych myszy mutację genu ob / ob, który kontroluje ekspresję leptyny. Naukowcy uważają, że w przypadku otyłości powstaje wyrównawcza oporność podwzgórza na centralne działanie leptyny, która następnie prowadzi do hiperleptinemii przez mechanizm ujemnego sprzężenia zwrotnego [29]. Badania nad wpływem leptyny na wydzielanie insuliny i insulinooporność są ze sobą sprzeczne. L.M. Berstein [16] ujawnił również bezpośredni związek między poziomem leptyny a stopniem oporności na insulinę, biorąc pod uwagę zmiany objętości tkanki tłuszczowej u kobiet po menopauzie. Zasugerowali, że leptyna jest łącznikiem między adipocytami i komórkami β trzustki i stymuluje wydzielanie insuliny ze zmniejszeniem wrażliwości na nią. W badaniach in vitro i in vivo stwierdzono, że leptyna ma właściwości czynnika wzrostu, a mianowicie stymuluje angiogenezę, proliferację komórek krwiotwórczych i komórek β trzustki. Ponadto, hamując syntezę neuropeptydu Y w podwzgórzu, leptyna stymuluje wydzielanie hormonu wzrostu przez przysadkę mózgową. Istnieje hipoteza, że ​​poziom leptyny jest markerem sygnałowym, odzwierciedlającym wystarczającą akumulację tkanki tłuszczowej niezbędną do rozpoczęcia dojrzewania, co zapewni regularność cykli menstruacyjnych i zdolność do reprodukcji [21].

Obecnie ustalono, że leptyna stymuluje aktywację układu współczulno-nadnerczowego, a katecholaminy z kolei hamują produkcję leptyny, jednak wraz z rozwojem zespołu metabolicznego interakcje te są zakłócane, a zwiększony poziom leptyny w połączeniu z przewlekłą hiperaktywacją układów neurohumoralnych prowadzi do nadciśnienia tętniczego [13]. Jednocześnie leptyna odgrywa ważną rolę w czasie ciąży, będąc czynnikiem mitogennym dla komórek trofoblastów [11]. Wzrost stężenia leptyny w grupie kobiet w ciąży ze stanem przedrzucawkowym można uznać za element patogenezy stanu przedrzucawkowego, a z drugiej strony jako mechanizm adaptacyjny mający na celu kompensację pojawiających się zaburzeń w układzie: matka - łożysko - płód [11]. G. Angelidis i in. wykazał ważną rolę leptyny i greliny w regulacji dojrzewania, płodności i implantacji jaja płodowego w endometrium. Jednocześnie rola leptyny w MP pozostaje niezbadana [14].

W czasie ciąży łożysko jest dodatkowym źródłem tworzenia adipokin, takich jak leptyna i rezystyna, co potwierdza ich potencjalną rolę w utrzymaniu ciąży [11]. Na obecnym etapie biologiczne i patofizjologiczne skutki oporności w ludzkim ciele nie są w pełni zrozumiałe, a kwestia ta pozostaje przedmiotem dyskusji naukowej..

Adiponektyna ma również właściwości przeciwmiażdżycowe. Hamuje adhezję monocytów, zmniejsza ich aktywność fagocytarną i zmniejsza gromadzenie się zmienionych lipoprotein w ścianie naczynia. Ponadto adiponektyna zmniejsza uszkodzenie śródbłonka naczyń i stymuluje produkcję tlenku azotu. Na podstawie tych danych staje się oczywiste, że hipoadiponektynemia jest czynnikiem ryzyka upośledzenia hemostazy naczyniowo-płytkowej i krzepnięcia, co prowadzi do zwiększenia tworzenia się skrzepliny. Wpływ adiponektyny na ryzyko chorób sercowo-naczyniowych wymaga dalszych badań..

Grelina zwiększa poziom hormonu wzrostu. Peptyd ten odgrywa ważną rolę w regulacji głodu i metabolizmu energetycznego, stymulując przyjmowanie pokarmu i wywołując rozwój otyłości. Jego poziom wzrasta wraz z głodem, utratą masy ciała, przyjmowaniem kalorii i hipoglikemią. Wzrost stężenia greliny w osoczu po odchudzaniu spowodowany dietą jest zgodny z hipotezą, że grelina odgrywa rolę w długoterminowej regulacji masy ciała. Poziomy greliny są obniżone u osób z otyłością, cukrzycą typu 2 i nadciśnieniem.

H. Kahveci i in. [23] wykazali dodatnią korelację między poziomem insuliny, leptyny, greliny z wiekiem ciążowym a wartościami antropometrycznymi płodów urodzonych przedwcześnie (w 24–37 tygodniu ciąży), co ponownie potwierdza ważną rolę greliny i leptyny dla wzrostu i rozwoju dzieci na etapie przedporodowym. Jednak nie ma wystarczających danych dotyczących wpływu leptyny i greliny na powstawanie MP.

Zatem powyższe sugeruje, że MP jest jednym z pilnych problemów współczesnej położnictwa, ze względu na wysoki odsetek skomplikowanego przebiegu ciąży i porodu, prowadzący do poważnych konsekwencji medycznych, społecznych i ekonomicznych. Idealnym modelem zapobiegania powstawaniu MP jest eliminacja przyczyn jego występowania. Obecnie nie ma jasnego zrozumienia przyczyn i procesów prowadzących do MP. Niemniej jednak pojawiły się prace, w których głównymi przyczynami powstawania MP płodu są zaburzenia metabolizmu węglowodanów u matki i lipidów. Poszerzenie wiedzy na temat patogenezy MP poprzez wyjaśnienie roli greliny i leptyny w procesach metabolicznych umożliwi sformułowanie naukowo uzasadnionego wniosku dotyczącego możliwości i sposobów optymalizacji wyników okołoporodowych w MP.

Duże owoce (makrosomia)

... wśród populacji istnieje mit, że w czasie ciąży trzeba „jeść za dwoje”, ponieważ „duże dziecko jest zdrowym dzieckiem”.

W ostatnich latach na świecie wzrosła liczba noworodków o wysokiej masie ciała (makrosomia). Około 5–10% niemowląt rodzi się o masie ciała większej niż 4000 g; podczas gdy duży owoc nazywa się owocem o masie 4000 gi większej, a owoc o masie 5000 gi większej nazywa się gigantem. Stan wewnątrzmaciczny płodu podczas makrosomii (płodu) nie różni się od tego w normosomii, ale ze względu na skomplikowany przebieg porodu dzieci częściej rodzą się ze złamaniami obojczyka lub ramion, krwiakami, uduszeniem podczas porodu, zaburzeniem krążenia mózgowego (dlatego duże grupy noworodków powinny być przypisane do grupy ryzyko rozwoju powikłań, szczególnie o charakterze neurologicznym). Wykazano, że makrosomia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań dla matki: słabym porodem, urazem porodowym, krwawieniem po porodzie, łonowym zapaleniem spojenia łonowego itp. Duża masa ciała przy porodzie ma również długofalowe konsekwencje dla dziecka - zwiększone ryzyko otyłości i cukrzycy (DM) z wiekiem.

Duże dzieci częściej rodzą się w wieku mnogim i pierwotnym w wieku powyżej 30 lat, u kobiet z 3 lub więcej ciążami w wywiadzie, jeśli wzrost matki jest większy niż 170 cm, wzrost ojca jest większy niż 180 cm, jeśli ojciec dziecka ma ponad 40 lat, a także jeśli rodzice duża masa przy urodzeniu (w tym, jeśli kobieta miała bliskich krewnych przy urodzeniu, miała dużą masę). Czynnikami ryzyka w czasie ciąży są: całkowity przyrost masy ciała 16 kg lub więcej, odżywianie ze zwiększoną ilością łatwo przyswajalnych węglowodanów i tłuszczów. Duże dzieci częściej rodzą się u kobiet z chorobami endokrynologicznymi: wśród czynników ryzyka makrosomii, wiodącego zespołu metabolicznego u matki, w tym nadwagi (BMI> 25,7 + 5,1 kg / m2) i otyłości, insulinooporności, cukrzycy typu 2 i cukrzyca ciążowa (GDM). Na podstawie badań metabolizmu węglowodanów w układzie „matka - płód - płyn owodniowy” stwierdzono, że w przypadku dużego płodu poziom glukozy we krwi matki znacznie wzrasta, co najwyraźniej wynika z względnego niedoboru insuliny. Przyczynia się to do większej penetracji glukozy do płodu, w wyniku czego jego trzustka zaczyna funkcjonować ze zwiększonym obciążeniem, co prowadzi do rozwoju makrosomii. Nieodpowiednia aktywność fizyczna podczas ciąży jest również czynnikiem ryzyka makrosomii płodowej. Regularne ćwiczenia (co najmniej 3 razy w tygodniu) w czasie ciąży zmniejszają ryzyko rozwoju makrosomii o 20-30%. Podawanie niektórych środków farmakologicznych podczas ciąży (na przykład tokolitycznych [2-adrenomimetyki], kortykosteroidów), które stymulują rozpad glikogenu w wątrobie (przed glukozą) i zwiększają poziom glukozy we krwi, mogą zatem prowadzić do makrosomii płodowej, dlatego w celu zapobiegania makrosomii wskazane powyżej środków farmakologicznych podczas ciąży.

W ten sposób ustalono zależność rozwoju dużego płodu od cech konstytucyjnych matki, liczby ciąż, parytetu urodzeniowego i dziedzicznych predyspozycji. Ważne jest odżywianie kobiety w ciąży, endokrynologiczna patologia matki (naruszenie metabolizmu węglowodanów i tłuszczów). Dodatkowym tłem w rozwoju dużego płodu może być zatrudnienie społeczne kobiety, wiek ojca dziecka i bezpłodność.

Ze względu na wysokie ryzyko urazu porodowego matki i płodu podczas makrosomii we współczesnych położnictwie, dużą wagę przywiązuje się do określenia masy płodu w macicy. W klinice przedporodowej należy dowiedzieć się o dziedzicznych predyspozycjach (z jaką masą urodziła się kobieta, czy urodziły się jej duże dzieci), dziedzicznym obciążeniem cukrzycy. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność otyłości u kobiety w ciąży, ciążę, szybki wzrost obwodu brzucha i wysokość dna macicy w II i III trymestrze ciąży (z wyjątkiem wielowodzie, ciąży mnogiej). Konieczne jest przeprowadzenie badania metabolizmu węglowodanów poprzez wykonanie testu tolerancji glukozy (TSH) lub codziennych wahań poziomu cukru we krwi (DCS), jeśli to możliwe, określ spektrum lipoprotein (trójglicerydów, cholesterolu, niezestryfikowanych kwasów tłuszczowych itp.).

W prenatalnej diagnostyce makrosomii konieczne jest zintegrowane stosowanie ultradźwięków i metod klinicznych. Ultradźwięki w dynamice mają szczególną wartość (możliwe jest określenie masy podczas MRI, jeśli istnieje taka potrzeba kliniczna). Do diagnozy makrosomii płodowej zalecane są następujące kryteria:

wysokość dna macicy (VDM) wynosi 40 cm lub więcej, a obwód brzucha (AJ) wynosi 110 cm lub więcej (pod koniec ciąży lub na początku porodu), podczas gdy według danych VDM i OZH według wzoru I.F. Jordania (M = OZHVDM), można obliczyć szacunkową masę płodu; Uwaga: u kobiety noszącej duży płód od 24. tygodnia wiarygodny nadwyżka wysokości stojącej dna macicy i obwodu brzucha wynosi 3–3,5 cm lub więcej od normy dla tego okresu ciąży, a trend ten utrzymuje się do porodu (szczególnie dokładny „Znak” wartości te nie występują w przypadku wyraźnego obrzęku i otyłości);

ultradźwięki (od połowy trzeciego trymestru - 32 - 34 tygodnie): BDP - 96,52,5 mm; Spaliny - 345,56,7 mm; Płyn chłodzący - 358,910,9 mm; DBK - 77.82.4 mm, co z reguły wskazuje na makrosomię płodu.

W przypadku deficytu masy ciała kobiety zaleca się zwiększenie szacunkowej masy płodu zgodnie z I.F. Jordania (patrz wyżej) o 10%, aw przypadku otyłości - o 10%, a następnie użyj wzoru do ustalenia masy płodu za pomocą fetometrii ultradźwiękowej (wykonanej nie więcej niż 14 dni przed porodem), co znacznie poprawia jakość diagnozy makrosomii płodu ( określenie szacunkowej masy dużego płodu tylko na podstawie wzoru I.F. Jordanii i według ultrasonografii fetometria jest równie mało pouczająca):

M = (BPR + OG + LZR + OZH + DBK) / 4 x K

M jest szacowaną masą płodu;
BDP - dwubiegunowy rozmiar głowy płodu, mm;
OG - obwód głowy płodu, mm;
LZR - wielkość przedniej części potylicznej głowy płodu, mm;
ОЖ - obwód brzucha płodu, mm;
DBK - długość kości udowej płodu, mm;
Współczynnik K, przy szacowanej masie płodu według I.F. Jordania: 3800 - 4000 g - 16,1 (z ciężką otyłością - 15,1), 4001 - 4500 g - 16,8, 4501 - 4900 g -17,4, 4901 gi więcej - 18,8 (z ciężką otyłością - 19,8).

Fetometria ultradźwiękowa w czasie ciąży (39–40 tygodni), przeprowadzona w celu zdiagnozowania makrosomii płodowej, wskazane jest zmierzenie dodatkowych parametrów: TMTP (grubość tkanek miękkich barku) i TPBS (grubość przedniej ściany brzucha) płodu, których wielkość wynosi odpowiednio więcej niż 13 i 12 mm wskazują na obecność dużego płodu ze 100% prawdopodobieństwem (Cherepnina A.L., 2006) [czytaj więcej o możliwości prenatalnej diagnozy dużego płodu].


przeczytaj: Metoda przewidywania narodzin dużego płodu (autorzy: Kagan I.I. Baeva I.Yu.; publikacja patentowa: 09/10/2011)


W obecności dużego płodu wskazana jest hospitalizacja prenatalna w 38–39 tygodniu ciąży do szczegółowego badania klinicznego i położniczego, aby przygotować się na poród i wybrać optymalny termin i metodę porodu. Badanie kobiet w ciąży obejmuje: zewnętrzne badanie położnicze, stopień „dojrzałości” szyjki macicy, kolposciogramu, pomiar obwodu brzucha, wysokość dna macicy nad macicą, TSH lub DKS, badanie hemostazologiczne, spektrum lipoprotein, badanie ultrasonograficzne (w celu ustalenia masy płodu, jego pozycji, prezentacja, lokalizacja łożyska), badanie dopplerograficzne, kardiotokografia. Wskazaniami do planowanego cięcia cesarskiego w obecności szacowanej dużej masy płodu, zwłaszcza większej niż 4500 g, są: anatomicznie wąska miednica, obciążona historia położnicza i ginekologiczna, pierwotny w wieku powyżej 30 lat, prezentacja miednicy płodu, blizna na macicy.

W przypadku braku bezwzględnych wskazań do cięcia cesarskiego poród wykonuje się z funkcjonalną oceną miednicy, zapobieganiem niedotlenieniu płodu, uszkodzeniem krocza, krwawieniem. W przypadku powikłań podczas porodu: przedwczesnego wypływu wody, niewłaściwego wprowadzenia części prekursorowej, niedopasowania klinicznego, anomalii porodowych, przerwania łożyska, niedotlenienia płodu, konieczne jest uzupełnienie porodu cesarskim cięciem.


Jednym z powikłań drugiego etapu porodu jest trudny poród obręczy barkowej, co jest traumatyczne dla noworodka, ponieważ często prowadzi do uszkodzenia kręgosłupa szyjnego, niedowładu splotu ramiennego, urazowego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, złamania obojczyka. W trzecim okresie porodu i we wczesnym okresie poporodowym występuje wysoka częstotliwość naruszenia oddzielenia łożyska, niedociśnienia i krwawienia z macicy, a także pęknięć tkanek miękkich kanału rodnego. W związku ze znaczną liczbą powikłań przy porodzie odnotowano wzrost liczby chorób w okresie poporodowym (subwolucja macicy, hematometr, lochiometr, zapalenie błony śluzowej macicy). Aby zapobiec naruszeniu funkcji skurczowej macicy w III etapie porodu, obowiązkowe wprowadzenie macicy pokazano w okresie poporodowym.

Makrosomy (Big Baby): powikłanie porodu

  • Co to jest makrosomia (duże dziecko)?
  • Jakie mogą być przyczyny makrosomii?
  • Jakie mogą być objawy makrosomii?
  • powikłania
  • Czynniki wpływające na ryzyko makrosomii u kobiet
  • Diagnoza dla dużego dziecka
  • Leczenie makrosomii
  • Czy makrosomia wpływa na moją dostawę?
  • Czy makrosomia wpływa na zdrowie mojego dziecka?
  • Czy można zapobiec i kontrolować makrosomię??

Makrosomia lub duże dziecko to stan, w którym dziecko jest większe lub cięższe niż dziecko urodzone o czasie. Jest to zwykle widoczne u dzieci matek otyłych lub chorych na cukrzycę i może prowadzić do problemów podczas porodu, ponieważ dziecko może być zbyt duże, aby przejść przez kanał rodny.

Co to jest makrosomia (duże dziecko)?

Termin „makrosomia” pochodzi z języka greckiego i dosłownie oznacza „makro - duży lub duży” i „somia”, co oznacza „ciało”, i zwykle jest używany do opisania noworodka z nadwagą po urodzeniu. (Średnia waga zdrowego noworodka wynosi około 7 funtów). Makrosomia jest również znana jako zespół Big Baby..

Makrosomia płodu podczas ciąży jest definiowana jako stan, w którym masa urodzeniowa dziecka wynosi ponad 4000–4500 g, czyli 8–9 funtów lub więcej niż 90% w wieku ciążowym. Kobiety w ciąży z dużym dzieckiem mogą mieć trudny poród. Ryzyko powikłań znacznie wzrasta, gdy masa urodzeniowa przekracza 9 funtów, 15 uncji (4500 gramów).

Według Centers for Disease Control, 7-8 procent dzieci urodzonych w 2015 roku ważyło około 4000 gramów przy urodzeniu, a 1-1, 1 procent ważył 4500 gramów, a 0, 1% ważyło ponad 5000 gramów.

Różne próby ustalenia prenatalnej (przed urodzeniem) diagnozy tego stanu były w dużej mierze niedokładne. Jednak położnik może sprawdzić makrosomię, jeśli wyniki pomiarów brzusznych lub ultrasonograficznych wskazują, że dziecko jest ciężkie w porównaniu do wieku ciążowego (tygodnie lub miesiące ciąży). Należy jednak zauważyć, że USG nie jest dokładne w późniejszych stadiach ciąży.

Jakie mogą być przyczyny makrosomii?

Chociaż większość makrosomii płodu podczas ciąży pozostaje niewyjaśniona, zidentyfikowano różne czynniki sprawcze, które mogą powodować poród dużego dziecka. Zawierają:

  • Genetyka: wzrost i waga rodziców wpływa na masę urodzeniową.
  • Pochodzenie etniczne: kobiety latynoskie częściej mają duże dzieci niż kobiety azjatyckie.
  • Czas trwania ciąży (ciąża). Częściej u kobiet w ciąży, których oczekiwany termin porodu (EDD) przekracza 1-2 tygodnie lub dłużej.
  • Obecność cukrzycy ciążowej lub znanego przypadku cukrzycy. Rozpoznanie cukrzycy przed ciążą lub w jej trakcie jest niepokojącym czynnikiem ryzyka makrosomii płodu. Niekontrolowana cukrzyca może być związana z częstszym występowaniem tego stanu..
  • Wiek macierzyński. Kobiety w wieku powyżej 35 lat częściej zachodzą w ciążę z dużym dzieckiem.
  • Dziecko płci męskiej: owoce płci męskiej zwykle ważą więcej niż ich żeńskie odpowiedniki. Większość dzieci powyżej 4500 g to zazwyczaj mężczyźni.
  • Waga przed ciążą: nadmierna otyłość lub wysokie BMI przed ciążą.
  • Przyrost masy ciała podczas ciąży: nadmierny przyrost masy ciała podczas ciąży.
  • Historia rodziny: historia poprzedniego dziecka z makrosomią zwiększa ryzyko kilkakrotnie.

Jakie mogą być objawy makrosomii?

Chociaż nie ma szczególnych objawów makrosomii, następujące objawy dużego dziecka podczas ciąży:

  • Nadmierna wysokość podstawy. Makrosomię płodu zwykle podejrzewa się, gdy regularne wizyty przedporodowe u lekarza sugerują nadmierną wysokość podstawy (maksymalna odległość od kości łonowej do górnej części macicy w jamie brzusznej). W języku medycznym jest zwykle nazywany doskonałym dla wieku ciążowego..
  • Duży przyrost masy ciała: nadwaga w późnej ciąży może być pośrednim objawem narodzin dziecka z makrosomią.
  • Wielowodzie: Nadmiar płynu owodniowego, który otacza macicę i działa jako amortyzator, może być związany z tym stanem. Można to wykryć za pomocą ultradźwięków. Według niektórych badaczy wielowodzie jest wynikiem nadmiernej produkcji moczu przez duże dziecko.

powikłania

Makrosomia może powodować problemy zarówno dla matki, jak i dziecka. Oto krótki przegląd komplikacji, które mogą napotkać zarówno matka, jak i dziecko..

Komplikacje mamy

Główne powikłania matczyne makrosomii płodowej występują z powodu urazów porodowych i traumatycznych porodów.

  • Trudne porody. Podczas normalnego porodu dziecko większe niż zwykle może mieć trudny kanał rodny. Może to wymagać dodatkowej pracy przy użyciu kleszczy lub urządzeń próżniowych. W niektórych sytuacjach cięcie cesarskie (zabieg chirurgiczny na dolnej części brzucha) może być jedyną opcją urodzenia dużego dziecka.
  • Uszkodzenie narządów płciowych i zranienia: nadmierna siła wymagana do porodu dużego płodu może uszkodzić tkanki pochwy i mięśnie okołoodbytnicze (mięśnie utrzymujące integralność kanału odbytu).
  • Nadmierne krwawienie: W przypadku skomplikowanego porodu spowodowanego makrosomią płodu krwawienie może wystąpić przed porodem (porodem) lub po porodzie (po porodzie). Tutaj kanał rodny jest większy niż zwykle, aby pomieścić zbyt duży płód.
  • Pęknięcie macicy: Pomimo rzadkości, wcześniej operowana macica kobiety, albo z powodu wcześniejszego cięcia cesarskiego, albo z powodu jakiejkolwiek innej procedury przywracania macicy, może mieć większe ryzyko pęknięcia w miejscu szwu. Wynika to z faktu, że płód makrosomalny ma większy wpływ na ściany macicy.
  • Wyższe ryzyko makrosomii płodu w przyszłej ciąży: prawdopodobieństwo makrosomii płodu wzrasta kolejno przy każdym porodzie makrosomalnym.

Komplikacje u dzieci:

  • Urazy podczas porodu: W przypadku trudnych porodów z powodu makrosomii płodu, dzieci, które zwykle rodzą się metodami lub bez, mogą doznać obrażeń. Obejmuje to dystocję barku, mechaniczne powikłanie, w którym z powodu braku równowagi ramiona nie są dostarczane za głowę dziecka. To powoduje, że ramiona wpadają w kość miednicy matki. Powikłania neurologiczne mogą również wystąpić z powodu urazu głowy dziecka podczas porodu..
  • Hipoglikemia przy urodzeniu. U dziecka urodzonego z nadwagą przy urodzeniu prawdopodobieństwo cukru we krwi jest poniżej normy. Może być szkodliwy, jeśli nie zostanie natychmiast zdiagnozowany, i może powodować skurcze u noworodków..
  • Dziecięca otyłość. Dzieci makrosomalne w dzieciństwie są otyłe. Ryzyko jest wprost proporcjonalne do masy urodzeniowej.
  • Powikłania metaboliczne: u dzieci z nadwagą po urodzeniu występuje większe prawdopodobieństwo wystąpienia zespołu metabolicznego. Jest to triada nadmiernego ciśnienia krwi, wysokiego poziomu cukru we krwi i nieprawidłowego poziomu tkanki tłuszczowej lub nieprawidłowego poziomu cholesterolu. Jest to bezpośrednio związane z wyższym ryzykiem przyszłych chorób sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych..

Czynniki wpływające na ryzyko makrosomii u kobiet

  • Otyłość: Otyłość może znacząco wpływać na wyniki ciąży, w tym na występowanie makrosomii płodowej na wiele bezpośrednich i pośrednich sposobów. Wskaźnik masy ciała (BMI) jest mierzony jako waga w kilogramach / wzrost w metrach kwadratowych. Otyłość jest opisywana jako BMI powyżej 30, podczas gdy BMI powyżej 25 uważa się za nadwagę i zwiastun otyłości. Otyłe kobiety częściej chorują na cukrzycę i cukrzycę ciążową, które z kolei są innymi bezpośrednimi czynnikami etiologicznymi makrosomii płodowej..
  • Cukrzyca lub cukrzyca ciążowa. Kobiety z cukrzycą odkryte podczas ciąży mają większe ryzyko posiadania dużego dziecka. Cukier we krwi wpływa również na wyniki płodu.

Diagnoza dla dużego dziecka

  • Metoda laboratoryjna. Test tolerancji glukozy (GTT), przeprowadzony około 24–28 tygodnia ciąży, może być dobrą metodą wykluczenia cukrzycy ciążowej. Nieprawidłowe GTT na czczo może wskazywać na dalsze badanie i ocenę cukrzycy ciążowej (GDM), a następnie makrosomii płodu.
  • Metoda przesiewowa: Badanie kliniczne, w tym regularne pomiary jamy brzusznej i wzrostu dna, może dać wyobrażenie o możliwości makrosomii płodu. W szczególności obwód brzucha, mierzony ponad 35 cm 2 tygodnie przed porodem, jest związany z porodem makrosomalnym.
  • Metoda obrazowania: makrosomia ultradźwiękowa (ultradźwięki) jamy brzusznej może czasami oceniać wielkość płodu i pomagać w korelacji ich z wiekiem ciążowym płodu.

Leczenie makrosomii

Leczenie makrosomii płodowej obejmuje podejście zintegrowane. Chociaż końcowe leczenie jest subiektywne w każdym przypadku, poniżej przedstawiono ogólny protokół zalecany w leczeniu makrosomii płodowej.

  • Dieta: zgodnie z ustaleniami dietetyka. Matki z nadwagą i cukrzycą powinny stosować zrównoważoną i zdrową dietę..
  • Medyczna opieka położnicza: chociaż indukcja porodu w przypadkach makrosomii płodu jest kontrowersyjna, ciążę przez ponad 39 tygodni można zaoferować w subiektywny i kontrolowany sposób, aby zapobiec powikłaniom.
  • Pomoc chirurgiczna. W trudnym normalnym porodzie podawanie dopochwowe może być stosowane za pomocą kleszczyków lub urządzeń z podciśnieniem.

Cięcie cesarskie (sekcja dla dużego dziecka) można wybrać jako procedurę opcjonalną lub awaryjną na podstawie wyników badań przesiewowych.

Czy makrosomia wpływa na moją dostawę?

Makrosomia w niektórych przypadkach może prowadzić do traumatycznych porodów, w tym urazów pochwy i krocza. Istnieje szansa na nadmierny krwotok i rzadkie przypadki pęknięcia macicy. Może to wymagać dodatkowego odcinka pochwy lub cięcia cesarskiego. Makrosomia zwiększa również prawdopodobieństwo makrosomii płodu w kolejnych ciążach..

Czy makrosomia wpływa na zdrowie mojego dziecka?

Makrosomia może wpływać na dziecko podczas porodu, w tym hipoglikemię podczas porodu, dystocję barku i uszkodzenie neurologiczne. Może także w przyszłości predysponować dziecko do otyłości, cukrzycy, chorób sercowo-naczyniowych i udarów..

Czy można zapobiec i kontrolować makrosomię??

Tak, poprzez terminowe porady lekarskie, regularne badania przedporodowe i skany, można zapobiec makrosomii. Ponadto skuteczna kontrola masy ciała poprzez środki dietetyczne, regularne ćwiczenia i odpowiednia kontrola cukru za pomocą leków może pomóc w zapobieganiu makrosomii..

Jak uniknąć posiadania dużego dziecka?

Wczesne testy na cukrzycę ciążową, echokardiografię płodu i opóźnioną ultrasonografię w 20–22 tygodniu ciąży mogą pomóc w zapobieganiu makrosomii płodu.

Makrosomia jest komplikacją porodową dla matki i predysponującą chorobą dziecka w przyszłości. Można to jednak docenić podczas ciąży dzięki częstym i terminowym skanom. Można temu również skutecznie zapobiegać za pomocą środków stylu życia u przyszłej matki i być leczonym lub leczonym za pomocą metod porodu wspomaganego.

Makrosomia płodu.

Okres ciąży jest najważniejszym, odpowiedzialnym i, oczywiście, szczęśliwym czasem dla każdej kobiety. Przez dziewięć miesięcy każda przyszła matka dba o to, aby dziecko urodziło się silne i zdrowe. W tym pomagają jej lekarze przepisujący różne badania, których wyniki mogą pomóc skorygować określone odchylenie lub chorobę. Dziś porozmawiamy o czymś takim jak makrosomia płodu. Jeśli lekarz nagle powie, że masz makrosomię, powinieneś wiedzieć, co to jest i jak może wpłynąć na przebieg ciąży i porodu.

Makrosomia płodu - stan, w którym dziecko waży więcej niż 4 kilogramy. Eksperci twierdzą, że ten warunek jest bardzo ważny do zdiagnozowania na czas w celu zidentyfikowania i wyeliminowania przyczyn, które wpłynęły na występowanie makrosomii..

W większości przypadków makrosomia jest spowodowana nadwagą matki w ciąży, chorobą taką jak cukrzyca lub nadmiernym wzrostem masy ciała w okresie rodzenia dziecka.

Jeśli podczas badania lekarz odkryje, że wysokość dna macicy przekracza standardowe parametry - a jest to 4 centymetry, może podejrzewać makrosomię.

Jak ten stan wpływa na poród?

Według niektórych lekarzy ta diagnoza jest wskazaniem do cięcia cesarskiego. Inni eksperci twierdzą, że ryzyko operacji u kobiety nie jest uzasadnione, ponieważ prawdopodobieństwo powikłań nie jest określone przez metodę porodu.

Jak wiadomo, wskazaniem do wykonania cięcia cesarskiego w tym stanie jest masa ciała dziecka 4 kg na cukrzycę u matki lub 4,5 kg bez tej diagnozy.

Narodziny wystarczająco dużego dziecka mogą być dość trudne dla kobiety. Może im towarzyszyć poważne pęknięcie krocza, a także duża utrata krwi i uszkodzenie kości ogonowej. Ponadto istnieje ryzyko, że podczas porodu ramiona będą dystocją - stanem, w którym ramiona dziecka wpadają w kości miednicy matki po pojawieniu się głowy. Zdarza się to bardzo rzadko, ale ten problem jest uważany za poważny i wymaga natychmiastowej pomocy medycznej. Z reguły kobieta powinna zająć określoną pozycję, a następnie wszystko zniknie bez nacięcia krocza lub innej interwencji chirurgicznej.

Jeśli lekarz nie zaleci naturalnego porodu, ale tylko cesarskie cięcie, konieczne jest omówienie wszystkich możliwych zagrożeń związanych z taką operacją. Prawdopodobieństwo, że kobieta będzie mogła urodzić dziecko w naturalny sposób, jest dość wysokie. Na podstawie statystyk około 88% kobiet z dużymi owocami z powodzeniem porodziło bez cięcia cesarskiego.

Lekarz może również nalegać na stymulację porodu wcześniej niż oczekiwany termin. W tej sytuacji powinieneś dowiedzieć się, dlaczego lekarz oferuje tę opcję. Najczęściej przy rzekomej makrosomii stymulacja porodu jest niepraktyczna.

Wpływ makrosomii na zdrowie dziecka po urodzeniu.

Jeśli kobieta wybierze naturalny poród, prawdopodobne jest, że podczas porodu dziecko dozna złamania obojczyka lub urazu nerwów ramienia i ramienia. Według statystyk zdarza się to w 4-16% przypadków. Jednocześnie ryzyko wzrasta, jeśli podczas narodzin dziecka potrzebna jest pomoc specjalistów. Jednak mogą to również determinować silne walki..

Złamanie obojczyka nie jest dużym problemem. Właściwie przepisana terapia pomaga dzieciom szybko wrócić do zdrowia. Nie ma innych komplikacji ze zdrowiem dużych dzieci..

Dlatego nie przegap obowiązkowych badań, słuchaj zaleceń lekarzy i podejmuj właściwe decyzje - wtedy twój bohater urodzi się bez problemów i komplikacji.

Makrosomia płodu, co to jest

Przyczyny

Makrosomia rozwija się na tle pewnych czynników ryzyka, które wpływają na rozwój płodu:

  • dziedziczność. Ryzyko rozwoju jest większe w rodzinach, w których rodzice mają wysoki wzrost i wagę;
  • ciąża po porodzie;
  • otyłość dowolnego stopnia wykryta u kobiety w ciąży;
  • cukrzyca i inne zaburzenia metaboliczne;
  • narodziny dużego płodu w poprzednich ciążach;
  • nieprawidłowości genetyczne.

Głównym powodem wewnątrzmacicznego przyrostu masy ciała jest okresowy wzrost poziomu glukozy we krwi, prowadzący do uwalniania insuliny i czynników wzrostu u płodu. Powoduje to wzrost wielkości narządów wewnętrznych i ilości tkanki tłuszczowej..

Efekty zdrowotne

Wystąpienie makrosomii podczas ciąży nie przechodzi bez śladu. Stan patologiczny prowadzi do wzrostu liczby cięć cesarskich i uszkodzenia kanału rodnego. Ponadto kobieta w ciąży może rozwinąć następujące patologie:

  • przedłużony przebieg porodu;
  • krwawienie wewnątrzmaciczne;
  • zanik pracy;
  • atonia mięśni macicy;
  • infekcja uszkodzonych struktur w okresie poporodowym.

Niekorzystne skutki dotyczą dziecka. Wzrost masy ciała i wzrostu zwiększa ryzyko obrażeń porodowych. Często obserwuje się złamania obojczyka, zwichnięcia stawu barkowego, a także uszkodzenie struktur układu nerwowego. W wyniku rozwoju patologii położniczej możliwe jest przedłużone niedotlenienie podczas porodu, co prowadzi do encefalopatii okołoporodowej i innych zaburzeń mózgu.

Środki diagnostyczne

Możesz podejrzewać naruszenie w trzecim trymestrze ciąży. Jeśli wzrost masy ciała kobiety w tym okresie przekracza 6 kg, możliwa jest obecność makrosomii. Badanie położnicze nie ujawnia zmian w wielkości dziecka. Jeśli ujawni się rozbieżność między wiekiem ciążowym a wzrostem dna macicy, kobieta zostaje wysłana na badanie ultrasonograficzne. Podczas badania ultrasonograficznego szacowane są wymiary ciała, co pozwala postawić dokładną diagnozę.

Istnieją metody stosowane przez położników w celu ustalenia oczekiwanej masy noworodka. Mają jednak niską swoistość, co może prowadzić do nadmiernej diagnozy stanu. Ma to również swoje negatywne konsekwencje:

  • ryzyko wystąpienia ropnych i niezakaźnych powikłań po cięciu cesarskim jest zwiększone;
  • noworodek może być przedwczesny i mieć niedorozwinięte różne układy ciała.

Ocena prawdziwej wielkości dziecka podczas ciąży jest trudna. W związku z tym lekarze mogą przeprowadzać ultradźwięki dynamicznie w odstępie kilku tygodni.

Fałszywa diagnoza może być spowodowana następującymi czynnikami: zwiększoną ilością płynu owodniowego, licznymi ciążami, guzami miednicy i nieprawidłowym wiekiem ciążowym. Dodatkową wartością w diagnozie są metody laboratoryjne. Kluczowym jest test tolerancji glukozy. Przeprowadza się je w 25–29 tygodniu ciąży u wszystkich kobiet. Jeśli podczas poprzedniej ciąży zauważono otyłość lub zauważono makrosomię, badania są częściej.

Podejścia do leczenia

Kiedy kobieta w ciąży dowie się, co to jest, powinna zastosować się do zaleceń lekarza prowadzącego. Samoleczenie jest niedopuszczalne. Główną metodą terapii jest dieta terapeutyczna. Jego główną zasadą jest zmniejszenie całkowitej zawartości kalorii w żywności. Ilość kalorii spożywanych w ciągu dnia nie powinna przekraczać 2–2,2 tys. W obecności cukrzycy ich objętość zmniejsza się do 1200 kcal. Jedzenie powinno być ułamkowe z trzema głównymi posiłkami i dwiema przekąskami.

Makrosomia jest wskazaniem do stymulacji lekami porodu lub cięcia cesarskiego. Pozwala to zmniejszyć ryzyko dla kobiet i niemowląt. Stymulacja porodu odbywa się po 39 tygodniach. Cięcie cesarskie jest wskazane dla szacunkowej masy ciała noworodka wynoszącej 4,5 kg.

Kobiety w ciąży powinny znać przyczyny i pamiętać o podstawowych podejściach do zapobiegania chorobie. Te ostatnie obejmują: monitorowanie poziomu glukozy, szczególnie przy cukrzycy, i normalizowanie masy ciała.

Makrosomii łatwiej jest zapobiegać niż eliminować ją podczas ciąży. W tym celu podczas przygotowania do ciąży i jej przebiegu kobieta powinna być regularnie obserwowana przez ginekologa-położnika. Specjalista będzie mógł w odpowiednim czasie podejrzewać odchylenia w rozwoju dziecka i wybierać dodatkowe metody badania.

Termin „makrosomia płodowa” jest używany do opisania noworodka z nadwagą przy urodzeniu. Diagnozę można postawić z pewnością tylko poprzez pomiar masy dziecka po jego urodzeniu. Makrosomia jest stanem, w którym masa noworodka przekracza 4000 g. Około 7% niemowląt ma masę urodzeniową większą niż 4 kg, 1% większą niż 4,5 kg i 0,1% większą niż 5 kg (gigantyzm). Kod patologii ICD 10: O33.5 (duży rozmiar płodu powodujący nierównowagę wymagającą pomocy medycznej). Taka pomoc często obejmuje cięcie cesarskie..

Przyczyny

Tendencja do makrosomii występuje pod wpływem takich czynników:

  • predyspozycje genetyczne (wysoki wzrost i waga rodziców, na przykład ponad 1,70 m u matki i 1,80 m u ojca);
  • ciąża po porodzie (prowadzi do tej patologii w 3-10% przypadków);
  • cukrzyca ciężarnych;
  • otyłość u matki przed ciążą (BMI powyżej 30 kg / m2);
  • nadwaga przy urodzeniu dziecka;
  • cukrzyca obu typów (cukrzyca typu 1 jest czynnikiem prowokującym w 40% przypadków);
  • płeć męska noworodka;
  • wcześniejsze porody dużego płodu zwiększają prawdopodobieństwo makrosomii w obecnej ciąży 5–10 razy;
  • choroba genetyczna - zespół Beckwitha-Wiedemanna.

Spośród tych czynników największe znaczenie ma nadmierny przyrost masy ciała podczas ciąży (przyrost masy ciała) i wysoki poziom glukozy we krwi. Warunki te, podobnie jak BMI przed ciążą, można modyfikować. Wpływając na nich, lekarze mogą zapobiec makrosomii u niektórych kobiet w ciąży.

Duży płód może powodować u noworodka uraz noworodka, uraz porodowy matki i przerwanie ciąży przez cięcie cesarskie.

Patogeneza

Jak wspomniano powyżej, głównym powodem rozwoju makrosomii są epizody wzrostu poziomu cukru we krwi matki podczas ciąży. Dzieje się tak w przypadku źle kontrolowanej cukrzycy, otyłości i nadmiernego przyrostu masy ciała. Wysokie stężenie glukozy jest również określane we krwi nienarodzonego dziecka. Powoduje to stymulację w jego ciele syntezy insuliny, insulinopodobnych czynników wzrostu, hormonu wzrostu. Z kolei aktywują wzrost płodu i odkładanie się tłuszczu i glikogenu w jego tkankach. Proces ten jest przyspieszany, gdy ciąża jest opóźniona..

Badania wykazały, że makrosomia często występuje u kobiet z niską tolerancją glukozy przed ciążą, niezależnie od masy ciała. Ponadto ta patologia jest związana z wysoką zawartością trójglicerydów we krwi. Dlatego zaburzenia biochemiczne w ciele matki, nawet przed ciążą, mogą służyć jako czynnik prowokujący. Wykazano, że w tym przypadku zwiększa się ryzyko nie tylko porodu lub urazu matki, ale także śmierci wewnątrzmacicznej rozwijającego się dziecka.

Prognoza

Konsekwencje makrosomii są najbardziej widoczne po urodzeniu dziecka ważącego ponad 4250 gw kobietach bez cukrzycy i ważących ponad 4000 gw cukrzycy.

Patologia wiąże się z większą częstością cięcia cesarskiego (2 razy więcej niż przy normalnej wadze dziecka) i urazem kanału rodnego. Częstotliwość krwotoku poporodowego u noworodka ważącego więcej niż 4,5 kg zwiększa się 2 razy do 3,1%, a potrzeba transfuzji krwi matki jest prawie 5 razy.

Inne komplikacje od matki:

  • długotrwały poród;
  • słabość siły roboczej;
  • poporodowe zapalenie błony śluzowej macicy.

Dziecko ma 20-krotnie zwiększone ryzyko urazu porodowego (złamanie obojczyka, zwichnięcie barku), 10-krotny wzrost prawdopodobieństwa dystocji ramiennej (trudność w porodzie obręczy barkowej). Takie dzieci są 4 razy bardziej narażone na potrzebę leczenia na oddziale intensywnej terapii noworodków z powodu zaburzeń oddychania, zmian składu elektrolitów krwi, patologii układu sercowo-naczyniowego itp. W przyszłości zwiększą prawdopodobieństwo encefalopatii (upośledzenie funkcji mózgu z powodu głodu tlenu) mózg przeniesiony podczas porodu).

Makrosomy podwaja ryzyko poronienia. W przypadku cukrzycy u matki i masy ciała dziecka do 5 kg występuje to w 8 przypadkach na 1000 urodzeń w porównaniu z 2 przypadkami przy braku cukrzycy. Jeśli istnieje gigantyczny płód ważący więcej niż 5 kg, wówczas przy braku cukrzycy ryzyko martwego porodu wynosi 5-18 przypadków na 1000 porodów, a w przypadku tej choroby wzrasta do 4%.

Istnieją dowody na związek między patologią porodu a przyszłymi problemami zdrowotnymi. Należą do nich insulinooporność, nadciśnienie, otyłość, cukrzyca.

Aby zapobiec takim konsekwencjom, konieczne jest zidentyfikowanie czynników ryzyka u kobiety w ciąży, ich korekty, właściwego wyboru metody porodu.

Diagnostyka

Makrosomię można podejrzewać przy wzroście masy ciała w 3. trymestrze o ponad 6 kg.

W rutynowych badaniach położniczych nie można postawić dokładnej diagnozy. Wysokość dna macicy nie jest wiarygodnym wskaźnikiem. Wpływ na to ma wzrost matki, ilość płynu owodniowego, pozycja nienarodzonego dziecka i wiele innych czynników. Jednak rozbieżność między wysokością dna macicy a wiekiem ciążowym powoduje skierowanie kobiety na dodatkowe badanie ultrasonograficzne, odsłaniając nienormalnie duży rozmiar płodu. Diagnostyka ultradźwiękowa nie zapewnia 100% dokładności.

Wielu lekarzy w praktyce stosuje tę formułę, aby określić szacunkową wagę dziecka od urodzenia: wysokość dna macicy w cm jest mnożona przez obwód brzucha w cm, a masa płodu jest uzyskiwana w gramach. Podejrzenie powstaje również, jeśli przed porodem kobieta bez obrzęku i otyłości ma wysokość macicy większą niż 40 cm i obwód brzucha większą niż 110 cm, a metod takich nie można również nazwać dokładnymi..

Niemożność dokładnego określenia makrosomii płodu przed porodem może prowadzić do hiper- i hipodiagnozy tego stanu. W przypadku nadmiernej diagnozy (przesady prawdziwej wagi) możliwe są:

  • rodzenie niedojrzałego, przedwczesnego płodu, na przykład z wczesnym zabiegiem chirurgicznym lub stymulacją porodu;
  • powikłania chirurgiczne cięcia cesarskiego.

Niebezpieczeństwa niedodiagnozy makrosomii (niedocenianie prawdziwej wagi) - dystocja ramion, uraz porodowy noworodka, uszkodzenie kanału rodnego matki, potrzeba natychmiastowej operacji.

Nadmierna diagnoza makrosomii może prowadzić do takich możliwych czynników:

  • wielowodzie;
  • niedokładne określenie wieku ciążowego;
  • ciąża mnoga;
  • guzy miednicy, w tym mięśniaki macicy.

Badania laboratoryjne

Głównym testem do identyfikacji ryzyka jest określenie tolerancji glukozy w 24–28 tygodniu ciąży. Rozpoznanie i leczenie cukrzycy ciążowej zmniejsza prawdopodobieństwo rozwoju patologii.

U kobiet z czynnikami ryzyka cukrzycy konieczne są regularne badania poziomu cukru we krwi. Jest to otyłość, obecność krewnych z tą chorobą, cukrzyca ciążowa lub duży płód podczas poprzedniej ciąży.

Badania obrazowe

Określenie ultrasonograficznej masy płodu jest wskazane, jeśli rozmiar macicy nie pasuje do wieku ciążowego w 32-36 tygodniu. Jednak im wyższa masa nienarodzonego dziecka, tym mniejsza dokładność pomiarów. Stwarza to problemy przy podejmowaniu decyzji o zarządzaniu ciążą i porodem z domniemaną makrosomią..

Zdolność do identyfikacji patologii za pomocą ultradźwięków wynosi około 56%. Prawdopodobieństwo jego obecności, gdy nie zostanie wykryte przez ultradźwięki, wynosi około 15%.

Jednym z najcenniejszych wskaźników ultradźwiękowych jest brzuch płodu w 38 tygodniu ciąży. Jeśli przekracza 35 cm, prawdopodobieństwo urodzenia dziecka ważącego więcej niż 4 kg wynosi ponad 90%. Dokładność tego pomiaru zależy w dużej mierze od kwalifikacji i doświadczenia lekarza, a także od możliwości sprzętu.

Dopplerografia maciczno-łożyskowego przepływu krwi i kardiotokografia służą do określenia stanu dziecka z makrosomią..

Leczenie

Pacjentowi zaleca się skonsultowanie z endokrynologiem, dietetykiem i, w razie potrzeby, dietą niskowęglowodanową. W przypadku braku cukrzycy zalecana zawartość kalorii w jedzeniu wynosi 2000-2200 kcal dziennie, przy cukrzycy spada do 1200 kcal. Musisz jeść w małych porcjach do 6 razy dziennie.

Planowana hospitalizacja odbywa się przy stymulacji porodu lub planowanym cięciu cesarskim.

Decyzja o dostawie podejmowana jest indywidualnie. Indukcja porodu w 39 tygodniu zmniejsza ryzyko urazu porodowego i dystocji ramienia. Zaleca się cięcie cesarskie z szacunkową masą noworodka większą niż 4,5 kg z normalnym testem tolerancji glukozy u matki i ponad 5 kg w przypadku cukrzycy.

Inne wskazania do planowanej operacji makrosomii:

  • prezentacja miednicy;
  • wąska miednica;
  • wady macicy;
  • ciąża po IVF;
  • ciężkie współistniejące choroby.

Jednak operacja zwiększa ryzyko powikłań u matki, w tym związanych z blizną macicy podczas kolejnych porodów. Ponadto nie może zapobiec wszystkim przypadkom uszkodzenia splotu ramiennego dziecka, ponieważ niektóre z nich występują w macicy.

Należy zachować ostrożność podczas ekstrakcji próżniowej płodu podczas porodu lub stosowania kleszczy położniczych, ponieważ często prowadzą one do obrażeń porodowych.

Naturalne porody przebiegają bez powikłań u 80% pacjentów z dużym płodem, szczególnie jeśli występuje makrosomia stopnia 1 (4000-4500 gramów). W każdym razie w tym czasie lekarze powinni być przygotowani na cesarskie cięcie cesarskie.

Wskazania do operacji w nagłych wypadkach:

  • nieprawidłowości w pracy (słabość, brak koordynacji itp.);
  • anatomicznie wąska miednica;
  • uduszenie płodu (uduszenie).

Następnie zarówno matka, jak i dziecko (w tym młodzież) potrzebują regularnego oznaczania poziomu cukru we krwi, ponieważ makrosomia jest predyktorem (wskaźnikiem) możliwego rozwoju cukrzycy.

Pacjenci z cukrzycą, którzy nie chcą jeszcze mieć dzieci, potrzebują pomocy w wyborze skutecznej antykoncepcji.

Zapobieganie

Nie ma metody, aby całkowicie wyeliminować ryzyko rozwoju patologii. Jednak zidentyfikowano niektóre metody zapobiegania, które zmniejszają ryzyko wystąpienia tego stanu:

  1. Kontrola poziomu cukru we krwi, insuliny i diety o niskiej zawartości łatwo przyswajalnych węglowodanów u kobiet w ciąży z cukrzycą, w tym ciążowych.
  2. Normalizacja masy kobiety podczas planowania ciąży.
  3. W ciężkiej otyłości wskazana jest operacja bariatryczna..

Makrosomia płodu jest stanem, gdy (w zależności od użytej definicji) masa płodu przekracza 4000–4500 g lub 90 percentyl dla danego wieku ciążowego. Ważne jest, aby zdiagnozować makrosomię w odpowiednim czasie i, jeśli to możliwe, wyeliminować podstawowe przyczyny. Położnik powinien przewidzieć potencjalne problemy z porodem dużego płodu przez naturalny kanał rodny. W tym wydłużenie drugiego etapu porodu, dystocja ramion i różne urazy płodu i matki.

Makrosomia jest spowodowana otyłością, cukrzycą matek i nadmiernym przyrostem masy ciała podczas ciąży. Podejrzenie makrosomii występuje zwykle, gdy wysokość stojąca dna macicy jest o ponad 4 cm wyższa niż wskaźnik charakterystyczny dla danego wieku ciążowego. Diagnozę potwierdza ultrasonografia. Diagnozę różnicową należy przeprowadzić u dużego, ale nadal normalnego płodu, ciąży mnogiej, wielowodzie, mięśniaka macicy lub innych guzów jamy miednicy, a we wcześniejszych stadiach ciąży - z dryfem pęcherzyków.

Opieka przedporodowa ma na celu identyfikację i leczenie przyczyny makrosomii. Zarządzanie porodem zależy od wyboru metody porodu. Niektórzy eksperci uważają, że makrosomia płodu jest absolutnym wskazaniem do cięcia cesarskiego. Ich przeciwnicy twierdzą, że ryzyko operacyjne dla matki nie jest uzasadnione, ponieważ prawdopodobieństwo powikłań okołoporodowych nie zależy od sposobu porodu. Częstym wskazaniem do cięcia cesarskiego w makrosomii jest masa płodu 4000 g w przypadku cukrzycy u matki lub 4500 g w przypadku braku cukrzycy u matki.

Wybierając leczenie zachowawcze, położnik powinien być gotowy do udzielenia pomocy w przypadku dystopii ramion. Ryzyko trudnego porodu ramion można ocenić za pomocą ultradźwięków, porównując obwód głowy z obwodem klatki piersiowej płodu. W przypadku dystocji ramion stosuje się technikę McRobertson: kobieta porodowa zgina nogi w stawach biodrowych i dociska kolana do klatki piersiowej. Jednocześnie naciskają na region nadłonowy. Należy unikać nacisku na dno macicy, ponieważ często prowadzi to do zablokowania przedniego ramienia. Jeśli przedniego ramienia nie można usunąć, wykonuje się perineotomię i usuwa się tylne ramię.

Jeśli techniki te się nie powiodą, głowa płodu wraca do kanału pochwy i wykonuje się cesarskie cięcie cesarskie.

Przełożona ciąża.

Czas trwania normalnej ciąży wynosi od 38 do 42 tygodni. Taka ciąża jest uważana za „pełną” i kończy się porodem na czas („pilne”). Innymi słowy, termin dostawy następuje po 40 ± 2 tygodniach ciąży. Jeśli ciąża trwa dłużej niż 42 tygodnie (294 dni od 1. dnia ostatniego normalnego cyklu miesiączkowego), uważa się ją za przełożoną i kończy się ona późnym porodem. Przeładowanie występuje w 8–10% ciąż i wiąże się z wysokim ryzykiem działań niepożądanych zarówno u matki, jak i płodu. Późne porody wiążą się ze zwiększonym ryzykiem nieskutecznych wyników..

Zwiększona zachorowalność i umieralność wymagają szczególnej uwagi na takie ciąże i porody. Przełożona ciąża jest źródłem stresu dla samej pacjentki, jej rodziny i nadzorującego personelu medycznego. Położnik powinien spróbować uspokoić ciężarną kobietę, wyjaśnić jej cechy swojego stanu i omówić plan działania.

Dokładna przyczyna ciąży nie została ustalona, ​​ale znanych jest wiele czynników predysponujących. W niektórych przypadkach przyczyną nadmiernej ekspozycji jest naruszenie kurczliwości macicy, prawdopodobnie z powodu wrodzonych cech mięśniówki macicy. Niezależnie od etiologii istnieje tendencja do powtarzania perenasirovanie. U 50% pacjentów z opóźnieniem kolejna ciąża również wydaje się opóźniona.

Zachorowalność i śmiertelność przenoszonych płodów / niemowląt jest kilkakrotnie wyższa niż te wskaźniki w przypadku pilnej ciąży, z kilku powodów. Około 20% prawdziwie urodzonych niemowląt wykazuje oznaki upośledzenia dojrzewania lub zespołu nadrzędnego. U przełożonych dzieci zwykle obserwuje się opóźnienie wzrostu i brak tłuszczu podskórnego, co nadaje dziecku klasyczny, pomarszczony wygląd starego mężczyzny. Zauważono również zmiany w zewnętrznej osłonie - długie paznokcie, złuszczający naskórek, zabarwienie smółki na paznokciach, skórze i pępowinie.

Około 25% przełożonych ciąż kończy się porodem niemowląt z makrosomią (tj. O masie większej niż 4000 g). Dzieci te mogą mieć upośledzony metabolizm glukozy i bilirubiny; są również narażone na ryzyko hipoglikemii i hiperbilirubinemii. Mają zwiększoną częstość urazów porodowych, zwłaszcza dystocji ramion i złamań obojczyka w połączeniu z urazami splotu ramiennego (paraliż / niedowład Erb-Duchenne'a) otrzymany podczas porodu przez naturalny kanał rodny. Ze względu na częstą rozbieżność między rozmiarem płodu a miednicą matka musi zastosować cesarskie cięcie.
Makrosomia płodu zwiększa ryzyko urazów matki z uszkodzeniem krocza lub, w przypadku cięcia cesarskiego, macicy i innych narządów miednicy.

Uszkodzenie splotu ramiennego występuje z częstością 1 przypadku na 500 pilnych porodów i jest szczególnie prawdopodobne podczas makrosomii płodu, podczas porodu w prezentacji miednicy płodu lub utrudnionego porodu, chociaż może również wystąpić przy pozornie nieskomplikowanej, łatwej porodzie. W przypadku paraliżu lub niedowładu Erb (lub Duchenne) następuje rozciąganie lub pękanie górnych gałęzi splotu nerwu ramiennego. Rezultatem jest porażenie mięśni naramiennych i infraspinatus, a także mięśni zginaczy przedramienia. W rezultacie ramię swobodnie zwisa wzdłuż ciała, przedramię jest zgięte i obrócone do wewnątrz. Funkcja palca jest zwykle utrzymywana. Rzadziej uszkodzone są dolne gałęzie splotu, co prowadzi do porażenia Klumpkego lub porażenia ręki.

Ponieważ większość urazów jest łagodna, leczenie jest oczekiwane głównie przy użyciu unieruchamiających opon i fizjoterapii. Z reguły po 3-6 miesiącach następuje pełne lub prawie całkowite wyleczenie..

Zmniejszenie objętości płynu owodniowego lub małowodzie, często związane z ciążą po porodzie, jest ważną przyczyną niedotlenienia wewnątrzmacicznego, którego płód doświadcza w późnej ciąży i podczas porodu. Objętość płynu owodniowego osiąga maksymalną wartość (około 1 litr) po 36–37 tygodniach ciąży, a następnie zmniejsza się średnio o połowę o 42 tygodnie. Pępowina zwykle unosi się swobodnie w płynie owodniowym. Utrata znacznej ilości płynu oznacza niższą ochronę pępowiny i większe prawdopodobieństwo uszkodzenia.

Gdy ciąża jest opóźniona, może rozwinąć się szybko narastająca dysfunkcja łożyska. Przejawia się to w zmniejszeniu transferu do płodu wody, elektrolitów, glukozy, aminokwasów i tlenu. W około 40% przełożonych ciąż stwierdza się zawały serca, zwapnienie i zwłóknienie łożyska, które zmniejszają jego funkcjonalność. Niewystarczające odżywianie wewnątrzmaciczne i oddychanie mogą przyczynić się do rozwoju niedotlenienia wewnątrzmacicznego i zespołu nadrzędnego.

Innym szczególnym problemem podczas przedłużania ciąży jest przenikanie smółki do płynu owodniowego i możliwość aspiracji (zespół aspiracji smółki). Może to prowadzić do ciężkiej niewydolności oddechowej z powodu mechanicznej niedrożności zarówno małych, jak i dużych dróg oddechowych, a także chemicznego zapalenia płuc smółki. Pasja smółki występuje nie tylko podczas odroczonej ciąży, obserwuje się ją w 13-15% pilnych ciąż, ale jej częstotliwość wzrasta wraz z przekroczeniem tego terminu. Jeśli weźmiesz pod uwagę, że w przypadku odroczonej ciąży występuje zmniejszenie objętości płynu owodniowego, wzrasta prawdopodobieństwo, że noworodek aspiruje bardziej skoncentrowany i toksyczny roztwór smółki.

Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Dystonią

O Nas

Zmniejszenie liczby bazofilów we krwi to zmniejszenie liczby elementów leukocytów, wskazujące na rozwój określonego procesu patologicznego w ciele. Należy jednak zauważyć, że u niektórych osób brakuje bazofili we krwi, co jest wrodzoną patologią.

Podziel Się Z Przyjaciółmi