Klasyfikacja przewlekłej niewydolności serca - objawy, stopnie i klasy czynnościowe

Klasyfikacja form klinicznych i odmian przewlekłej niewydolności serca jest konieczna do rozróżnienia przyczyn, ciężkości stanu pacjenta i cech patologii.

Takie rozróżnienie powinno uprościć procedurę diagnostyczną i wybór taktyk leczenia..

W krajowej praktyce klinicznej stosuje się klasyfikację CHF według Vasilenko-Strazhesko i klasyfikację funkcjonalną New York Heart Association.

CHF na Vasilenko-Strazhesko (etapy 1, 2, 3)

Klasyfikacja została przyjęta w 1935 r. I jest stosowana do dziś z pewnymi udoskonaleniami i dodatkami. W oparciu o objawy kliniczne choroby podczas CHF istnieją trzy etapy:

    I. Ukryta niewydolność krążenia bez towarzyszących zaburzeń hemodynamicznych. Objawy niedotlenienia występują przy nietypowej lub długotrwałej aktywności fizycznej. Możliwe duszność, silne zmęczenie, tachykardia. Istnieją dwa okresy A i B..

Etap Ia jest przedkliniczną wersją kursu, w której dysfunkcje serca prawie nie wpływają na samopoczucie pacjenta. Badanie instrumentalne ujawnia wzrost frakcji wyrzutowej podczas wysiłku fizycznego. Na etapie 1b (utajona niewydolność serca) niewydolność krążenia objawia się podczas wysiłku fizycznego i przechodzi w spoczynku. II. W jednym lub obu kręgach krążenia obserwuje się stagnację, która nie przechodzi w spoczynku. Okres A (etap 2a, CHF wyrażony klinicznie) charakteryzuje się objawami stagnacji krwi w jednym z kręgów krążenia.

Etap 3a jest uleczalny; przy odpowiedniej kompleksowej terapii niewydolności serca możliwe jest częściowe przywrócenie funkcji dotkniętych narządów, stabilizacja krążenia krwi i częściowe wyeliminowanie przekrwienia. Etap IIIb charakteryzuje się nieodwracalnymi zmianami metabolizmu w dotkniętych tkankach, którym towarzyszą zaburzenia strukturalne i funkcjonalne.

Zastosowanie nowoczesnych leków i agresywnych metod leczenia dość często eliminuje objawy niewydolności serca, odpowiadające etapowi 2b stanowi przedklinicznemu.

Nowy Jork (1, 2, 3, 4 FC)

Klasyfikacja funkcjonalna opiera się na tolerancji aktywności fizycznej jako wskaźniku nasilenia niewydolności krążenia. Określenie zdolności fizycznych pacjenta jest możliwe na podstawie dokładnej historii i niezwykle prostych testów. Na tej podstawie wyróżnia się cztery klasy funkcjonalne:

  • I FC. Codzienna aktywność fizyczna nie powoduje zawrotów głowy, duszności i innych oznak upośledzenia czynności mięśnia sercowego. Manifestacje niewydolności serca występują na tle niezwykłej lub długotrwałej aktywności fizycznej.
  • II FC. Aktywność fizyczna jest częściowo ograniczona. Codzienny stres powoduje dyskomfort w sercu lub ból dławicowy, ataki tachykardii, osłabienie, duszność. W spoczynku stan zdrowia jest normalny, pacjent czuje się dobrze.
  • III FC. Znaczące ograniczenie aktywności fizycznej. Pacjent nie odczuwa dyskomfortu w spoczynku, ale codzienna aktywność fizyczna staje się nie do zniesienia. Osłabienie, ból w sercu, duszność, ataki tachykardii są powodowane przez obciążenia mniejsze niż zwykle.
  • IV FC. Dyskomfort występuje przy minimalnym wysiłku fizycznym. Ataki dusznicy bolesnej lub innych objawów niewydolności serca mogą również wystąpić w spoczynku bez widocznych warunków wstępnych..

Zobacz tabelę zgodności klasyfikacji CHF według NIHA (NYHA) i N.D. Strazhesko:

Klasyfikacja funkcjonalna jest wygodna do oceny dynamiki stanu pacjenta podczas leczenia. Ponieważ gradacje stopni ciężkości przewlekłej niewydolności serca zgodnie z zasadą funkcjonalną i według Vasilenko-Strazhesko oparte są na różnych kryteriach i nie są ze sobą ściśle powiązane, przy diagnozowaniu etap i klasa są wskazane dla obu układów.

Twoja uwaga na wideo na temat klasyfikacji przewlekłej niewydolności serca:

Przewlekła niewydolność serca: przesunięcie ostrości na początkowe stadia choroby

Przewlekła niewydolność serca (CHF) jest jednym z najcięższych i niekorzystnych prognostycznie powikłań chorób układu sercowo-naczyniowego. Do chwili obecnej rozpowszechnienie CHF III - IV klasy funkcjonalnej (FC) w Europie

Przewlekła niewydolność serca (CHF) jest jednym z najcięższych i niekorzystnych prognostycznie powikłań chorób układu sercowo-naczyniowego [1–4]. Do tej pory rozpowszechnienie CHF klasy funkcjonalnej III (IV) w europejskiej części Rosji wynosi 2,3%, a CHF FC I - II osiąga 9,4%, co znacznie przewyższa podobne wskaźniki zagraniczne [5]. Liczba pacjentów z dysfunkcją lewej komory (LV) w całym kraju zbliża się, według niektórych szacunków, do 12% (16 milionów osób) [6]. Na leczenie niewydolności serca w Rosji wydaje się od 55 do 295 miliardów rubli rocznie, a koszty hospitalizacji z powodu zaostrzenia niewydolności serca sięgają 184,7 miliarda rubli [7].

CHF jest zespołem postępującym, a pacjenci z bezobjawową niewydolnością serca mogą należeć do grupy najcięższych pacjentów, których trudno leczyć przez 1–5 lat. Dlatego wczesne rozpoznanie niewydolności serca i dysfunkcji lewej komory (LV), a tym samym wczesne rozpoczęcie leczenia takich pacjentów jest kluczem do sukcesu w zapobieganiu śmiertelności z powodu niewydolności serca. Niestety w Rosji niezwykle rzadko zdiagnozowano niewydolność serca na początkowym etapie, co wskazuje na brak jasnych kryteriów diagnozowania niewydolności serca w najwcześniejszym okresie jej rozwoju [8].

Konieczność optymalizacji leczenia pacjentów z CHF na etapie ambulatoryjnym, złożoność tej pracy i prawdziwy stan rzeczy pod wieloma względami ujawniły się po zakończeniu badania EPOHA-O-CHF [5]. Badanie opierało się na analizie leczenia 4586 pacjentów z objawami niewydolności serca w szpitalach i klinikach. Badanie przeprowadzono w 22 regionach Federacji Rosyjskiej przez 3 miesiące. Około 2/3 (63%) wszystkich pacjentów z objawami niewydolności serca poszło do szpitala po pomoc, a tylko 1/3 (37%) poszła do kliniki. Można to wytłumaczyć faktem, że pacjenci z niewydolnością serca szukają pomocy tylko wtedy, gdy dekompensacja staje się klinicznie znacząca i wymaga hospitalizacji i leczenia szpitalnego. Innym powodem jest niedoszacowanie objawów początkowych stadiów niewydolności serca, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (AH) i chorobą wieńcową (CHD). Wyniki badania EPOHA wyraźnie pokazują, że w naszym kraju główne wysiłki mają na celu leczenie szpitalne z niewyrównaną niewydolnością serca, a nie wczesne diagnozowanie i zapobieganie postępowi w warunkach ambulatoryjnych. To tłumaczy smutny fakt, że Rosja ma najgorsze w Europie wskaźniki ponownej hospitalizacji pacjentów z niewydolnością serca (31% w ciągu miesiąca po wypisaniu ze szpitala), a czas trwania łóżka szpitalnego do leczenia dekompensacji - 27 dni. Dla porównania podobne wskaźniki w Europie - odpowiednio 16% i 10-12 dni przed snem [8].

Innym ważnym punktem było odkrycie faktu, że pogorszenie funkcji skurczowej nie jest już obowiązkowym kryterium niewydolności serca. Ponadto niska kurczliwość u pacjentów ambulatoryjnych z niewydolnością serca jest najprawdopodobniej wyjątkiem od reguły: frakcja wyrzutowa LV (EF) mniejsza niż 40% jest wykrywana tylko u 8,4% pacjentów. Najczęstszym stwierdzeniem jest prawidłowe lub prawie normalne PV u 40–60% (u 52,4% pacjentów). I wreszcie 38,8% pacjentów ambulatoryjnych z niewydolnością serca ma hiperkinetyczny typ krążenia krwi z LVEF> 60%, co jest związane z obecnością nadciśnienia, powiększenia LV (głównie z powodu przerostu mięśnia sercowego), normalnych rozmiarów jamy.

Nie jest zaskakujące, że w 2005 r. ACC (American College of Cardiology) i ANA (American Heart Association) zaproponowały klasyfikację niewydolności serca nie tylko według tolerancji aktywności fizycznej, ale także według stopnia ewolucji zmian narządowych, jakby łącząc uznaną na arenie międzynarodowej klasyfikację NYHA z długo stosowanym nasza klasyfikacja kraju Obraztsova - Strazhesko - Vasilenko (tab.).

Ostatnio wiele uwagi poświęcono problemowi niewydolności serca u pacjentów z zachowaną funkcją skurczową. Według badania epidemiologicznego Rochester ponad 43% pacjentów z niewydolnością serca ma LVEF> 50% [9]. Podobny obraz zaobserwowano w badaniu Framingham: 51% pacjentów z CHF miało LVEF ponad 50% [10]. Niewydolność serca u pacjentów z zachowaną funkcją skurczową jest bardziej charakterystyczna dla osób starszych. W związku z tym, według ekspertów, przewidywana liczba takich pacjentów w krajach rozwiniętych wzrośnie z powodu wzrostu odsetka pacjentów w podeszłym wieku w ogólnej strukturze niewydolności serca. Dane z badania EPOCH-O-CHF pokazują, że oczekiwana sytuacja w Europie i Ameryce dla Rosji już nadeszła: odsetek pacjentów z CHF z zachowaną LVEF (funkcja skurczowa> 40%) przekroczył 80% dla pacjentów ambulatoryjnych [11].

Przez długi czas nie było jasnej koncepcji diagnozy i leczenia pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną funkcją skurczową, ale z upośledzoną funkcją rozkurczową. W połowie wieku w pracach eksperymentalnych E. Sonnenblicka, E. Braunwalda, F.Z. Meersona uzasadniono postulat jedności zaburzeń skurczowych i rozkurczowych leżących u podstaw rozwoju niewydolności serca. Na początku lat 80. zgromadzono wiele dowodów klinicznych, sprowadzając się do faktu, że słaba kurczliwość i niski LVEF nie zawsze jednoznacznie determinują nasilenie dekompensacji, tolerancję wysiłku, a nawet rokowanie u pacjentów z niewydolnością serca.

Jakie są obecnie główne trudności związane z rozwiązaniem problemu rozkurczowej niewydolności serca? Po pierwsze, „piętą achillesową” diagnozy jest nadal brak dokładnej i bezpiecznej techniki oceny funkcji rozkurczowej serca. Innym problemem jest brak rozwiniętego podejścia do leczenia rozkurczowej niewydolności serca: pomimo szerokiej gamy leków, które są potencjalnie skuteczne w leczeniu takich pacjentów, żadnego z nich nie można uznać za idealny. Wreszcie ostatnim i prawdopodobnie najważniejszym problemem jest brak zainteresowania badaczy i lekarzy tym zagadnieniem. Prosta logika sugeruje, że rozpowszechnienie tego zjawiska u pacjentów z rozkurczową niewydolnością serca należy poświęcić co najmniej 1/3 wszystkich dużych wieloośrodkowych badań w celu oceny przeżycia pacjentów z niewydolnością serca. W rzeczywistości takich badań jest bardzo niewiele (PEP-CHF, CHARM) [29].

Zgodnie z zaleceniami diagnozy niewydolności serca z prawidłową LVEF, zaproponowanymi przez Stowarzyszenie niewydolności serca i echokardiografii Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego w 2007 r., Rozkurczową niewydolność serca określa się również jako niewydolność serca z prawidłową LVEF.

Normalne lub umiarkowanie zmniejszone LVEF wynosi zarówno LVEF> 50%, jak i końcowa objętość rozkurczowa LV2. Do inwazyjnej diagnozy dysfunkcji rozkurczowej LV można zastosować zarówno inwazyjną (końcowe ciśnienie rozkurczowe LV> 16 mmHg lub ciśnienie zakłócania naczyń włosowatych płuc> 12 mmHg), jak również metody nieinwazyjne: dopplerografia tkankowa (E / E`> piętnaście). Jeśli wskaźnik E / E`> 8, ale

D. A. Napalkov, kandydat nauk medycznych
N. M. Seidova
V. A. Sulimov, profesor, doktor nauk medycznych
MMA im. I.M. Sechenova, Moskwa

Jakie są etapy przewlekłej niewydolności serca (CHF)?

Zwrot „niewydolność serca” jest słyszany przez wielu. Jednak często stosuje się go nie całkiem poprawnie, co sugeruje większość patologii serca. Zrozumienie przyczyn i mechanizmów niewydolności serca przyczynia się do terminowej identyfikacji problemów i zwiększa oczekiwaną długość życia pacjenta.

CHF 2 stopnie FC 2

Jakie choroby powodują niepełnosprawność

Przypisanie niepełnosprawności następuje z uporczywym upośledzeniem zdrowia, które staje się przyczyną upośledzenia funkcjonowania narządów wewnętrznych. Lista chorób serca ubiegających się o grupę obejmuje:

  • ciężka CHD (wrodzona choroba serca), ekstremalne zaburzenia dopływu krwi;
  • zawał mięśnia sercowego, powodujący niedostateczne ukrwienie tkanek i narządów, wywołujący zaburzenia czynności serca, martwicę mięśnia sercowego. Co prowadzi do fizycznej niezdolności pacjentów do wykonywania czynności zawodowych. Zwykle choroba postępuje na tle choroby niedokrwiennej serca i palenia;
  • nadciśnienie trzeciego etapu, któremu towarzyszą częste kryzysy, podwyższone ciśnienie krwi (ciśnienie krwi), które negatywnie wpływa na dopływ krwi do tkanki mózgowej, powoduje paraliż.

Co powoduje niewydolność serca

W mechanizmie występowania powyższych objawów można wyróżnić następującą sekwencję:

  1. Niektóre choroby prowadzą do uszkodzenia i osłabienia mięśnia sercowego, głównego mięśnia sercowego..
  2. Patologie mięśnia sercowego powodują, że ciało nie jest w stanie w pełni zaspokoić jego potrzeb w zakresie zaopatrzenia w krew.
  3. Niedostateczne ukrwienie prowadzi do niedożywienia narządów wewnętrznych i tkanek.
  4. Stagnacja krwi występuje w ciele, co wywołuje patologiczne procesy w miejscu ich powstawania.

Przyczyny przewlekłej niewydolności serca

Główne powodyMniej powszechne przyczyny
Choroba niedokrwienna sercaZapalenie mięśnia sercowego
Zawał mięśnia sercowego lub ostry zespół wieńcowyKardiomiopatia
CukrzycaToksyczne uszkodzenia mięśnia sercowego o różnej etiologii, w tym jatrogenne (chemioterapia, radiacyjne zmiany mięśnia sercowego i inne)
Nadciśnienie tętniczeNiedokrwistość
Wady serca
POChP
Przewlekłe i napadowe migotanie przedsionków
Ostry wypadek mózgowo-naczyniowy

Przy każdym typie zaburzenia, kwasicy, niedotlenieniu tkanek i narządów wewnętrznych pojawiają się zaburzenia metaboliczne.

Inne przyczyny niewydolności serca

Które grupy są przypisane

Niepełnosprawność jest przyznawana na podstawie następujących znaków, które charakteryzują stan zdrowia pacjenta:

  • urazy i uszkodzenia układu krążenia, co pociąga za sobą trudności w wykonywaniu podstawowych czynności domowych;
  • wrodzone wady rozwojowe struktury serca, prowadzące do trudności w wykonywaniu czynności porodowych;
  • utrata samodzielnego ruchu pacjenta;
  • potrzeba rehabilitacji, specjalistycznej opieki.

Następujące grupy są wyróżnione z powodu chorób serca. Pierwszą grupę podaje się, jeśli pacjent potrzebuje stałej opieki ze strony osób trzecich. Druga grupa jest przydzielana, gdy osoba częściowo utraciła zdolności fizyczne, z umiarkowanymi chorobami serca. Tworząc sprzyjające warunki, pacjenci mogą dbać o siebie. Trzecią grupę podaje się, jeśli pacjenci mogą zadbać o siebie, ale mają pewne ograniczenia dotyczące zwykłej pracy..

Przyczyny patologii

Najczęściej czynnikiem wywołującym jest miażdżyca, która wpływa na tętnice wieńcowe. Ustalono, że niedopasowanie między zapotrzebowaniem tlenu na mięsień sercowy a jego transportem pojawia się przy zwężeniu miażdżycy w świetle naczyń wieńcowych o 50-75%. Objawami klinicznymi tego zaburzenia są ataki dusznicy bolesnej. Inne potencjalnie prawdopodobne czynniki wywołujące obejmują kardiomiopatię przerostową, ciężkie nadciśnienie tętnicze i pierwotne nadciśnienie płucne, zwężenie w jamie ustnej aorty, zapalenie wieńcowe, nieprawidłowości w tętnicach wieńcowych wrodzonej natury, niewydolność aorty. Gdy pojawi się częściowa lub przejściowa niedrożność przepływu krwi, atak może wywołać ostrą zakrzepicę wieńcową. Ale z reguły temu warunkowi towarzyszy atak serca..

Czynniki ryzyka obejmują palenie, wiek, wywiad rodzinny, otyłość i brak aktywności fizycznej, cukrzycę i menopauzę. Niedotlenienie lub ciężka niedokrwistość może zaostrzyć przebieg patologii. Wśród bezpośrednich przyczyn ataku odnotowano stres fizyczny, stres emocjonalny, zmiany temperatury, przejadanie się, gwałtowne zmiany klimatu i inne.

Grupowa choroba serca

Poniżej rozważamy typowe choroby serca, w których pacjent może otrzymywać świadczenia ze stanu.

Choroba niedokrwienna serca

W chorobie niedokrwiennej serca (choroba niedokrwienna serca) pacjent nie może pracować, jeśli praca jest połączona z ciężkim wysiłkiem fizycznym, na przykład przez ładowacza, sportowca, pacjent obsługuje instalację elektromechaniczną, aktywność robocza wiąże się z zagrożeniem dla innych, maszynistów, kierowców, przewodników pacjenta pracować w ekstremalnych warunkach.

W takich sytuacjach podczas diagnozowania choroby niedokrwiennej serca zaleca się zmianę miejsca pracy, co zmniejszy negatywny wpływ na ciało, a zwłaszcza na układ nerwowy. Badanie lekarskie, biorąc pod uwagę niemożność wykonywania pracy, zwraca uwagę na:

  • stadium choroby;
  • jak poważne jest zaburzenie czynnościowe układu sercowo-naczyniowego;
  • stabilność pacjenta;
  • obecność powikłań przed i po operacji;
  • skuteczność leczenia, zarówno zachowawczego, jak i chirurgicznego.

Na przypisanie niepełnosprawności ma wpływ to, jak naruszenia wpływają na zwykłe życie pacjenta, niezależnie od tego, czy występuje ograniczenie aktywności. Jeśli nadal będzie sobie służył, nie będzie niepełnosprawności, wtedy grupa nie zostanie przyznana. Prawdopodobieństwo otrzymania świadczeń państwowych wzrasta, jeśli oprócz choroby podstawowej rozwija się współistniejąca choroba.

Grupy osób niepełnosprawnych

W przypadku tej choroby przypisuje się następujące grupy niepełnosprawności. Grupa 3 może być podawana z łagodnym zawałem, dławica piersiowa FC 2-3. Pacjenci zachowali możliwość pracy. Ale nie ma sposobu na zaangażowanie się w wysoko wykwalifikowaną pracę.

Grupa 2 jest podawana w przypadku dużego zawału ogniskowego, dławica piersiowa FC 4. Pacjent traci możliwość pracy, objawy postępują, rytm serca jest zaburzony. Grupa 1 jest przypisana do skomplikowanego zawału serca, dławicy piersiowej FC 4. U pacjenta zdiagnozowano całkowitą niepełnosprawność, obserwuje się utratę umiejętności samoopieki.

Nadciśnienie

W przypadku nadciśnienia inwalidzkiego występuje niepełnosprawność w przypadku zdiagnozowania skomplikowanej postaci choroby. Korzyści odnoszą się do częstych kryzysów, które zakłócają krążenie mózgowe, wpływając na narządy i układy wewnętrzne. Komisja medyczna ustanawia grupę osób niepełnosprawnych i zaleca się dokonanie przeglądu warunków pracy z uwzględnieniem danych anamnestycznych związanych z liczbą epizodów podwyższonego ciśnienia krwi, przebiegu choroby, wykrycia obecności powikłań nadciśnienia tętniczego i określenia jego ciężkości, oceny warunków pracy.

Ponadto podczas badania lekarskiego bierze się pod uwagę następujące czynniki:

  • charakter nadciśnienia tętniczego, jak szybko postępuje choroba;
  • wiek pacjenta;
  • stopień i etap naruszenia;
  • obecność struktur narządów wewnętrznych, ich nasilenie;
  • obecność współistniejących chorób.

Pytani o to, czy nadciśnienie występuje w przypadku niepełnosprawności, lekarze mówią, że zwykle do pacjentów przypisywana jest trzecia grupa, co wymaga zmiany warunków pracy. U pacjentów zdiagnozowano nadciśnienie drugiego stopnia z bezobjawowym uszkodzeniem narządów wewnętrznych. Przy nadciśnieniu pierwszego stopnia, któremu towarzyszy okresowy wzrost ciśnienia krwi, brak uszkodzenia narządów wewnętrznych, grupa nie jest przypisana. W przypadku nadciśnienia drugiego, trzeciego stopnia MSEC rozważa możliwość niepełnosprawności.

W przypadku ciężkiej wrodzonej choroby serca dziecko jest niepełnosprawne. Najczęściej ta korzyść jest przyznawana w przypadku następujących wrodzonych anomalii:

  • wada mitralna wyrażona przez nieprawidłowe tworzenie zastawki mitralnej. Te patologie obejmują niedomykalność zastawki mitralnej, zwężenie zastawki mitralnej;
  • upośledzone funkcjonowanie zastawki tętniczej, na przykład zwężenie aorty;
  • niewydolność serca jest najczęściej podawana w wyniku wady Tetrad Fallota, która jest uważana za najbardziej złożoną. Dziecko zdecydowanie przechodzi operację, która nie jest w 100% gwarancją wyleczenia.

Po ustaleniu diagnozy na komisji lekarskiej brane są pod uwagę konsekwencje choroby, nasilenie funkcjonowania organizmu. MSEC bierze pod uwagę następujące znaki, które są podstawą do uznania dziecka za niepełnosprawne: upośledzenie funkcjonowania organizmu, ograniczona aktywność życiowa, która przejawia się w trudnościach w poruszaniu się, upośledzeniu komunikacji, samoopiece, orientacji, potrzebie ochrony socjalnej.

Po dokonaniu oceny wszystkich znaków, które dają wyobrażenie o stanie pacjenta jako całości, członkowie komisji ustalają stopień naruszenia i ograniczenia jego życia, na podstawie którego decyduje się, która grupa udzielić niepełnosprawności małemu pacjentowi.

Niemiarowość

W zaburzeniach rytmu głównymi aspektami niepełnosprawności są następujące czynniki: nasilenie zaburzeń rytmu serca, przeciwwskazania do warunków pracy, charakter terapii: zachowawcza lub chirurgiczna. Badanie pacjenta kończy się w celu ustalenia nasilenia arytmii serca.

Prognoza

Prognozy dotyczące choroby zależą od jej nasilenia. Najkorzystniejsze rokowanie występuje w przypadku stabilnego rodzaju choroby. Bardziej niebezpieczne rokowanie jest możliwe w przypadku pierwotnej dławicy piersiowej. Wynika to z niepewności co do dalszego przebiegu choroby. Najtrudniejsze rokowanie dla niestabilnej postaci choroby. Następujące dodatkowe czynniki negatywnie wpływają na rokowanie w przypadku takiej choroby:

  • obecność zawału serca;
  • zaawansowany wiek;
  • obecność zwężenia tętnicy wieńcowej;
  • obecność dławicy piersiowej stopnia 4.

Jak formalizuje się niepełnosprawność?

Niepełnosprawność jest wydawana w MSEC. W celu przekazania go pacjentowi kardiolog przekazuje skierowanie, wprowadza wyniki badania do dokumentacji medycznej i przesyła je innym wąskim specjalistom. Najdokładniejsza diagnoza zostaje postawiona w szpitalu. Następnie pacjent przychodzi w wyznaczonym czasie do komisji lekarskiej z następującym pakietem dokumentów:

  • skierowanie do komisji;
  • paszport i jego kopia;
  • Historia choroby;
  • kopia zeszytu ćwiczeń;
  • wyciąg z placówki medycznej, w której pacjent był leczony;
  • komunikat.

Choroba sercowo-naczyniowa jest zazwyczaj przyczyną tymczasowej niepełnosprawności. W przypadku grupy 3 ponowne badanie przeprowadza się raz na sześć miesięcy, w przypadku grup 2 i 1 - raz w roku. Jeśli grupa została przekazana dziecku, wówczas powoływana jest ponowna komisja w zależności od samopoczucia i ciężkości choroby. Podczas MSEC osobie można odmówić przedłużenia niepełnosprawności.

Jeśli wyniki się nie zgadzają, możesz wystąpić do sądu z pozwem w celu rozwiązania problemu spornego. Choroby serca nie zawsze są usprawiedliwieniem dla niepełnosprawności. Badanie lekarskie bada pojedyncze przypadki na podstawie charakteru choroby, jej ciężkości, obecności zaburzeń krążenia, które wpływają na narządy wewnętrzne i układy.

Przewlekła niewydolność serca (CHF) charakteryzuje się niedopasowaniem zdolności serca do zapotrzebowania organizmu na tlen. Początkowo niewystarczająca funkcja serca objawia się tylko ćwiczeniami, a następnie w spoczynku. Przewlekła niewydolność serca charakteryzuje się zespołem charakterystycznych objawów (duszność, zmniejszona aktywność fizyczna, obrzęk), którym często towarzyszy zatrzymanie płynów w ciele. Przyczyną niewydolności serca jest pogorszenie zdolności serca do wypełnienia lub opróżnienia. Jest to spowodowane uszkodzeniem mięśnia sercowego i brakiem równowagi w systemach regulacyjnych. W tym artykule opisujemy objawy, leczenie przewlekłej niewydolności serca, a także mówimy o klasyfikacji niewydolności serca.

Zapobieganie

Aby zapobiec dusznicy bolesnej, konieczne jest napięcie 2 FC:

  • rzucić palenie, co negatywnie wpływa na naczynia krwionośne;
  • podjąć środki w celu zmniejszenia masy ciała;
  • przestrzegaj diety (zmniejsz spożycie kalorii i wyeliminuj obecność tłustych potraw);
  • leczyć wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie);
  • przyjmować leki profilaktyczne przepisane przez lekarza.
  1. Dławica piersiowa jest jedną z postaci IHD. Stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi..
  2. Aby wykryć chorobę, zgodnie z zaleceniem kardiologa wykonuje się badania stanu serca i naczyń krwionośnych, a także biochemiczne badanie krwi.
  3. Tabletka nitrogliceryny służy do zatrzymania ataku choroby, a do kompleksowego leczenia choroby zwykle stosuje się zestaw leków, w tym aspirynę, azotany, beta-i-blokery i blokery kanału wapniowego, a także środki zmniejszające cholesterol.
  4. Aby zapobiec pojawieniu się zaostrzenia z dusznicą bolesną napięcia 2 FC, konieczne jest prowadzenie zdrowego stylu życia i przestrzeganie diety. W takim przypadku nie można przeciążać fizycznie i emocjonalnie.

Klasyfikacja

W naszym kraju klasyfikacja CHF według N.D. Strazhesko i V.Kh. Wasilenko. Obejmuje warunkowy podział na trzy etapy. Etap I - początkowy (ukryty, ukryty). Niższość serca objawia się jedynie wysiłkiem. Etap II - zaburzenia hemodynamiczne objawiają się w spoczynku. Na etapie II A hemodynamika jest nieznacznie upośledzona, głównie cierpią prawe lub lewe części serca. Na etapie II B krążenie krwi w obu kręgach jest upośledzone, obserwuje się wyraźne zmiany patologiczne w pracy serca. Etap III - końcowy (końcowy). Ciężkiej niewydolności krążenia towarzyszy wyraźna zmiana metabolizmu, uszkodzenie struktury narządów wewnętrznych i naruszenie ich funkcji. Obecnie klasyfikacja ciężkości niewydolności serca zgodnie z tolerancją obciążeń. Istnieją 4 klasy funkcjonalne (FC) CHF. Dzięki I FC pacjent dobrze toleruje normalną aktywność fizyczną. Znacznej aktywności fizycznej może towarzyszyć duszność lub zmęczenie. W CHF II FC normalna aktywność fizyczna jest umiarkowanie ograniczona, w FC III występuje znaczące ograniczenie nawykowej aktywności z powodu duszności i innych objawów. IV FC towarzyszy niezdolność do aktywności fizycznej bez dolegliwości, objawy pojawiają się w spoczynku. Klasy czynnościowe niewydolności serca mogą się różnić w zależności od leczenia. Według Strazhesko-Vasilenko nie ma pełnej korelacji między klasami funkcjonalnymi a etapami. Dodatkowo izolowana jest skurczowa i rozkurczowa niewydolność serca (pierwotne naruszenie kurczliwości lub zwiotczenia mięśnia sercowego). Czasami rozróżnia się niewydolność prawej i lewej komory, w zależności od najbardziej dotkniętej części serca.

Cechy wysiłku dusznicy bolesnej 2 fc

Druga klasa czynnościowa dusznicy bolesnej wyróżnia się następującymi cechami:

  • Człowiek ledwo pokonuje jeden bieg schodów.
  • Odległość pół kilometra, przy umiarkowanej prędkości kroku, powoduje odczuwalny dyskomfort.
  • Bieg nawet powolny wywołuje atak.
  • Zwiększona reakcja emocjonalna stanowi potencjalne niebezpieczeństwo..
  • Niekorzystne warunki pogodowe w postaci wiatru, deszczu, śniegu, mrozu również powodują pogorszenie stanu zdrowia.
  • Czasami wyraża się poranna predyspozycja do rozwoju nieprzyjemnych objawów.

Objawy

Ja na scenie

Pacjent skarży się na szybkie zmęczenie, duszność, kołatanie serca podczas ćwiczeń (wchodzenie po schodach, szybki marsz). Podczas badania można zobaczyć akrocyjanozę (sinicę dłoni, stóp). Często występują małe obrzęki (pastowatość) kostek, nóg wieczorem. Pod obciążeniem obserwuje się szybki wzrost częstości akcji serca. Można zauważyć umiarkowane poszerzenie granic serca, stłumione tony, słaby skurczowy szmer na szczycie. Obraz podczas badania pacjenta zależy od choroby podstawowej (nadciśnienie tętnicze, choroby serca itp.).

II etap

Objawy w spoczynku nie są bardzo wyraźne; nasilają się tylko podczas ćwiczeń. Wraz z patologią lewego serca rozwija się niewydolność lewej komory, objawiająca się naruszeniem hemodynamiki w krążeniu płucnym. Towarzyszą temu skargi na duszność podczas chodzenia, wchodzenia po schodach. Ataki uduszenia w nocy (astma serca), suchy kaszel, czasem może pojawić się krwioplucie. Pacjent szybko się męczy podczas normalnego wysiłku fizycznego. Podczas badania widać bladość, akrocyjanozę. Bez obrzęku Na lewym brzegu serca występuje przesunięcie, często zaburzenia rytmu serca, tępe tony. Wątroba nie jest powiększona. W płucach słychać suchy świszczący oddech z silną stagnacją - małe bulgotanie. Przy patologii prawych części serca występują oznaki stagnacji w dużym kręgu krążenia krwi. Pacjent skarży się na nasilenie i ból w prawym podżebrzu. Pojawia się pragnienie, obrzęk, diureza maleje. Podczas normalnej aktywności fizycznej odczuwa się uczucie pełności brzucha, duszność. Podczas badania widoczne są akrocyjanoza, obrzęk żył szyjnych, obrzęk nóg, a czasem wodobrzusze. Tachykardia, często zaburzenia rytmu serca, jest charakterystyczna. Granice serca są rozciągnięte we wszystkich kierunkach. Wątroba jest powiększona, jej powierzchnia jest gładka, krawędź jest zaokrąglona, ​​bolesna przy badaniu palpacyjnym. Leczenie znacznie poprawia stan pacjentów.

Interwencja chirurgiczna

Metody chirurgiczne są wskazane w przypadku nieskuteczności podanych wyżej leków. Interwencja chirurgiczna jest również zalecana, jeśli zgodnie z wynikami angiografii istnieje prawdopodobieństwo śmierci. W patologii można wykonać wewnątrznaczyniową angioplastykę i stentowanie, tętnicę wieńcową i pomostowanie tętnicy wieńcowej sutka. Skuteczność interwencji wynosi około 90–95%. Powikłania mogą wystąpić po operacji - zawał serca, ponowny rozwój dusznicy bolesnej, nawrót zwężenia.

Leczenie

Leczenie niewydolności serca ma takie cele, jak zapobieganie rozwojowi objawów (w stadium bezobjawowym) lub ich eliminowanie; poprawa jakości życia; zmniejszenie liczby hospitalizacji; poprawa prognozy. Główne obszary leczenia niewydolności serca:

  • dieta;
  • racjonalna aktywność fizyczna;
  • rehabilitacja psychologiczna, edukacja pacjentów;
  • terapia lekowa;
  • metody elektrofizjologiczne;
  • metody chirurgiczne i mechaniczne.

Dieta

Zalecane jest ograniczenie soli. Im bardziej wyraźne objawy, tym bardziej musisz ograniczyć ilość soli, aż do jej rezygnacji. Zaleca się ograniczać płyn tylko przy ciężkim obrzęku. Zwykle zaleca się pić od 1,5 do 2 litrów płynu dziennie. Jedzenie powinno być wysokokaloryczne, z wystarczającą ilością białka i witamin. Konieczne jest codzienne monitorowanie masy. Wzrost masy ciała o ponad 2 kg w ciągu trzech dni wskazuje na zatrzymanie płynów w organizmie i zagrożenie dekompensacją niewydolności serca. Monitorowanie masy ciała jest również konieczne, aby wykluczyć rozwój kacheksji. Ograniczenie spożycia alkoholu ma charakter ogólnych zaleceń, z wyjątkiem pacjentów z kardiomiopatią alkoholową. Spożycie dużych ilości płynów, w szczególności piwa, powinno być ograniczone..

Tryb aktywności fizycznej

Aktywność fizyczna jest zalecana dla pacjentów na każdym etapie, którzy są w stabilnym stanie. Jest przeciwwskazany tylko z aktywnym zapaleniem mięśnia sercowego, zwężeniem zastawek serca, poważnymi zaburzeniami rytmu, częstymi atakami dławicy piersiowej. Przed określeniem poziomu obciążenia konieczne jest przeprowadzenie testu w 6-minutowym marszu. Jeśli pacjent przejdzie mniej niż 150 metrów w ciągu 6 minut, konieczne jest rozpoczęcie ćwiczeń z oddychaniem. Możesz napompować balon, pływając kilka razy dziennie. Po poprawie ćwiczenia siedzące są łączone. Jeśli pacjent może przejść od 150 do 300 metrów w ciągu 6 minut, aktywność fizyczna jest pokazywana w postaci normalnego marszu ze stopniowym zwiększaniem odległości do 20 km na tydzień. Jeśli pacjent może przejść ponad 300 metrów w ciągu 6 minut, przypisuje się mu ładunki w postaci szybkiego marszu do 40 minut dziennie. Aktywność fizyczna znacznie zwiększa tolerancję wysiłku, poprawia skuteczność leczenia i rokowanie. Efekt takich treningów utrzymuje się przez 3 tygodnie po ich zatrzymaniu. Dlatego racjonalne obciążenia powinny stanowić część życia pacjenta z niewydolnością serca.

Szkolenie pacjentów

Pacjent z niewydolnością serca powinien być w stanie uzyskać wszystkie potrzebne informacje na temat swojej choroby, stylu życia i leczenia. Musi mieć umiejętności kontrolowania swojego stanu. Dlatego konieczne jest zorganizowanie „szkół” dla takich pacjentów i ich krewnych. Istotną rolę w poprawie jakości życia takiego pacjenta odgrywa praca medyczna i społeczna mająca na celu stworzenie zdrowego stylu życia, wybór reżimu aktywności fizycznej, zatrudnienia i przystosowanie pacjenta do społeczeństwa.

Terapia lekowa

Przepisywanie CHF opiera się na zasadach medycyny opartej na dowodach. Środki trwałe, których efekt nie budzi wątpliwości:

Dodatkowe narzędzia, których skuteczność i bezpieczeństwo wymagają dalszych badań:

  • statyny
  • antykoagulanty (z migotaniem przedsionków).

Leki pomocnicze mogą być przepisywane na podstawie sytuacji klinicznej:

  • obwodowe leki rozszerzające naczynia (z towarzyszącą dusznicą bolesną);
  • blokery wolnych kanałów wapniowych (z uporczywą dławicą piersiową i uporczywym nadciśnieniem tętniczym);
  • leki przeciwarytmiczne (z ciężkimi komorowymi zaburzeniami rytmu);
  • aspiryna (po zawale serca);
  • nieglikozydowe stymulatory inotropowe (o niskiej pojemności minutowej serca i niedociśnieniu).

Metody elektrofizjologiczne i chirurgiczne

Stosowanie metod elektrofizjologicznych jest wskazane u pacjentów z najbardziej aktywną, ale nieskuteczną terapią lekową, która może utrzymać wysoką jakość życia. Główne metody:

  • wszczepienie rozrusznika serca;
  • terapia resynchronizacyjna serca (rodzaj stymulacji serca);
  • inscenizacja kardiowertera-defibrylatora dla ciężkich arytmii komorowych.

W ciężkich przypadkach niewydolności serca, przeszczepu serca, można rozważyć zastosowanie wspomaganych urządzeń krążenia (sztuczne komory serca), owijanie serca specjalną siatkową ramą, aby zapobiec jego przebudowie i postępowi niewydolności serca. Skuteczność tych metod jest obecnie badana..

Przewlekła niewydolność serca
- choroba z zespołem charakterystycznych objawów (duszność, zmęczenie i zmniejszona aktywność fizyczna, obrzęk itp.), które są związane z nieodpowiednią perfuzją narządów i tkanek w spoczynku lub podczas wysiłku, często z zatrzymaniem płynów w organizmie, z powodu pogorszenia zdolności serca do wypełnienia lub opróżnienia z powodu uszkodzenia mięśnia sercowego, a także braku równowagi układów zwężających naczynia krwionośne i rozszerzających naczynia krwionośne.
Stopień naruszenia funkcji ciałaKliniczne i funkcjonalne cechy zaburzeńStopień niepełnosprawności i zdolność do:Grupa osób niepełnosprawnych
Etap 1 niewydolność krążenia.Bez niepełnosprawności
Niedobór dopływu krwi na etapie IIA, CHF II FC według NYHAsamoobsługa - I st.;
Niedobór dopływu krwi II etap II, CHF III FC według NYHA.samoobsługa - II st.;
Niewystarczające ukrwienie III etapu, CHF IV FC według NYHAsamoobsługa - III art.;

Rozszyfrowanie koncepcji

Niewydolność serca (HF) to zespół objawów, które mogą obejmować:

  • duszność
  • ortopnea;
  • słabość;
  • zmęczenie;
  • kołatanie serca
  • nocny kaszel;
  • pojawienie się obrzęku;
  • obrzęk żyły szyjnej.

Zatem nie jest to niezależna choroba. Lekarze rozumieją niewydolność serca jako zestaw objawów, które są związane z nieodpowiednią perfuzją narządów i tkanek w spoczynku lub podczas ćwiczeń, a często z zatrzymywaniem płynów w organizmie..

Co to jest przewlekła niewydolność serca?

Pierwsza pomoc

Dla tych, którzy po raz pierwszy napotkali objawy dławicy piersiowej, nieoczekiwane i trudne pytanie. W końcu ból w sercu może powodować przerażenie z powodu zawału serca i śmierci lub niepełnosprawności. Głównym celem takiej pomocy jest złagodzenie ataku bólu, który dobrze radzi sobie z nitrogliceryną.

Jeśli odczuwasz ból w sercu, musisz usiąść wygodnie ze stopami na podłodze, rozpiąć górny guzik koszuli, zdejmując szalik i biżuterię z szyi, aby ułatwić oddychanie. W tym samym celu konieczne jest otwarcie okna w celu uzyskania dostępu do świeżego powietrza..

„Nitrogliceryna” powinna działać w ciągu 2-3 minut, jeśli ból nie ustępuje, musisz przyjąć kolejną tabletkę leku. Jeśli przyjmowanie tego leku nie przyniesie żadnego efektu, należy wezwać karetkę pogotowia.

Musisz także wezwać karetkę, jeśli:

  • atak bólu w okolicy serca przydarzył się po raz pierwszy;
  • ból nie ustępuje po 5-7 minutach;
  • „Nitrogliceryna” nie pomaga;
  • słabość i ból nasila się;
  • nudności i wymioty.

W takich przypadkach u osoby najprawdopodobniej rozwija się atak serca, a nie dławica piersiowa. Objawy w tym przypadku wymagają wykwalifikowanej opieki medycznej i hospitalizacji..

Nowoczesne metody diagnostyczne

Liczne rodzaje badań pozwalają zidentyfikować dusznicę bolesną:

  • Badanie pacjenta w celu ustalenia charakteru bólu i warunków jego wystąpienia. Ujawniono możliwość dziedzicznej predyspozycji. Badanie stylu życia i obecność czynników prowokujących.
  • Konieczne jest badanie laboratoryjne płynów biologicznych w celu ustalenia możliwych przyczyn i powikłań niedokrwienia. Pozwala ocenić ryzyko rozwoju miażdżycy. Pamiętaj, aby mieć koagulogram i lipidogram.
  • Informacyjnym sposobem diagnozy jest EKG. Wskazania są pobierane podczas ataku. Wskazane jest stosowanie monitorowania EKG przez Holtera w ciągu dnia, co pozwala rejestrować przypadki niedokrwienia bezobjawowe. Testy wysiłkowe służą do sztucznego wywoływania objawów chorobotwórczych i rejestrowania odczytów kardiogramu..
  • Badanie angiograficzne naczyń wieńcowych. Zastosowane środki kontrastowe i rentgenowskie.
  • Tomografia komputerowa (metoda wielospiralna) jest potrzebna do uzyskania trójwymiarowego obrazu serca.
  • Ultrasonograficzna diagnostyka dopplerowska naczyń obwodowych. Przeprowadza się go w celu wykrycia miażdżycy..
  • Echokardiografia w połączeniu z aktywnością fizyczną wykrywa odchylenia zdolności skurczowej mięśnia sercowego w napięciu.

Diagnoza

Diagnozę ustala się na podstawie badania kardiologa i dodatkowych metod badania, takich jak elektrokardiogram w różnych odmianach: codzienne monitorowanie EKG i test na bieżni. Skurcz i wielkość działek serca, ilość krwi wyrzucanej do aorty można określić za pomocą echokardiogramu. Możliwe jest cewnikowanie serca (cienką rurkę wprowadza się przez żyłę lub tętnicę bezpośrednio do serca, procedura ta pozwala zmierzyć ciśnienie w komorach serca i zidentyfikować miejsce zablokowania naczyń krwionośnych).

Przewlekła niewydolność serca (CHF): klasyfikacja, objawy i leczenie

Przewlekła niewydolność serca (CHF) charakteryzuje się niedopasowaniem zdolności serca do zapotrzebowania organizmu na tlen. Początkowo niewystarczająca funkcja serca objawia się tylko ćwiczeniami, a następnie w spoczynku. Przewlekła niewydolność serca charakteryzuje się zespołem charakterystycznych objawów (duszność, zmniejszona aktywność fizyczna, obrzęk), którym często towarzyszy zatrzymanie płynów w ciele.
Przyczyną niewydolności serca jest pogorszenie zdolności serca do wypełnienia lub opróżnienia. Jest to spowodowane uszkodzeniem mięśnia sercowego i brakiem równowagi w systemach regulacyjnych. W tym artykule opisujemy objawy, leczenie przewlekłej niewydolności serca, a także mówimy o klasyfikacji niewydolności serca.

Klasyfikacja

W naszym kraju klasyfikacja CHF według N.D. Strazhesko i V.Kh. Wasilenko. Obejmuje warunkowy podział na trzy etapy.
Etap I - początkowy (ukryty, ukryty). Niższość serca objawia się tylko wtedy, gdy obciążenie.
Etap II - zaburzenia hemodynamiczne objawiają się w spoczynku. Na etapie II A hemodynamika jest nieznacznie upośledzona, głównie cierpią prawe lub lewe części serca. Na etapie II B krążenie krwi w obu kręgach jest upośledzone, obserwuje się wyraźne zmiany patologiczne w pracy serca.
Etap III - końcowy (końcowy). Ciężkiej niewydolności krążenia towarzyszy wyraźna zmiana metabolizmu, uszkodzenie struktury narządów wewnętrznych i naruszenie ich funkcji.
Obecnie klasyfikacja ciężkości niewydolności serca zgodnie z tolerancją obciążeń. Istnieją 4 klasy funkcjonalne (FC) CHF. Dzięki I FC pacjent dobrze toleruje normalną aktywność fizyczną. Znacznej aktywności fizycznej może towarzyszyć duszność lub zmęczenie. W CHF II FC normalna aktywność fizyczna jest umiarkowanie ograniczona, w FC III występuje znaczące ograniczenie nawykowej aktywności z powodu duszności i innych objawów. IV FC towarzyszy niezdolność do aktywności fizycznej bez dolegliwości, objawy pojawiają się nawet w spoczynku.
Klasy czynnościowe niewydolności serca mogą się różnić w zależności od leczenia. Według Strazhesko-Vasilenko nie ma pełnej korelacji między klasami funkcjonalnymi a etapami.
Dodatkowo izolowana jest skurczowa i rozkurczowa niewydolność serca (pierwotne naruszenie kurczliwości lub zwiotczenia mięśnia sercowego). Czasami rozróżnia się niewydolność prawej i lewej komory, w zależności od najbardziej dotkniętej części serca.

Objawy

Ja na scenie

Pacjent skarży się na zmęczenie, duszność, kołatanie serca podczas ćwiczeń (wchodzenie po schodach, szybki marsz).
Podczas badania można zobaczyć akrocyjanozę (sinicę dłoni, stóp). Często występują małe obrzęki (pastowatość) kostek, nóg wieczorem.
Pod obciążeniem obserwuje się szybki wzrost częstości akcji serca. Można zauważyć umiarkowane poszerzenie granic serca, stłumione tony, słaby skurczowy szmer na szczycie. Obraz podczas badania pacjenta zależy od choroby podstawowej (nadciśnienie tętnicze, choroby serca itp.).

II etap

Objawy w spoczynku nie są bardzo wyraźne; nasilają się tylko podczas ćwiczeń. Wraz z patologią lewego serca rozwija się niewydolność lewej komory, objawiająca się naruszeniem hemodynamiki w krążeniu płucnym. Towarzyszą temu skargi na duszność podczas chodzenia, wchodzenia po schodach. Ataki uduszenia w nocy (astma serca), suchy kaszel, czasem może pojawić się krwioplucie. Pacjent szybko się męczy podczas normalnego wysiłku fizycznego.
Podczas badania widać bladość, akrocyjanozę. Bez obrzęku Na lewym brzegu serca występuje przesunięcie, często zaburzenia rytmu serca, tępe tony. Wątroba nie jest powiększona. Suche rzędy słychać w płucach, z silną stagnacją - małe pęcherzyki.
Przy patologii prawych części serca występują oznaki stagnacji w dużym kręgu krążenia krwi. Pacjent skarży się na nasilenie i ból w prawym podżebrzu. Pojawia się pragnienie, obrzęk, diureza maleje. Podczas normalnej aktywności fizycznej odczuwa się uczucie pełności brzucha, duszność.
Podczas badania widoczne są akrocyjanoza, obrzęk żył szyjnych, obrzęk nóg, a czasem wodobrzusze. Tachykardia, często zaburzenia rytmu serca, jest charakterystyczna. Granice serca są rozciągnięte we wszystkich kierunkach. Wątroba jest powiększona, jej powierzchnia jest gładka, krawędź jest zaokrąglona, ​​bolesna przy badaniu palpacyjnym. Leczenie znacznie poprawia stan pacjentów.

Etap II B.

Charakterystyczne są objawy niewydolności krążenia w dużym i małym kole. Pojawiają się skargi na duszność przy niewielkim obciążeniu i spoczynku. Charakteryzuje się biciem serca, przerwami w pracy serca, obrzękiem, bólem w prawym podżebrzu. Niepokojony poważną słabością, zaburzeniami snu.
Podczas badania określa się obrzęk, akrocyjanozę, aw wielu przypadkach wodobrzusze. Istnieje wymuszona pozycja pacjenta - ortopedia, w której pacjent nie może leżeć na plecach.
Granice serca są rozszerzone we wszystkich kierunkach, występuje tachykardia, extrasystole i rytm galopu. W płucach określa się trudne oddychanie, suche i mokre rzędy, w ciężkich przypadkach płyn gromadzi się w jamie opłucnej. Wątroba jest powiększona, gęsta, o gładkiej powierzchni, spiczastej krawędzi.

III etap

Stadium dystroficzne objawia się poważnymi zaburzeniami hemodynamicznymi, zaburzeniami metabolicznymi. Struktura i funkcje narządów wewnętrznych są nieodwracalnie naruszone.
Stan pacjentów jest poważny. Wyraźna duszność, obrzęk, wodobrzusze. Jest opłucnowa - nagromadzenie płynu w jamie opłucnej. Zator rozwija się w płucach..

Leczenie

Leczenie niewydolności serca ma takie cele, jak zapobieganie rozwojowi objawów (w stadium bezobjawowym) lub ich eliminowanie; poprawa jakości życia; zmniejszenie liczby hospitalizacji; poprawa prognozy.
Główne obszary leczenia niewydolności serca:

  • dieta;
  • racjonalna aktywność fizyczna;
  • rehabilitacja psychologiczna, edukacja pacjentów;
  • terapia lekowa;
  • metody elektrofizjologiczne;
  • metody chirurgiczne i mechaniczne.

Dieta

Zalecane jest ograniczenie soli. Im bardziej wyraźne objawy, tym bardziej musisz ograniczyć sól, aż do jej rezygnacji.
Zaleca się ograniczać płyn tylko przy ciężkim obrzęku. Zwykle zaleca się pić od 1,5 do 2 litrów płynu dziennie.
Jedzenie powinno być wysokokaloryczne, z wystarczającą ilością białka i witamin..
Konieczne jest codzienne monitorowanie masy. Wzrost masy ciała o ponad 2 kg w ciągu trzech dni wskazuje na zatrzymanie płynów w organizmie i zagrożenie dekompensacją CHF.
Monitorowanie masy ciała jest również konieczne, aby wykluczyć rozwój kacheksji..
Ograniczenie spożycia alkoholu ma charakter ogólnych zaleceń, z wyjątkiem pacjentów z kardiomiopatią alkoholową. Spożycie dużych ilości płynów, w szczególności piwa, powinno być ograniczone..

Tryb aktywności fizycznej

Aktywność fizyczna jest zalecana dla pacjentów na każdym etapie, którzy są w stabilnym stanie. Jest przeciwwskazany tylko przy aktywnym zapaleniu mięśnia sercowego, zwężeniu zastawek serca, ciężkich zaburzeniach rytmu, częstych atakach dławicy piersiowej.
Przed określeniem poziomu obciążenia konieczne jest przeprowadzenie testu w 6-minutowym marszu. Jeśli pacjent przejdzie mniej niż 150 metrów w ciągu 6 minut, konieczne jest rozpoczęcie ćwiczeń z oddychaniem. Możesz napompować balon, pływając kilka razy dziennie. Po poprawie połączone są ćwiczenia siedzące.
Jeśli pacjent może przejść od 150 do 300 metrów w ciągu 6 minut, aktywność fizyczna jest pokazywana w postaci normalnego spaceru ze stopniowym zwiększaniem odległości do 20 km na tydzień.
Jeśli pacjent może przejść ponad 300 metrów w ciągu 6 minut, przypisuje się mu ładunki w postaci szybkiego marszu do 40 minut dziennie.
Aktywność fizyczna znacznie zwiększa tolerancję wysiłku, poprawia skuteczność leczenia i rokowanie. Efekt takich treningów utrzymuje się przez 3 tygodnie po ich zatrzymaniu. Dlatego racjonalne obciążenia powinny stanowić część życia pacjenta z niewydolnością serca.

Szkolenie pacjentów

Pacjent z niewydolnością serca powinien być w stanie uzyskać wszystkie potrzebne informacje na temat swojej choroby, stylu życia i leczenia. Musi mieć umiejętności kontrolowania swojego stanu. Dlatego konieczne jest zorganizowanie „szkół” dla takich pacjentów i ich krewnych.
Istotną rolę w poprawie jakości życia takiego pacjenta odgrywa praca medyczna i społeczna mająca na celu stworzenie zdrowego stylu życia, wybór reżimu aktywności fizycznej, zatrudnienia i przystosowanie pacjenta do społeczeństwa.

Terapia lekowa

Przepisywanie CHF opiera się na medycynie opartej na dowodach.
Środki trwałe, których efekt nie budzi wątpliwości:

Dodatkowe narzędzia, których skuteczność i bezpieczeństwo wymagają dalszych badań:

Leki pomocnicze mogą być przepisywane na podstawie sytuacji klinicznej:

  • obwodowe leki rozszerzające naczynia (z towarzyszącą dusznicą bolesną);
  • blokery wolnych kanałów wapniowych (z uporczywą dławicą piersiową i uporczywym nadciśnieniem tętniczym);
  • leki przeciwarytmiczne (z ciężkimi komorowymi zaburzeniami rytmu);
  • aspiryna (po zawale serca);
  • nieglikozydowe stymulatory inotropowe (o niskiej pojemności minutowej serca i niedociśnieniu).

Metody elektrofizjologiczne i chirurgiczne

Stosowanie metod elektrofizjologicznych jest wskazane u pacjentów z najbardziej aktywną, ale nieskuteczną terapią lekową, która może utrzymać wysoką jakość życia. Główne metody:

  • wszczepienie rozrusznika serca;
  • terapia resynchronizacyjna serca (rodzaj stymulacji serca);
  • inscenizacja kardiowertera-defibrylatora dla ciężkich arytmii komorowych.

W ciężkich przypadkach niewydolności serca, przeszczepu serca, można rozważyć zastosowanie wspomaganych urządzeń krążenia (sztuczne komory serca), owijanie serca specjalną siatkową ramą, aby zapobiec jego przebudowie i postępowi niewydolności serca. Skuteczność tych metod jest obecnie badana..

Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Dystonią

  • Niedokrwienie
    Jak usunąć sieć naczyniową na twarzy
    Gdy przychodzimy do kosmetologa lub do kliniki medycyny estetycznej, chcemy nie tylko zmian zewnętrznych. Dążymy do wewnętrznej transformacji. Patrząc na siebie w lustrze, uśmiechając się do świata, spotykając ludzi, chcemy promieniować pięknem i pewnością siebie.
  • Niedokrwienie
    Pomoc w krwawieniu z tętnic
    Materiały są publikowane w celach informacyjnych i nie są receptą na leczenie! Zalecamy skontaktowanie się z hematologiem w swoim ośrodku.!Współautorzy: Markovets Natalya Viktorovna, hematolog

O Nas

Wiele nieprzyjemnych wrażeń powoduje choroby u kobiet w sferze ginekologicznej, jednak krwawienie z skrzepów macicy wywołuje u nich prawdziwy strach.