Leki moczopędne, które nie usuwają potasu z organizmu - pełna lista z opisem, składem i cenami

Wadą większości diuretyków jest to, że wraz z nadmiarem płynu usuwają również ważne pierwiastki śladowe, w tym potas, z organizmu. Aby temu zapobiec, można zastosować specjalne leki moczopędne. Nazywa się je oszczędzającymi potas i są uważane za bezpieczniejsze niż inne leki moczopędne..

Zastosowanie diuretyków oszczędzających potas

Główną zaletą diuretyków, które nie usuwają potasu, jest to, że nie powodują hipokaliemii. Ta patologia powoduje osłabienie mięśnia sercowego. Aby wyeliminować występowanie braku potasu, stosuje się leki moczopędne oszczędzające potas. Delikatniej wpływają na ciało, dlatego ich działanie jest słabsze. Z tego powodu leki moczopędne oszczędzające potas są przepisywane w połączeniu z tiazydami i diuretykami pętlowymi. Jest to konieczne, aby zapobiec hipokaliemii. Leki moczopędne, które nie usuwają pierwiastka śladowego potasu, są stosowane w:

  • nadciśnienie
  • niewydolność serca (w ramach złożonej terapii);
  • pierwotny hiperaldosteronizm;
  • obrzęk spowodowany zaburzeniem syntezy hormonów nadnerczy;
  • dna.

Z nadciśnieniem tętniczym

Leki moczopędne usuwają nadmiar płynu z organizmu, zmniejszając w ten sposób objętość krążącej krwi, co prowadzi do zmniejszenia jej ciśnienia w naczyniach. W przypadku nadciśnienia częściej stosuje się tiazydowe i oszczędzające potas leki moczopędne. Te ostatnie są przepisywane w niezbyt wysokich dawkach. Nie zwiększają się nawet przy braku działania diuretyków, które nie usuwają potasu. Powodem jest to, że nie prowadzi to do zmniejszenia ciśnienia, a jedynie zwiększa liczbę skutków ubocznych. W takim przypadku przepisywane są dodatkowe leki moczopędne lub już prowadzone jest leczenie tiazydowymi lub diuretykami pętlowymi.

Z niewydolnością serca

W trzecim etapie niewydolności serca pacjent ma obrzęk w całym ciele, który jest obarczony powikłaniami. Diuretyki pomagają temu zapobiec. Ponieważ regularne leki moczopędne usuwają potas, mogą jedynie pogorszyć stan serca. Z tego powodu wybór należy do leków oszczędzających potas. Jeśli chodzi o długotrwałe leczenie, takie leki moczopędne są optymalnym rozwiązaniem, ponieważ mają łagodny efekt i utrzymują pożądany poziom potasu.

Leki moczopędne podczas ciąży

Opuchlizna często towarzyszy kobietom w ciąży, szczególnie w ostatnich stadiach. Ich pochodzenie jest związane z rosnącą macicą, która ściska naczynia krwionośne. W rezultacie zaburzony jest normalny odpływ krwi. Macica wywiera również nacisk na moczowody, powodując zatrzymanie płynów. Głównym kierunkiem leczenia jest specjalna dieta, która ogranicza ilość pokarmu wchodzącego do organizmu. W połączeniu ze specjalnym odżywianiem można stosować leki moczopędne, które nie usuwają potasu. Ten pierwiastek śladowy jest ważny dla kobiet w ciąży, dlatego lekarze starają się utrzymać jego normalny poziom..

Leki moczopędne na obrzęki

Pojawienie się obrzęku może być również związane z nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami metabolicznymi, cukrzycą, osteoporozą i zespołem nerczycowym. W takich chorobach stosuje się również leki moczopędne, które nie usuwają potasu. Można je stosować w przypadkach chorób zakaźnych lub alergicznych. Leki moczopędne są przepisywane tylko w przypadku długotrwałego obrzęku. Działanie środków oszczędzających potas pojawia się po 2-3 dniach. Najczęściej stosuje się je w połączeniu z tiazydami, aby zapobiec hipokaliemii, chociaż są to mniej bezpieczne leki moczopędne na obrzęki..

Jak działają narkotyki?

W porównaniu z innymi lekami moczopędnymi, leki moczopędne oszczędzające potas są uważane za bardziej oszczędne, ponieważ zwiększają diurezę tylko o 20% normy. Głównym efektem takich leków jest blokowanie działania aldosteronu. Jest to hormon wytwarzany przez nadnercza, który bierze czynny udział w metabolizmie wody i soli. Aldosteron usuwa sód z organizmu, co pomaga zwiększyć ciśnienie. Leki moczopędne oszczędzające potas blokują ten hormon na dwa sposoby:

  • hamują syntezę aldosteronu ze względu na wpływ na określone receptory;
  • hamują transport jonów sodu, działając przeciwnie do aldosteronu.

Skutki uboczne

Leki moczopędne, które nie usuwają potasu rzadko powodują działania niepożądane, ponieważ często stosuje się je w małych dawkach. W niektórych przypadkach rozwija się hiperkaliemia - wzrost ilości potasu powyżej dopuszczalnego poziomu 5,3 mmol / L. Taka patologia może powodować zaburzenia rytmu serca i następujące działania niepożądane:

  • pogorszenie erekcji;
  • suchość w ustach
  • nudności wymioty
  • kamica moczowa;
  • zawroty głowy;
  • bół głowy;
  • zaburzenia miesiączkowania;
  • biegunka lub zaparcie;
  • zmęczenie;
  • skurcze
  • wrażliwość na światło słoneczne;
  • wysypka na skórze;
  • senność.

Lista diuretyków

Leki moczopędne oszczędzające potas mają wspólną właściwość zatrzymywania potasu w organizmie, ale różnią się budową chemiczną. Różnica polega na mechanizmie działania. Tak więc wszystkie leki moczopędne, które nie usuwają potasu, są podzielone na dwie główne grupy:

  • Antagoniści aldosteronu. Wpływa bezpośrednio na receptory aldosteronu. Z powodu ich blokowania produkcja aldosteronu jest spowolniona.
  • Inhibitory wydzielania cewkowego potasu lub blokery kanałów sodowych. Zmniejsz przepuszczalność błon nabłonka kanalików zbiorczych dla jonów sodu. W rezultacie ilość wydalanego potasu jest zmniejszona..

Antagoniści Aldosteronu

Jednym z najpopularniejszych leków moczopędnych wśród antagonistów aldosteronu jest spironolakton. Do lat 90. ubiegłego wieku lek ten był stosowany wyłącznie w niewydolności serca w celu zapobiegania hipokaliemii. Później zaczął być stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Cena leku wynosi 20-50 p. Korzyści spironolaktonu:

  • Płynny spadek ciśnienia. Działanie moczopędne objawia się stopniowo, około 3-4 dni przyjęcia. Pomaga to zmniejszyć ryzyko udaru i zawału serca..
  • Możliwość przyjmowania kobiet w ciąży, ale przez okres 3 miesięcy.
  • Efekt rozrusznika serca. Wynika to z faktu, że spironolakton zwiększa stężenie digoksyny we krwi.

Ten ostatni fakt można przypisać minusom: przyczyną jest to, że nadmiar digoksyny może powodować arytmię. Średnia dawka leku wynosi 100-200 mg, podzielona na 2-3 dawki. W przypadku hiperaldosteronizmu przyjmuje się do 300 mg, nawet przy zmniejszonym poziomie wapnia i magnezu w osoczu (hipokalcemia, hipomagnezemia). Spironolakton jest substancją czynną innego leku moczopędnego - Veroshpiron (70–100 s.). Główne wskazania do stosowania tych leków:

  • nadciśnienie tętnicze;
  • zespół nerczycowy;
  • obrzęk w 2-3 trymestrach ciąży;
  • niewydolność serca;
  • marskość wątroby;
  • pierwotny hiperaldosteronizm;
  • zespół policystycznych jajników.

Innym antagonistą aldosteronu jest eplerenon. Zaleta - w przeciwieństwie do spironolaktonu, selektywnie wpływa na receptory aldosteronu i nie wpływa w żaden sposób na hormony steroidowe. Z tego powodu lek wykazuje mniej skutków ubocznych. Minus Eplerenone to opóźnione działanie, które rozwija się w ciągu 2 tygodni. Kolejną wadą jest wzrost poziomu cholesterolu. Cena leku wynosi 2200–2500 p. Eplerenon przyjmuje się najpierw w dawce 25 mg raz na dobę. W przyszłości dawka zostanie zwiększona, ale nie więcej niż 50 mg / dzień. Wskazania do stosowania eplerenonu:

  • objawy kliniczne niewydolności serca po zawale serca;
  • zmniejszone ryzyko chorób sercowo-naczyniowych ze stabilną dysfunkcją lewej komory (w połączeniu z beta-blokerami).

Inhibitory rurkowe potasu

Jednym z przedstawicieli tej grupy leków moczopędnych jest lek Triampur Compositum. Substancjami czynnymi w jego składzie są triamteren i hydrochlorotiazyd. Substancje te zwiększają wydalanie jonów sodu z organizmu i zmniejszają utratę potasu. Z minusów Triamur można zauważyć, że jest to zabronione podczas ciąży i laktacji. Zaletą leku - należy do kategorii połączonych, co pozwala zmniejszyć dawkę jego aktywnych składników i zmniejszyć liczbę skutków ubocznych. Cena produktu wynosi 320 r.

Hydrochlorotiazyd w Triampur jest tiazydowym lekiem moczopędnym, triamteren oszczędza potas. Tak więc nie ma potrzeby oddzielnej recepty na dwa leki. Dawkowanie leku Triampur zależy od wskazań. Lek stosuje się w:

  • nadciśnienie tętnicze;
  • obrzęk na tle chorób serca, wątroby, nerek;
  • zapobieganie utracie potasu.

Lek Triamteren ma podobny efekt, ale w jego składzie występuje tylko substancja moczopędna oszczędzająca potas. Zaletą tego leku moczopędnego jest to, że szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, dlatego działanie leku pojawia się w krótkim czasie (po około 4 godzinach). Z minusów Triamteren można zauważyć dużą liczbę działań niepożądanych ze strony układu moczowego. Dawka leku wynosi 150-250 mg / dzień..

Wady Triamteren obejmują krótki czas działania - około 12 godzin. Cena leku wynosi około 170 p. Wskazania do stosowania Triamteren:

  • zespół nerczycowy;
  • marskość wątroby;
  • nadciśnienie tętnicze;
  • zapobieganie hipokaliemii podczas leczenia środkami moczopędnymi;
  • Przewlekła niewydolność serca;
  • zespół obrzękowy o różnej etiologii.

Amiloryd to kolejny lek z grupy leków moczopędnych, które nie usuwają potasu. Cena leku wynosi około 200 p. Głównym składnikiem kompozycji jest amiloryd. Ponadto lek obejmuje wodorowęglan i hydrochlorotiazyd. Ze względu na ten skład amiloryd można przypisać do kategorii połączonych funduszy. Lek obejmuje tiazyd i leki moczopędne oszczędzające potas. Można to uznać za zaletę Amilorida..

Wśród wad leku można wyróżnić potrzebę jego stopniowego wycofywania. Do tego leku przyjmuje się w najniższej dawce co drugi dzień. Standardowy schemat dawkowania zależy od choroby. Wskazania do stosowania Amilorida:

  • nadciśnienie;
  • obrzęk spowodowany marskością wątroby, niewydolność serca;
  • zespół nerczycowy.

Leki moczopędne oszczędzające potas

KLASYFIKACJA DIURETYKI

I. Silne lub silnie działające („sufitowe”) leki moczopędne

- furosemid, kwas etakrylowy;

II. Diuretyki o średniej mocy, pochodne benzotiadiazyny (diuretyki tiazydowe)

III. Leki moczopędne oszczędzające potas

1) antagoniści aldosteronu:

- spironolakton (veroshpiron, „Gideon Richter”);

2) o nieznanym mechanizmie działania:

Pod względem działania są to słabe leki moczopędne.

IV. Inhibitory anhydrazy węglanowej:

Ten lek jako środek moczopędny odnosi się również do słabych leków moczopędnych..

Wszystkie cztery powyższe grupy produktów usuwają przede wszystkim sole, głównie sód i potas, a także aniony chloru, wodorowęglanów, fosforanów. Właśnie dlatego leki z tych czterech grup nazywane są saluretykami..

V Diuretyki osmotyczne

- mannitol, mocznik, stężone roztwory glukozy, gliceryna.

Te diuretyki są umieszczone w osobnej grupie, ponieważ przede wszystkim usuwają wodę z organizmu..

Zastosowanie leków moczopędnych ma na celu zmianę równowagi sodu w organizmie, aby było ujemne. Tylko w tym przypadku zwiększonemu wydalaniu sodu będzie towarzyszyć wzrost wydalania wody z organizmu i zmniejszenie obrzęku..

Pierwsza grupa - „górny pułap”, silne, mocne leki moczopędne (diuretyki z wysokim sufitem).

FUROSEMID (Furosemidum; tab. 0,04; 1% roztwór w amp. 2 ml) - jest uważany za diuretyk pętlowy, ponieważ działanie moczopędne wiąże się z hamowaniem ponownego wchłaniania jonów sodu i chloru na całej długości pętli Henle'a, zwłaszcza w jej wstępującym odcinku.

KWAS ETAKRYCZNY (urethrit; Acidum etacrinicum; Uregit; w tab. 0, 05; 0, 1).

Leki w tej grupie hamują wchłanianie zwrotne sodu o 10-20%, dlatego są silnymi, krótko działającymi lekami moczopędnymi. Działanie farmakologiczne obu leków jest prawie takie samo. Mechanizm działania furosemidu jest związany z tym, że znacznie poprawia nerkowy przepływ krwi (ze względu na zwiększoną syntezę prostaglandyn w nerkach). Ponadto lek ten hamuje procesy produkcji energii (fosforylacja oksydacyjna i glikoliza) w nerkach, które są niezbędne do reabsorpcji jonów. Furosemid umiarkowanie (dwukrotnie) zwiększa wydalanie jonów potasu i wodorowęglanu, głównie wapnia i magnezu, z moczem, ale zmniejsza wydalanie kwasu moczowego. Oprócz działania moczopędnego furosemid ma następujące działania, zarówno ze względu na bezpośredni wpływ na wszystkie mięśnie gładkie ściany naczyniowej, jak i zmniejszenie ich zawartości sodu, co ostatecznie zmniejsza wrażliwość miocytów na katecholaminy:

1. Bezpośredni rozrusznik serca;

Po podaniu doustnym efekt występuje w ciągu godziny, a czas działania wynosi 4-8 godzin. Po podaniu dożylnym działanie moczopędne występuje po 3-5 minutach (IM po 10-15 minutach), osiągając maksimum po 30 minutach. Ogólnie efekt trwa około 1, 5-3 godzin.

Jednym z najczęstszych działań niepożądanych jest hipokaliemia, której towarzyszy osłabienie wszystkich mięśni, anoreksja, zaparcia i zaburzenia rytmu serca. Przyczynia się do tego również alkaloza hipochloremiczna, chociaż efekt ten nie ma szczególnego znaczenia, ponieważ działanie tych leków nie zależy od reakcji środowiska..

Podstawowe zasady walki z hipokaliemią:

- przerywane podawanie leków moczopędnych powodujące utratę potasu;

- łącząc je z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas;

- ograniczenie sodu w żywności;

- fortyfikacja dietą bogatą w potas (rodzynki, suszone morele, pieczone ziemniaki, banany);

- przepisywanie preparatów potasu (aspartam, panangin).

Leki w tej grupie opóźniają również wydzielanie kwasu moczowego, powodując w ten sposób hiperurykemię. Jest to szczególnie ważne u pacjentów z dną moczanową..

Oprócz hiperurykemii leki mogą powodować hiperglikemię i zaostrzenie cukrzycy. Ten efekt jest najprawdopodobniej u pacjentów z ukrytą i jawną postacią cukrzycy..

Leki te, przyczyniając się do wzrostu stężenia przedsionków w endolimfie ucha wewnętrznego, powodują działanie ototoksyczne (uszkodzenie słuchu). Ponadto, jeśli stosowanie furosemidu powoduje odwracalne zmiany, wówczas stosowaniu zapalenia moczu z reguły towarzyszy nieodwracalne uszkodzenie słuchu.

Należy również powiedzieć o niemożności połączenia furosemidu i kwasu etakrylowego z antybiotykami nefro- i ototoksycznymi (zeporin, cefalorydyna - cefalosporyny pierwszej generacji), antybiotyki aminoglikozydowe (streptomycyna, kanamycyna itp.), Które również wywierają szkodliwy wpływ na narząd słuchu.

Podczas używania leków w środku występują niewielkie, łagodne zaburzenia dyspeptyczne.

Podczas przyjmowania możliwe są wysypki skórne, zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, białych krwinek, uszkodzenie wątroby, trzustka. W eksperymencie leki czasami mają działanie teratogenne.

Wskazania do stosowania:

1. W przewlekłym obrzęku spowodowanym przewlekłym

niewydolność serca, marskość wątroby, przewlekłe zapalenie nerek;

2. Jako leki z wyboru w niewydolności serca z ciężkimi zaburzeniami hemodynamicznymi;

3. W kompleksowej terapii pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

1. W ostrym obrzęku mózgu i płuc (terapia odwodnienia, pobieranie wody z tkanek);

2. W razie potrzeby wymuszona diureza (z ostrym zatruciem narkotykami i zatruciem innymi chemikaliami wydalanymi głównie z moczem);

3. Hiperkalcemia różnego pochodzenia;

4. Z kryzysem nadciśnieniowym;

5. W ostrej niewydolności serca.

Jednak dawkę furosemidu, jak każdego innego leku moczopędnego, uważa się za właściwie dobraną, gdy u danego pacjenta diureza w okresie aktywnego leczenia wzrasta do 1,5–2 litrów / dobę.

Kwas etakrylowy ma takie same wskazania do stosowania jak furosemid, z wyjątkiem nadciśnienia, ponieważ nie nadaje się do długotrwałego stosowania.

Przeciwwskazania do powołania silnych leków moczopędnych:

- hipowolemia, ciężka niedokrwistość, niewydolność nerek i wątroby.

Torasemid, bumetanid, pyretanid są również silnymi, ale krótkoterminowymi lekami.

Diuretyki o średniej mocy (pochodne benzotiadiazyny lub diuretyki tiazydowe)

Typowy przedstawiciel DICHLOTIAZIDU (Dichlothiazidum; w tab. W 0, 025 i 0, 100). Jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego. Działanie moczopędne rozwija się po 30-60 minutach, osiąga maksimum po dwóch godzinach i trwa 10-12 godzin.

Preparaty z tej grupy zmniejszają czynną reabsorpcję chloru, odpowiednio, biernego sodu i wody w szerokiej części wstępującej części pętli Henle'a.

Mechanizm działania leku wiąże się ze spadkiem zaopatrzenia w energię procesu przenoszenia chloru przez membranę piwnicy. Ponadto tiazydowe leki moczopędne umiarkowanie hamują aktywność anhydrazy węglanowej, co również zwiększa natriurezę. Chlorurorez pod działaniem tego leku przeprowadza się w ilości równoważnej natriurezie (to znaczy, że chlorourez również zwiększa się o 5-8%). Podczas stosowania leku występuje umiarkowana utrata anionu wodorowęglanowego, magnezu, ale wzrost jonów wapnia i kwasu moczowego w osoczu.

Spośród wszystkich leków moczopędnych tiazydy mają najbardziej wyraźne działanie potasomoczowe; tymczasem tiazydy mają również najbardziej wyraźne działanie przeciwnadciśnieniowe, co tłumaczy się działaniem moczopędnym (obniżeniem bcc), a także zmniejszeniem zawartości sodu w ścianie naczynia, co zmniejsza reakcje zwężające naczynia biologicznie czynnych substancji. Dichlotiazyd wzmaga również działanie równocześnie stosowanych leków przeciwnadciśnieniowych..

Lek ten zmniejsza diurezę i pragnienie moczówki prostej, obniżając jednocześnie podwyższone ciśnienie osmotyczne osocza krwi.

Zalety diuretyków tiazydowych:

1. wystarczająca aktywność;

2. działać wystarczająco szybko (po 1 godzinie);

3. działać wystarczająco długo (do 10-12 godzin);

4. nie powodować wyraźnych zmian w stanie kwasowo-zasadowym.

Wady diuretyków tiazydowych:

1. Ponieważ leki z tej grupy działają głównie w dystalnych kanalikach, częściej powodują hipokaliemię. Z tego samego powodu rozwija się hipomagnezemia i jony magnezu są niezbędne, aby potas dostał się do komórki..

2. Stosowanie tiazydów prowadzi do opóźnienia w organizmie soli kwasu moczowego, co może wywołać bóle stawów u pacjenta z dną moczanową.

3. Leki zwiększają poziom cukru we krwi, co u pacjentów z cukrzycą może prowadzić do zaostrzenia choroby.

4. Zaburzenia dyspeptyczne (nudności, wymioty, biegunka, osłabienie).

5. Rzadkie, ale niebezpieczne powikłanie - rozwój zapalenia trzustki, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego.

Wskazania do stosowania:

1. Najczęściej stosowany w przewlekłym obrzęku związanym z przewlekłą niewydolnością serca, chorobami wątroby (marskość wątroby), nerkami (zespół nerczycowy).

2. W kompleksowym leczeniu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

4. Z moczówką prostą (efekt parodoksu, mechanizm

co nie jest jasne, ale BCC maleje, dlatego zmniejsza się pragnienie).

5. Z idiopatyczną wapnią i kamieniami szczawianowymi.

6. Z obrzękowym zespołem noworodka.

Klopamid (BRINALDIX) i OXODOLIN (HYGROTON), a także INDAPAMID i CHLORTALIDONE mają podobną aktywność do tiazydów, ale ich czas działania jest dłuższy..

SPYRONOLACTONE (Veroshpiron; Spironolactonum, Verospironum, „Gideon Richter”, Węgry; w tab. 0, 025) jest słabym środkiem moczopędnym oszczędzającym potas, który jest konkurencyjnym antagonistą aldosteronu. Spironolakton w strukturze chemicznej jest bardzo podobny do aldosteronu (steroidu), dlatego blokuje receptory aldosteronu w dystalnych kanalikach nefronu, co zakłóca odwrotny przepływ (reabsorpcję) sodu do komórki nabłonka nerkowego i zwiększa wydalanie sodu i wody z moczem. Ten efekt moczopędny rozwija się powoli - po 2-5 dniach i jest raczej słabo wyrażony. Hamowanie reabsorpcji sodu filtrowanego w kłębuszkach nerkowych wynosi nie więcej niż 3%. Jednocześnie zahamowanie mocznicy potasu pojawia się natychmiast po podaniu leku. Aktywność spironolaktonu jest niezależna od stanu kwasowo-zasadowego. Lek ma znaczny czas działania (do kilku dni). Jest to powolny, ale długo działający lek. Lek zwiększa ureazę wapnia, ma bezpośredni pozytywny efekt inotropowy na mięsień sercowy.

Wskazania do stosowania:

1. Pierwotny hiperaldosteronizm (zespół Cohna - guz nadnercza). W tej patologii Veroshpiron jest stosowany jako lek do leczenia zachowawczego..

2. Z wtórnym hiperaldosteronizmem, rozwijającym się z przewlekłą niewydolnością serca, marskością wątroby, zespołem nerczycowym.

3. W leczeniu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

4. Spironolakton jest wskazany do łączenia go z innymi lekami moczopędnymi wywołującymi hipokaliemię, to znaczy do korekcji równowagi potasowej zaburzonej podczas stosowania innych leków moczopędnych (tiazydy, diakarb).

5. Lek jest przepisywany na dnę moczanową i cukrzycę.

6. Spironolakton jest również przepisywany w celu zwiększenia kardiotonicznego działania glikozydów nasercowych (ważny jest również fakt, że spironolakton hamuje mocz potasu).

1. Zaburzenia dyspeptyczne (ból brzucha, biegunka).

2. Przy długotrwałym stosowaniu w połączeniu z preparatami potasu - hiperkaliemia.

3. Senność, bóle głowy, wysypki skórne.

4. Zaburzenia hormonalne (lek ma strukturę steroidową): - u mężczyzn - może wystąpić ginekomastia; - u kobiet - wirylizacja i zaburzenia miesiączkowania

Lekiem z tej samej grupy jest TRIAMTEREN (pterofen). Dostępne w kapsułkach 50 mg. Słaby środek moczopędny oszczędzający potas, początek działania po 2–4 godzinach, czas działania - 7-16 godzin. Zakłóca to wchłanianie zwrotne sodu w przewodach zbiorczych i hamuje moczowicę potasu (odcinki dystalne). Lek nasila działanie innych leków moczopędnych, zwłaszcza tiazydów, zapobiegając rozwojowi hipokaliemii. Promuje usuwanie moczanów. Ma działanie hipotensyjne o wystarczającej sile. Leku nie należy przepisywać kobietom w ciąży, ponieważ reduktazy, enzymu przekształcającego kwas foliowy w kwas folinowy, jest hamowany.

Lekiem moczopędnym oszczędzającym potas, o średnim czasie działania, jest również lek AMILORID (tab. 5 mg). TRIAMPUR to połączenie triamterenu i dichlotiazydu.

NARKOTYKI - INHIBITORZY CARBOHYNDHRASE (KAG)

DIAKARB (Diacarbum; fonuryt, diamox; w proszkach i tabletkach 0, 25 lub w ampułkach 125; 250; 500 mg). Lek jest lekiem moczopędnym o średniej prędkości i czasie działania (działanie występuje po 1-3 godzinach i trwa około 10 godzin, po podaniu dożylnym - po 30-60 minutach, przez 3-4 godziny).

Lek hamuje enzym anhydrazy węglanowej, który normalnie promuje połączenie dwutlenku węgla i wody w nefrocytach z powstawaniem kwasu węglowego. Kwas dysocjuje do protonu wodorowego i anionu wodorowęglanowego, który dostaje się do krwioobiegu, a protonu wodorowego do światła kanalików, zamieniając się na wchłaniany jon sodu, który wraz z anionem wodorowęglanowym uzupełnia alkaliczną rezerwę krwi.

Spadek aktywności KAG przy użyciu diakarbu występuje w bliższym nefronie, co prowadzi do zmniejszenia tworzenia kanalików kwasu węglowego w komórkach. Prowadzi to do zmniejszenia spożycia anionu wodorowęglanowego, który służy do uzupełnienia alkalicznej rezerwy krwi oraz spożycia jonu wodorowego w moczu zamienionego na jon sodowy. W rezultacie zwiększa się wydalanie sodu w postaci wodorowęglanów; reabsorpcja chloru niewiele zmienia. Ten ostatni, w połączeniu ze zmniejszeniem tworzenia się i wejścia do krwi anionu węglowodorowego, prowadzi do rozwoju kwasicy hiperchloremicznej. Mocz potasu zwiększa wyrównawczy, co prowadzi do hipokaliemii.

Zmniejszenie aktywności KAG przez diakarb w komórkach śródbłonka, komórkach splotu naczyniówkowego, prowadzi do zmniejszenia wydzielania i poprawy odpływu płynu mózgowo-rdzeniowego, co pomaga zmniejszyć ciśnienie śródczaszkowe. Diakarb obniża produkcję płynu wewnątrzgałkowego i zmniejsza ciśnienie śródgałkowe, szczególnie istotne u pacjentów z ostrym atakiem jaskry.

Wymiana sodu na potas prowadzi do tego, że ten lek moczopędny, będąc stosunkowo słabym lekiem moczopędnym (hamującym wchłanianie zwrotne sodu nie więcej niż 3%), powoduje ciężką hipokaliemię. Ponadto, z uwagi na fakt, że wodorowęglan sodu nie dostaje się do krwioobiegu w celu uzupełnienia rezerw alkalicznych, rozwija się ciężka kwasica, a w warunkach kwasicy działanie diakarbu ustaje. Można zatem stwierdzić, że diakarb jest rzadko stosowany jako środek moczopędny.

Wskazania do stosowania:

1. W leczeniu pacjentów z ostrym atakiem jaskry (może być iv). 2. Urazowe uszkodzenie mózgu ze wzrostem ciśnienia śródczaszkowego.

3. W niektórych formach drobnych napadów padaczki. 4. W połączeniu z diuretykami pętlowymi w celu zapobiegania lub eliminacji zasadowicy metabolicznej. 5. W przypadku zatrucia salicylanami lub barbituranami w celu zwiększenia wydalania moczu i zasadowości.

6. Przy znacznym wzroście zawartości kwasu moczowego we krwi z groźbą wytrącenia się białaczki, leczenie cytostatykami.

7. W celu zapobiegania chorobie wysokościowej.

Diakarb jest przepisywany w ilości 0, 25-1 tabletki na 1 dawkę dziennie przez 3 do 4 dni, a następnie przerwa na 2-3 dni, a następnie takie kursy są powtarzane przez 2-3 tygodnie.

Klasyfikacja leków moczopędnych oszczędzających potas, działanie, cechy aplikacji

Leki moczopędne lub moczopędne są przeznaczone do usuwania nadmiaru płynu z organizmu podczas patologii nerek i układu moczowego.

Leki moczopędne są również stosowane w nadciśnieniu tętniczym, zastoinowej niewydolności serca i innych chorobach, którym towarzyszy zespół obrzękowy..

Ale większość leków moczopędnych ma znaczny minus - w wyniku ich działania pierwiastek śladowy potas jest wypłukiwany z organizmu, co jest niezbędne do pełnego metabolizmu komórkowego i normalnego funkcjonowania układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Dlatego eksperci wolą przepisywać swoim pacjentom leki moczopędne oszczędzające potas..

Leki moczopędne, które nie usuwają potasu z organizmu

Leki oszczędzające potas - specjalna grupa leków moczopędnych, które nie wpływają na równowagę elektrolitową i stężenie potasu we krwi.

Ich zastosowanie pozwala poradzić sobie z obrzękiem i wysokim ciśnieniem krwi bez rozwoju osłabienia mięśni, zaburzeń neurologicznych i skutków ubocznych układu sercowo-naczyniowego.

Te leki moczopędne są uważane za słabe, dlatego są one uwzględnione w połączonym schemacie leczenia uzupełniającego jednocześnie z innymi grupami leków, w tym diuretykami pętlowymi, glikozydami nasercowymi i środkami przeciwnadciśnieniowymi.

Klasyfikacja leków moczopędnych oszczędzających potas

Leki moczopędne, które nie usuwają potasu z organizmu są klasyfikowane według mechanizmu działania:

  1. Antagoniści aldosteronu - leki na bazie spironolaktonu, eplerenonu.
  2. Inhibitory kanału sodowego - zawierają amiloryd, triamteren, hydrochlorotiazyd.

Inhibitory kanałów sodowych to niehormonalne leki moczopędne oszczędzające potas, dlatego są uważane za najbezpieczniejsze i rzadko powodują działania niepożądane..

Ich stosowanie jest uzasadnione, jeśli poziom endogennego aldosteronu w organizmie mieści się w normalnych granicach..

Mechanizm działania narkotyków

Mechanizm działania leków moczopędnych oszczędzających potas, które są inhibitorami kanału sodowego, polega na zmniejszeniu przepuszczalności błon komórkowych dla jonów sodu.

Efekt ten osiąga się przez zablokowanie błon kanałów sodowych nabłonka wyściełających przewody zbiorcze nerek i końcową część dystalnych kanalików. Sód jest szybko wydalany z moczem, co zapobiega gromadzeniu się płynu w organizmie.

Ponieważ funkcje wchłaniania zwrotnego kanałów zbierających są ograniczone, inhibitory kanału sodowego mają raczej słaby efekt moczopędny..

Dlatego takie leki są wskazane do długotrwałego stosowania, chociaż mogą prowadzić do wzrostu poziomu kwasu moczowego..

Antagoniści receptora aldosteronu mają budowę podobną do hormonów steroidowych. Współzawodniczą z receptorami aldosteronu, hamując jego funkcje biologiczne - zatrzymywanie sodu w organizmie i wydalanie potasu przez nerki.

Podczas przyjmowania antagonistów aldosteronu potas jest zatrzymywany w organizmie, sód i nadmiar wody są wydalane wraz z moczem.

Obie grupy leków moczopędnych konserwujących potas nie zakłócają metabolizmu elektrolitycznego, dlatego potas nie jest wydalany z organizmu, a jego stężenie pozostaje niezmienione. Ma to pozytywny wpływ na funkcjonowanie naczyń krwionośnych, serca i mięśni..

Ale podczas przyjmowania dużych dawek leków lub przez długi czas rozwija się hiperkaliemia - stan, który zagraża życiu pacjenta.

Wskazania do stosowania

Diuretyki pętlowe i tiazydowe pogarszają stan mięśnia sercowego i naczyń krwionośnych, zakłócają przekazywanie impulsów nerwowych, zmieniają równowagę kwasowo-zasadową krwi, powodując odpowiednie powikłania.

Dlatego pacjentom z zaburzeniami neurologicznymi i patologiami układu sercowo-naczyniowego pokazano leki moczopędne, które zachowują potas w organizmie.

Leki moczopędne oszczędzające potas zapobiegają i eliminują obrzęki w całym ciele, towarzysząc niewydolności serca, marskości wątroby i przewlekłemu nadciśnieniu, dlatego pozostają lekami z wyboru.

Ale nie są one przepisywane osobno, ponieważ leki moczopędne oszczędzające potas mają słaby efekt i są skuteczne tylko w połączonych schematach leczenia.

Ogólne wskazania do stosowania:

  1. Nadciśnienie tętnicze, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe.
  2. Leczenie hipokaliemii - w ramach terapii skojarzonej.
  3. Cukrzyca typu 1 i 2 - w celu wyeliminowania niedoboru potasu.
  4. Pierwotny lub wtórny hiperaldosteronizm.
  5. Zapobieganie zawałowi serca w przypadku upośledzenia kurczliwości mięśnia sercowego.
  6. Niewydolność serca.
  7. Zwiększone działanie glikozydów nasercowych.
  8. Aby zmniejszyć poziom kwasu moczowego w dnie moczanowej.
  9. Jako lek na obrzęk w chorobach nerek, marskość wątroby, ciąża.
  10. Przyjmowanie leków, które aktywnie usuwają potas z organizmu.

Leki moczopędne oszczędzające potas mają działanie kumulacyjne - działanie jest nasilone 1-2 tygodnie po rozpoczęciu podawania.

Dlatego są one przepisywane w przypadku, gdy wymagany jest miękki efekt moczopędny przy jednoczesnym utrzymaniu normalnego poziomu potasu w organizmie.

Tabela zastosowań

Dawka leków moczopędnych, czas podawania i schemat są ustalane przez lekarza na podstawie ciężkości stanu pacjenta.

Podczas przepisywania hormonalnych leków moczopędnych zaleca się zbadanie funkcji kory nadnerczy i tła hormonalnego pacjenta.

Lekarze zalecają stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas początkowo w minimalnej dawce, a następnie, przy dobrej tolerancji, zwiększyć dzienną dawkę do terapeutycznie skutecznego.

Podczas leczenia zaleca się badanie poziomu potasu we krwi, aby w odpowiednim czasie zapobiec rozwojowi hiperkaliemii.

Przy zwiększonym ciśnieniu wewnątrzczaszkowym i tętniczym leki są przepisywane w minimalnych dawkach, ponieważ praktycznie nie wpływają na poziom ciśnienia, a w dużych dawkach mogą powodować niepożądane reakcje. re

Aby uzyskać lepszy efekt, w schemacie leczenia uwzględniono inhibitory ACE i inne rodzaje leków moczopędnych..

Leki moczopędne, które zachowują potas w organizmie, są przepisywane do długotrwałego leczenia niewydolności serca, ponieważ mają łagodny wpływ i utrzymują poziom potasu niezbędny dla serca i naczyń krwionośnych.

W przypadku ciężkiego obrzęku maksymalna dawka dobowa jest przepisywana na dwa tygodnie, a następnie zmienia się na dawkę minimalną, aby utrzymać efekt terapeutyczny.

Dawkowanie leków moczopędnych oszczędzających potas dla kobiet w ciąży dobiera się indywidualnie. Leki są przepisywane, jeśli zespołowi obrzęku towarzyszy wysokie ciśnienie krwi i istnieje zagrożenie dla życia kobiety.

Wraz z przyjmowaniem leków lekarze przepisują specjalną dietę, aby zapobiec zatrzymywaniu soli w organizmie..

Przeciwwskazania

Leki moczopędne oszczędzające potas mają minimalną liczbę przeciwwskazań, dlatego większość pacjentów może przyjmować te leki.

Istnieje jednak wiele przeciwwskazań, które uniemożliwiają ich powołanie:

  1. Podwyższony poziom potasu.
  2. Niedobór sodu.
  3. Ciężka niewydolność nerek.
  4. Bezmocz.
  5. Przewlekła niewydolność kory nadnerczy.
  6. Cukrzyca w połączeniu z niewydolnością nerek.
  7. Kwasica metaboliczna.
  8. Zdekompensowana marskość wątroby.
  9. Śpiączka wątrobowa.
  10. Laktacja.
  11. Indywidualna nietolerancja składników leku.

Przepisywanie kobietom ciężarnym z obrzęku leków moczopędnych oszczędzających potas jest dozwolone tylko po dokonaniu oceny wszystkich zagrożeń i możliwych konsekwencji.

Preparaty spironolaktonu są uważane za najbezpieczniejsze, ale ich stosowanie jest dozwolone tylko w 2-3 trymestrze ciąży.

Hormonalne leki moczopędne oszczędzające potas są przeciwwskazane w przypadkach nieprawidłowości miesiączkowania, ginekomastii, zaburzeń erekcji i torbieli w gruczołach sutkowych..

Przyjmowanie leków moczopędnych ma ograniczenia wiekowe - leki zawierające eplerenon i triamteren są zabronione w dzieciństwie i młodości, a spironolakton jest przeciwwskazany u dzieci w wieku poniżej trzech lat.

Skutki uboczne

Ze względu na ich miękkie działanie leki moczopędne oszczędzające potas są praktycznie bezpieczne i rzadko powodują działania niepożądane..

Istnieje jednak znaczne ryzyko rozwoju hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, cukrzycą, a także podczas przyjmowania leków oszczędzających potas jednocześnie z inhibitorami ACE i ARA.

Wzrost poziomu potasu o ponad 5,3 mmol / L prowadzi do upośledzenia czynności serca i śmiertelnych zaburzeń rytmu serca.

Dlatego powołanie diuretyków w połączeniu z lekami nasercowymi i przeciwnadciśnieniowymi jest możliwe tylko po dokładnym zbadaniu pacjenta.

Blokery kanału sodowego powodują niepożądane reakcje głównie ze strony układu nerwowego i naczyniowego.

W nocy obserwuje się mimowolne skurcze mięśni łydek, początkowo słabe, ale jeśli lek nie zostanie anulowany, skurcze stają się częstsze i nasilają się.

Wśród zaburzeń neurologicznych odnotowano bóle głowy i zawroty głowy. Możliwe omdlenie przy nagłym wstawaniu z pozycji na brzuchu.

Przy długotrwałym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas pacjenci mogą zauważyć pogorszenie stanu ogólnego, zaburzenie rytmu serca, duszność.

Rzadkie działania niepożądane:

  1. Nudności wymioty.
  2. Wysoki poziom cholesterolu we krwi.
  3. Coarsening głosu.
  4. Alergiczne wysypki skórne.
  5. Wypadanie włosów.
  6. Ostra niewydolność nerek.
  7. Kamica moczowa.
  8. Dezorientacja.
  9. Letarg.
  10. Senność.

Leki moczopędne oszczędzające potas związane z antagonistami aldosteronu mogą wpływać na tło hormonalne pacjentów.

Na tle długotrwałego stosowania leków może rozwinąć się ginekomastia i impotencja u mężczyzn, a także nieregularne miesiączki i tkliwość gruczołów sutkowych u kobiet.

Wreszcie

Leki moczopędne oszczędzające potas są najbardziej oszczędne w porównaniu z innymi lekami moczopędnymi, ale są znacznie gorsze pod względem wpływu na organizm i czasu trwania efektu terapeutycznego.

Ale zdolność diuretyków oszczędzających potas do utrzymania normalnego poziomu potasu w organizmie pozwala nam uznać je za leki z wyboru dla pacjentów cierpiących na patologie układu sercowo-naczyniowego i nerwowego.

Leki moczopędne oszczędzające potas: lista leków i niuanse ich stosowania

Leki moczopędne zaprojektowane w celu poprawy funkcji wydalniczej nerek.

Odbywa się to w celu wyeliminowania zatrzymywania wody w ciele, które można zaobserwować w postaci obrzęku kończyn, kropli jamy brzusznej.

Podstawą działania większości diuretyków jest ich zdolność do zwiększania wydalania jonów sodu i chloru z moczem, co powoduje zatrzymywanie wody. Czasami przepisuje się leki moczopędne w celu usunięcia toksycznych substancji w ciężkim zatruciu..

Jako bardzo skuteczne lekarstwo, diuretyki wykazały zatrzymywanie wody w organizmie z powodu niewydolności serca. Wraz ze wzrostem ciśnienia nadmierne stężenie sodu negatywnie wpływa na napięcie ściany mięśniowej naczyń. I tylko poprzez wypłukanie sodu z organizmu można uzyskać rozszerzenie naczyń krwionośnych, co doprowadzi do obniżenia ciśnienia krwi.

Leki moczopędne zatrzymujące potas

Zgodnie ze skutecznością ługowania sodu wszystkie leki są podzielone na trzy kategorie:

  • wysoce skuteczny, który usuwa ponad 15% sodu;
  • średnia wydajność stanowi 10% sodu;
  • nieskuteczne, ledwo osiąga próg 5% wydalanej sodu.

Jednocześnie z moczem wydalane są nie tylko kationy sodu, ale także tak ważne pierwiastki śladowe, jak magnez, potas, wapń, których brak wpływa na regulację wielu procesów zachodzących w organizmie.

Na przykład potas, będący ważnym pierwiastkiem, bierze udział w przekazywaniu impulsów elektrycznych. Jego niedobór prowadzi do choroby, takiej jak hipokaliemia, która powoduje osłabienie, ból mięśni, nieregularne bicie serca, zaparcia. Leki moczopędne oszczędzające potas, których lista jest bardzo obszerna, pomogą zachować ten ważny element w organizmie..

Leki oszczędzające potas nie mają silnego działania moczopędnego.

Efekt ich użycia musi czekać dłużej niż jeden dzień, ale utrzymuje się przez długi czas. Ważną zaletą leków moczopędnych oszczędzających potas jest to, że w porównaniu z lekami moczopędnymi nie prowadzą do hipokaliemii..

Obszarem działania diuretyków oszczędzających potas jest dystalny kanalik, w którym zachodzi wymiana jonów sodu i potasu. Dzięki nim eliminuje się wodę, sole, szkodliwe związki chemiczne z tkanek i błon tkanki łącznej, a zachowanie kationów potasu ma pozytywny wpływ na stan mięśnia sercowego.

Wskazania do stosowania

Należy pamiętać, że jako niezależne lekarstwo na obrzęk nie stosuje się leków oszczędzających potas na nadciśnienie. Są na to za słabi. Tylko w połączeniu z silniejszymi lekami moczopędnymi można osiągnąć pożądany efekt.

Mówiąc o zakresie diuretyków oszczędzających potas, lista wskazań do stosowania jest następująca:

  • leczenie nadciśnienia tętniczego;
  • cukrzyca;
  • dna
  • diagnozowanie pierwotnego hiperaldosteronizmu;
  • powtarzany hiperaldosteronizm, którego pojawienie się jest związane z marskością wątroby, nefropatią, niewydolnością serca w postaci przewlekłej;
  • przyjmowanie glikozydów nasercowych, takich jak Korglikon, Digoksyna, w celu wzmocnienia ich działania;
  • opóźnienie dużej ilości sodu w organizmie i wymywanie potasu (wrodzony zespół Liddle'a).

Leki moczopędne oszczędzające potas są przepisywane do leczenia skojarzonego z innymi lekami moczopędnymi, które intensywnie usuwają potas z organizmu.

Odmiany

Wszystkie leki można warunkowo podzielić na dwie grupy: hormonalne i wolne od hormonów. Hormonalne obejmują Amiloride, Triampur.

Składniki leków są neutralne dla hormonu aldosteronu, dlatego zaleca się przepisywanie ich pacjentom z jego naruszeniem. Po ich użyciu nie ma szans na skutki uboczne.

Jeśli mówimy o niehormonalnych diuretykach oszczędzających potas, lista leków jest następująca: Aldakton, Veroshpiron, Spironolakton.

Schemat leczenia

W leczeniu nadciśnienia za pomocą diuretyków stosuje się następujący schemat:

  1. w pierwszym etapie stosuje się silne diuretyki typu pętlowego w umiarkowanych dawkach, takich jak Torasemid, Furosemid, gdy obserwuje się silny obrzęk kończyn, twarzy, brzucha i konieczne jest szybkie usunięcie zespołu obrzękowego;
  2. na drugim etapie, po usunięciu obrzęku, przepisuje się złożoną terapię podtrzymującą za pomocą tiazydów (chlortalidonu) i leków moczopędnych oszczędzających potas, aby zespół obrzęku nie powrócił. Takie więzadło zmniejsza prawdopodobieństwo udaru..

Przeciwwskazania

Leki moczopędne, które nie usuwają potasu są przeciwwskazane w przypadku następujących chorób:

  • wysoki poziom potasu we krwi (hiperkaliemia);
  • brak sodu (hiponatremia);
  • ostra niewydolność nerek;
  • przewlekła postać niewydolności wątroby, w tym marskość wątroby.

Specjalna grupa ryzyka obejmuje pacjentów z cukrzycą i chorobami nerek, ponieważ nadmierne stężenie potasu w tej grupie osób może powodować nieodwracalne powikłania. Wiele leków z grupy tiazydowej podnosi poziom cukru we krwi. Jako leki na ciśnienie przepisywane są inhibitory ACE.

Lista skutków ubocznych

Szybkie oddawanie moczu jest najprawdopodobniej niedogodnością podczas przyjmowania leków moczopędnych, podczas gdy niektóre ważne układy mogą reagować w następujący sposób:

  • układ moczowy - rozwój kamicy moczowej;
  • przewód pokarmowy - utrata apetytu, nudności i chęć wymiotów, zaparcia lub biegunka;
  • układ nerwowy przypomni sobie o bólu głowy, zawrotach głowy, lęku, drgawkach w mięśniach łydek, okresowo pojawiającej się senności, splątaniu;
  • zażywanie narkotyków może prowadzić do zmiany barwy głosu;
  • wysypka skórna może pojawić się jako przejaw reakcji alergicznej na lek;
  • leki hormonalne mogą prowadzić do upośledzenia erekcji i zaciśnięcia gruczołów sutkowych (ginekomastia) u mężczyzn, u kobiet powodują opóźnienie miesiączki i uczucie bólu w gruczole sutkowym.

Odbiór w czasie ciąży

Często w czasie ciąży kobiety puchną pod wpływem hormonalnych i biologicznie aktywnych substancji. Chcąc pozbyć się obrzęku, zaczynają szukać funduszy, które bardzo szybko przywrócą je do normy..

Ale leki moczopędne są surowo zabronione kobietom w ciąży, ponieważ prowadzą one do zmiany równowagi wodno-solnej w organizmach dwóch osób jednocześnie - matki i dziecka. Co więcej, zmiany te nie pokazują swojej najlepszej strony..

Nawet najsłabszy lek moczopędny, który nie usuwa potasu, może prowadzić do:

  • do odwodnienia łożyska naczyniowego;
  • wzrost gęstości krwi;
  • pojawienie się zakrzepicy;
  • częściowe oderwanie łożyska;
  • zamrożenie płodu.

Obrzęki podczas ciąży w większości przypadków są tylko kwestią obserwacji lekarzy, ponieważ jest to normalna reakcja organizmu na zmiany hormonalne. Jeśli zespół obrzękowy nasila się, towarzyszy mu nadciśnienie tętnicze i stanowi zagrożenie dla życia kobiety, stosowanie leków moczopędnych staje się koniecznością.

W przypadku zaostrzenia zespołu obrzękowego, któremu towarzyszy nadciśnienie tętnicze, przeprowadza się dwudniową terapię Furosemidem, a następnie przechodzą na słabe leki moczopędne, takie jak Triampur, Spironolakton. Zdarza się, że musisz uciekać się co najmniej, to znaczy, aby przerwać ciążę, jeśli nie jest możliwe znormalizowanie stanu kobiety.

Jak bezpieczne są wszystkie leki moczopędne

W takim przypadku nie można mówić o pełnym bezpieczeństwie diuretyków.

Wszystkie z nich przyczyniają się do zmiany równowagi elektrolitycznej w ciele, co przyczynia się do pojawienia się skutków ubocznych..

W przypadku naruszenia dawki i czasu przyjmowania leku powstaje sytuacja, która może prowadzić do śmierci pacjenta.

Skuteczność każdego leku będzie zależeć tylko od prawidłowo sformułowanego celu stosowania i właściwej dawki. Jeśli konieczne jest zmniejszenie ciśnienia, złagodzenie obrzęku i nadal dbanie o zachowanie potasu, wówczas długa lista leków moczopędnych zostanie znacznie zmniejszona do dwóch lub trzech elementów.

Stosunkowo bezpieczne dla wszystkich leków są lekkie leki moczopędne Triamteren i Spironolakton..

Powiązane wideo

O niuansach stosowania diuretyków w nadciśnieniu:

Mechanizm działania diuretyków oszczędzających potas: charakterystyka i przeciwwskazania

Leczenie nadciśnienia rzadko kończy się bez zastosowania leków moczopędnych. Diuretyki tiazydowe (saluretyki) - jedna z grup leków stosowanych w złożonej terapii od ponad 60 lat.

Środki syntetyczne, które są diuretykami tiazydowymi, są szczególnie skuteczne w początkowej fazie nadciśnienia. Powodując mniej działań niepożądanych, leki zmniejszają prawdopodobieństwo wystąpienia niewydolności serca, zapobiegają zawałowi serca, udarowi i nadciśnieniu. Leki mają pozytywny wpływ na samopoczucie osób starszych z wysokim ciśnieniem skurczowym (górnym).

Kluczowe zastosowania

Leki moczopędne są z powodzeniem stosowane w nefrologii i urologii, są wyposażone w zdolność tłumienia wydalania jonów potasu przez nerki, jednocześnie zapobiegając nadmiernej produkcji jonów H i stymulując wydalanie HCO3 z moczem.

Szeroko stosowany u pacjentów w ciąży lub z nadciśnieniem tętniczym z różnymi chorobami nerek, takimi jak:

  • odmiedniczkowe zapalenie nerek;
  • Kłębuszkowe zapalenie nerek;
  • kamica moczowa itp.

Leki mają wysoki poziom skuteczności w walce z hiperkalcemią. Działanie moczopędne leków jest znikome, ale zapobiegają utracie K i Mg przez nerki..

Z nadciśnieniem tętniczym

W leczeniu nadciśnienia tętniczego leki moczopędne oszczędzające potas są przepisywane w małej dawce, ponieważ niezbyt skutecznie zmniejszają ciśnienie, a zwiększenie dawki może prowadzić do reakcji niepożądanych.

Jeśli takie leczenie jest nieskuteczne, uznaje się za uzasadnione przepisanie dodatkowych leków moczopędnych lub preferowanie diuretyku pętlowego lub tiazydowego.

Podczas niewydolności serca

Niewydolność serca charakteryzuje się tym, że płyn jest zatrzymywany w ciele. W tej sytuacji skuteczne będzie powołanie leku moczopędnego, który zatrzymuje potas w organizmie.

Na początkowych etapach dawka jest nieistotna, ale z czasem zwiększa się, aż masa pacjenta zacznie spadać. Używanie narkotyków uważa się za skuteczne, jeśli zniknie cały obrzęk.

W okresie rodzenia dziecka

Wiele kobiet w ciąży cierpi na obrzęki, szczególnie w ostatnim trymestrze ciąży.

Aby wyeliminować ten problem, lekarze przepisują specjalne dietetyczne środki spożywcze z ograniczeniami soli i lekami moczopędnymi, które pomagają uzupełnić rezerwy potasu w organizmie..

Środkami z wyboru w tej sytuacji są leki moczopędne oszczędzające potas, ponieważ zapobiegają one wyciekaniu jonów potasu z krwi.

Wskazania

Podstawy stosowania leku zależą od konkretnej nazwy leku.

Jeśli mówimy o lekach z serii indapamidu, są one stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niezależnie od jego ciężkości.

Jeśli mówimy o średniej liście wskazań, w takich przypadkach stosuje się diuretyki tiazydowe:

  • Zdekompensowana niewydolność serca.
  • Niewydolność nerek.
  • Również obrzęk pochodzenia nefro- lub kardiogennego. W przypadku długotrwałego stosowania leki nie są odpowiednie. Stosowany sytuacyjnie lub według uznania lekarza.
  • Jaskra. Zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe. Nie we wszystkich przypadkach, tylko w fazie nieskompensowanej.
  • Moczyca cukrzycowa nerek. Naruszenie reakcji struktur układu wydalniczego na wazopresynę, która odpowiada za odpowiednie odwrócenie wchłaniania cieczy. Używany z wielką starannością..
  • Nefropatie różnego pochodzenia znajdują się również na liście wskazań. W każdym razie kwestię celowości użytkowania decyduje lekarz. Określone nazwy są również wybierane przez specjalistę.

Tiazydowe leki moczopędne na nadciśnienie są jednak przepisywane najczęściej, ponieważ wzrost ciśnienia jest uważany za kluczową przyczynę.

Mechanizm akcji

Leki wykazują wysoki poziom wpływu w dalszej części kanalika nefronu, w nim zachodzi wymiana jonów. Leki moczopędne oszczędzające potas zapobiegają przenikaniu jonów sodu do krwioobiegu, lokalizując je w kanalikach.

Sód ma zdolność przyciągania płynów do siebie, przyczyniając się do wzrostu dziennej produkcji moczu. Równolegle diuretyki z tej grupy zapobiegają przedostawaniu się jonów potasu do kanalików, zachowując jednocześnie pierwiastki śladowe w ciele.

Ze względu na stężenie potasu w organizmie można uniknąć rozwoju dużej liczby działań niepożądanych, a przede wszystkim hiperkaliemii.

Należy pamiętać, że leki moczopędne opóźniające potas zaczynają działać terapeutycznie kilka dni po spożyciu. Na przykład leki osmotyczne lub silne diuretyki działają natychmiast po użyciu. Jest to funkcja, którą należy wziąć pod uwagę przy wyborze leku moczopędnego.

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Wszystkie leki moczopędne oszczędzające potas są przeciwwskazane w laktacji i mają następujące patologie:

  • indywidualna nietolerancja składu leku moczopędnego;
  • podwyższony poziom potasu w organizmie;
  • ciężka niewydolność nerek.

Jeśli tabletki zawierają cukier mleczny, nie mogą występować w przypadku hipolaktazji, braku laktazy, złego wchłaniania disacharydów.

Leków zawierających spirolakton nie należy stosować, jeśli u pacjenta zdiagnozowano następujące problemy zdrowotne:

  • wysoki poziom sodu we krwi;
  • bezmocz.
  • Leki zawierające eplerenon nie są dozwolone dla dzieci z ciężkimi chorobami wątroby.

    Wszystkie środki oszczędzające potas należy stosować ostrożnie w starszym wieku i przy cukrzycy.

    Ostrożnie spirolakton i jego analogi muszą być przyjmowane, jeśli pacjent ma zostać poddany operacji przy użyciu znieczulenia miejscowego i ogólnego lub otrzymuje leki wywołujące ginekomastię, a także w przypadku następujących patologii:

    • Blok AV;
    • zwiększony poziom wapnia we krwi;
    • kwasica metaboliczna;
    • patologia wątroby;
    • ginekomastia;
    • miesiączka.

    Preparaty zawierające eplerenon jako substancję czynną należy zachować ostrożność w przypadku zaburzeń czynności nerek, gdy szybkość filtracji kłębuszkowej jest mniejsza niż 50 ml na minutę..

    Leki moczopędne oszczędzające potas mogą powodować następujące działania niepożądane:

    • alergia;
    • wzrost liczby eozynofili;
    • nudności, wymioty, rozstrój żołądka, zatrzymanie stolca;
    • zawroty głowy, bóle głowy;
    • zwiększone stężenie potasu we krwi, zmniejszenie zawartości sodu;
    • kurcze nóg;
    • ginekomastia;
    • zaburzenia czynności nerek;
    • zwiększone stężenie kreatyniny i mocznika.

    Spirolakton może powodować następujące działania niepożądane:

    • ból brzucha, zapalenie i owrzodzenie przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, kolka jelitowa, zaburzenia czynności wątroby;
    • skurcze mięśni, zaburzenia świadomości, senny sen, senność, ataksja, letarg;
    • spadek liczby płytek krwi i leukocytów, megaloblastoza;
    • wypadanie włosów, wzrost włosów;
    • naruszenie równowagi kwasowo-zasadowej;
    • dróg moczowych
    • zaburzenia erekcji, miesiączka, krwawienie z dróg rodnych podczas menopauzy, ból podczas menstruacji, szorstkość głosu, ból w klatce piersiowej, złośliwy guz piersi.

    Leki na bazie eplerenonu mogą również powodować takie negatywne reakcje, jak:

    • odwodnienie;
    • podwyższony poziom cholesterolu i trójglicerydów;
    • trudności z zasypianiem;

  • omdlenie, niedoczulica;
  • zawał mięśnia sercowego, migotanie przedsionków, częstość akcji serca, niewydolność lewej komory, niedociśnienie, zakrzepica tętnic nóg;
  • wzdęcia;
  • kaszel, zapalenie gardła;
  • zapalenie pęcherzyka żółciowego;
  • ból mięśniowo-szkieletowy;
  • bezsilność, słabość;
  • ból pleców;
  • odmiedniczkowe zapalenie nerek;
  • hiperglikemia.
  • Jeśli dawki terapeutyczne zostaną przekroczone, spirolakton może spowodować przedawkowanie, które charakteryzuje się następującymi objawami:

    • nudności wymioty;
    • niedociśnienie, zawroty głowy;
    • niestrawność;
    • wysypki;
    • hiperkaliemia, która objawia się naruszeniem rytmu serca, parestezją, osłabieniem mięśni;
    • odwodnienie organizmu;
    • zmniejszenie ilości sodu we krwi, co objawia się suchością w jamie ustnej, pragnieniem, sennością;
    • wzrost zawartości mocznika;
    • hiperkalcemia.

    W przypadku zatrucia spirolaktonem antidotum jest nieznane, dlatego dla ofiary zaleca się leczenie objawowe. Musi przepłukać żołądek, przepisać leki, które eliminują oznaki odwodnienia i zwiększają ciśnienie krwi.

    Wraz z rozwojem hiperkaliemii konieczne jest stosowanie diuretyków wydzielających potas, wstrzykiwanie glukozy z insuliną do żyły. W przypadku silnego przedawkowania spirolaktonu zaleca się, aby ofiara oczyściła krew za pomocą aparatu „sztucznej nerki”.

    Do tej pory nie było przypadków przedawkowania eplerenonu. Najprawdopodobniej z powodu nadmiernych dawek wystąpi niedociśnienie i zwiększenie stężenia potasu we krwi. Antidotum na zatrucie eplerenonem nie jest znane, dlatego zaleca się leczenie współczulne. Diuretyku nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy, ale wiąże się on z węglem aktywowanym.

    Działania niepożądane

    Dane obserwacyjne pokazują, że działania niepożądane związane ze stosowaniem leków moczopędnych oszczędzających potas są rzadkie. Wyjaśnia to fakt, że są przepisywane w małych dawkach.

    Mogą one jednak prowadzić do powstania hiperkaliemii, możemy mówić o tym stanie, gdy poziom potasu wzrośnie powyżej 5,3 mmol / l. Jest niebezpieczny, ponieważ może prowadzić do rozwoju śmiertelnych arytmii. Rzadziej obserwowane:

    • pojawienie się wysypki na skórze;
    • zawroty głowy;
    • skurcze
    • bół głowy;
    • uczucie senności;
    • zaburzenia stolca w postaci biegunki lub zaparć;
    • problemy seksualne;
    • zaburzenia miesiączkowania;
    • nadmierny wzrost włosów;
    • zaburzona czynność wątroby.

    Najlepsze leki i tradycyjna medycyna

    Zanim zaczniesz brać leki, musisz spróbować pozbyć się obrzęku, schudnąć za pomocą bezpiecznych leków moczopędnych. Specjaliści doradzają, aby pić wywar z róży, rumianku lub jałowca. Zmiana diety nie będzie zbyteczna - należy porzucić szybkie węglowodany, tłuste, smażone, dodać więcej warzyw, owoców i jagód.

    Jeśli normalizacja menu nie przyniosła pożądanego rezultatu, lekarze mogą przepisać kurs przyjmowania specjalnych leków. Najpopularniejsze to:

    • „Furosemid” w granulkach lub zawiesinach;
    • „Indapamid” jako pochodna sulfonylomocznika;
    • „Triamteren” jest przepisywany na obrzęki;
    • Amiloryd do długotrwałego stosowania.

    Jeśli chcesz szybko wyeliminować ostry stan, używasz Mannitolu..

    Klasyfikacja leków zapobiegających eliminacji potasu

    Leki oszczędzające potas dzielą się na hormonalne i niehormonalne. Rozważ hormonalne

    Jeśli chodzi o leki niehormonalne, przedstawicielami tej grupy są:

    • Veroshpiron;
    • Aldakton;
    • Spironalokton.

    Leki hormonalne nie wpływają na hormon aldosteron, dlatego z pewnością i bez strachu można je przepisać osobom cierpiącym na związane z tym problemy.

    Leki moczopędne oszczędzające potas: lista leków

    W praktyce klinicznej, zgodnie z substancją czynną, występują następujące diuretyki oszczędzające potas:

    Blokery kanałów sodowych

    Antagoniści Aldosteronu

    Lista narkotyków w Europie

    W Europie powszechne są następujące diuretyki oszczędzające potas:

    • Dyrenium - ogólny triamtren;
    • Aldakton - ogólny spironolakton;
    • Midamor - ogólny amilorek;
    • Inspra - ogólny eplerenon.

    W połączeniu z tiazydowymi lekami moczopędnymi:

    • Maxzide - ogólny hydrochlorotiazyd i triamteren;
    • Aldaktazyd - ogólny hydrochlorotiazyd i spironolakton;
    • Moduretic 5-50 - ogólny amiloryd i hydrochlorotiazyd;
    • Dyazid - ogólny hydrochlorotiazyd i triamteren;
    • Moduretic - generyczny amiloryd i hydrochlorotiazyd.

    Lista narkotyków w Rosji

    Substancja czynna spironolakton:

    Stosowane są również preparaty amylorydowe, triamtrenowe i eplerenonowe..

    Charakterystyka diuretyków

    Rozważ bardziej szczegółowy opis leków oszczędzających potas, które są częściej stosowane..

    Spironolakton

    Zastosowanie spironolaktonu stymuluje wydalanie sodu i chloru z organizmu, a jednocześnie zatrzymuje magnez, wapń i potas.

    Leki powinny być przepisywane wyłącznie przez wykwalifikowanego lekarza. Wskazania w zdecydowanej większości przypadków są obrzękowe.

    Dzienna dawka nie powinna przekraczać 200 mg, dzieli się ją na dwie lub trzy dawki. Leczenie należy kontynuować przez 2-3 tygodnie, po czym można zrobić sobie przerwę na 10 dni i kontynuować leczenie.

    Zastosowanie spironolaktonu uważa się za uzasadnione w przypadku hiperaldosteronizmu, hiperkaliemii i hipomagnezemii. Dzienna dawka powinna wynosić 300 mg.

    Spironolakton może przyjmować nawet kobiety w ciąży, ale tylko w 11 - 111 trymestrze ciąży i podczas laktacji. Należy jednak pamiętać, że niewielka ilość leku moczopędnego przenika do mleka..

    Eplerenon

    Eplerenon w porównaniu ze spironolaktonem prowadzi do pojawienia się mniej działań niepożądanych. Efekt terapeutyczny staje się zauważalny dopiero po przyjęciu leku przez dwa tygodnie.

    Eplerenon często prowadzi do wzrostu poziomu cholesterolu w organizmie i pojawienia się suchego kaszlu.

    Stosowanie leku jest zabronione w diagnozie niedociśnienia, cukrzycy, niewydolności nerek lub wątroby oraz w przypadku indywidualnej nietolerancji leku.

    Przeciwwskazaniem jest również ciąża i okres karmienia piersią..

    Triamtezid

    Triametheside ma łagodny efekt terapeutyczny, dlatego należy do lekkich leków moczopędnych.

    Głównym składnikiem aktywnym jest triamteren. Przepisuj leki w połączeniu z innymi lekami, aby wyeliminować objawy nadciśnienia tętniczego.

    Powołanie leku powinien wykonać tylko lekarz, biorąc pod uwagę współistniejące choroby. Lek działa wystarczająco szybko, efekt moczopędny występuje w ciągu kwadransa i trwa 12 godzin.

    Zaleca się przyjmowanie leku po posiłku z dużą ilością płynu. Nie zaleca się przepisywania pacjentom z historią:

    • niewydolność nerek;
    • zmniejszenie ilości jonów sodu we krwi;
    • kamica moczowa;
    • hiperkaliemia.

    Lek nie jest również stosowany u kobiet w okresie ciąży. Wyjaśnia to fakt, że może to prowadzić do rozwoju patologii u płodu o ciężkim przebiegu.

    Substancją czynną Aldactone jest spirinolakton, uważany jest za konserwant potasu i magnezu. Dzienna dawka może wynosić od 100 do 200 mg, jest podzielona na 2-3 dawki.

    Podczas diagnozowania ciężkiego hiperaldosteronizmu leki są przepisywane w dawce 300 mg dziennie.

    Zabrania się leczenia Aldactone kobietom w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze ciąży. Jeśli chodzi o 11. i 111. trymestr, wówczas przyjmowanie leków jest możliwe, ale tylko wtedy, gdy są przepisane przez lekarza, a korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu.

    Dozwolone jest prowadzenie terapii lekowej z lekiem podczas karmienia piersią, ponieważ przenika on do mleka matki w minimalnej ilości.

    Veroshpiron

    Veroshpiron jest antagonistą aldosteronu, głównym składnikiem aktywnym jest spirinolakton. Podczas diagnozowania nadciśnienia zaleca się przyjmować 50-100 mg raz na dobę.

    W przypadku niewydolności serca i obrzęku, które są nadmiernie intensywne, zalecana dawka może wynosić od 100 do 200 mg. W tej sytuacji zaleca się łączenie leku z innymi lekami moczopędnymi.

    Nie zaleca się przyjmowania leków podczas karmienia piersią. Jeśli nie ma innego sposobu, należy przerwać laktację podczas leczenia..

    Wskazania do powołania diuretyków tiazydowych

    Stosunkowo niewielka lista działań niepożądanych i łagodne działanie moczopędne na struktury nerek pozwalają lekarzom przepisywać leki tiazydowe pacjentom z patologiami różnego pochodzenia. Wskazania, dla których często zaleca się tiazydy: obrzęk spowodowany chorobami serca i wysokim ciśnieniem krwi.

    Możliwe jest pozbycie się nagromadzonego płynu, który powstał w wyniku naruszenia metabolizmu wodno-mineralnego i patologii nerek dzięki preparatom z grupy tiazydowej. Często są przepisywane w połączeniu z innymi lekami moczopędnymi (pętla). Pozwala to wzmocnić działanie moczopędne..

    Łagodny mechanizm działania poprawia stan pacjenta poprzez stosowanie leków z grupy tiazydowej w innych przypadkach. Na przykład z obrzękiem różnego pochodzenia:

    • związany z marskością wątroby;
    • spowodowane niewydolnością serca - ostre i przewlekłe;
    • towarzyszące nadciśnienie tętnicze.

    Przeciwwskazania

    Pomimo dużej liczby pozytywnych właściwości, diuretyki oszczędzające potas mają wiele przeciwwskazań, nie wolno ich stosować z:

    • hipokaliemia;
    • zdekompensowana marskość wątroby;
    • niewydolność oddechowa;
    • nietolerancja składników leku i pochodnych sulfamyloamidu.

    Ze szczególną ostrożnością i pod nadzorem lekarza konieczne jest przyjmowanie leków na zaburzenia rytmu serca, a także konieczność łączenia leków z glikozydami nasercowymi i solami litu.

    Funkcje użytkowania podczas ciąży

    Preparaty na bazie spirolaktonu (Veroshpiron) są przeciwwskazane u kobiet w pozycji.

    Należą one do kategorii C pod względem wpływu na płód, to znaczy w eksperymentach na zwierzętach ujawniono ich negatywny wpływ na potomstwo, ale nie zbadano, w jaki sposób wpływają one na przebieg ciąży u ludzi, pomimo faktu, że korzyści płynące z ich stosowania przez kobiety na tym stanowisku mogą być większe niż możliwa szkoda z ich strony.

    Szczególnie niebezpieczne jest podawanie spirolaktonu w pierwszych 3 miesiącach ciąży, kiedy układane są narządy wewnętrzne płodu.


    Leki zawierające eplerenon podczas ciąży można stosować ostrożnie, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla dziecka. W przypadku obrzęku i nadciśnienia tętniczego, począwszy od drugiego trymestru, można przyjmować Triamtel lub Triampur Compositum, ale nie apo-triazyd, chociaż są one kompletnymi analogami.

    Jak złożyć wniosek?

    1. Zastosuj tiazydowe leki moczopędne jest bardzo ostrożny. Chociaż ten rodzaj leku moczopędnego jest jednym z najbardziej lojalnych pod względem narażenia na inne układy i narządy, należy go przyjmować wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza i w ilości wskazanej w instrukcji.
    2. Przed zażyciem narkotyków należy przejść pełne badanie w celu zidentyfikowania chorób, w przypadku których takie leki są przeciwwskazane.
    3. W zależności od formy nadciśnienia i ogólnego stanu pacjenta leki mogą działać na różne sposoby. W niektórych przypadkach działanie leku rozpoczyna się w dniu podania, a w innych konieczne jest przyjmowanie leku przez ponad tydzień.
    4. Jeśli poczujesz się źle podczas przyjmowania leku, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem w celu uzyskania dalszych zaleceń.

    Właściwości leku

    Diuretyki tiazydowe, których wykaz preparatów podano poniżej, są klasyfikowane jako diuretyki o umiarkowanym działaniu. Podobnie jak w przypadku innych leków tej klasy, ich głównym celem jest wyeliminowanie obrzęku występującego w chorobach układu sercowo-naczyniowego (łagodna i umiarkowana niewydolność serca), nerek i wątroby.

    Główne właściwości diuretyków tiazydowych są następujące:

    • wysoka biodostępność - głęboka penetracja tkanek;
    • obniżenie ciśnienia krwi podczas przyjęcia występuje tylko u pacjentów z nadciśnieniem, u osób z normalnym ciśnieniem tego efektu nie obserwuje się;
    • wzrost objętości moczu zaczyna się 1-2 godziny po przyjęciu leku do środka;
    • czas działania moczopędnego wynosi 12-24 godzin;
    • największy efekt terapeutyczny rozwija się po kilku tygodniach leczenia;
    • okres półtrwania substancji czynnej wynosi od 8 godzin w przypadku hydrochlorotiazydu do 72 godzin w przypadku chlortalidonu;
    • eliminacja leku następuje głównie przez nerki i wątrobę;
    • leki z tej grupy stosuje się w niewielkiej dawce, ponieważ jego wzrost nie prowadzi do zwiększenia efektu hipotensyjnego, ale zwiększa zaburzenia metaboliczne w ciele;
    • jeśli monoterapia nie jest wystarczająco skuteczna, wówczas tiazydy są łączone z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

    Diuretyki tiazydowe, które ostatnio były stosowane w praktyce medycznej, mają podobne właściwości farmakologiczne i budowę chemiczną. Usuwają mniej potasu z organizmu i mają mniejszy negatywny wpływ na metabolizm.


    Diuretyki tiazydowe. Lista przeciwwskazań i wskazań do przyjmowania narkotyków

    Podczas przyjmowania tych leków obserwuje się następujące główne efekty:

    • przeciwnadciśnieniowe (obniżające ciśnienie krwi);
    • kardioprotekcyjny (przywrócenie stanu funkcjonalnego mięśnia sercowego);
    • nefroprotekcyjny (zachowanie funkcji nerek);
    • spadek ciśnienia wewnątrzgałkowego w jaskrze.

    U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i ciężkim obrzękiem wskazane jest stosowanie innego rodzaju leków moczopędnych - diuretyków pętlowych.

    Korzyści

    Korzyści z tych leków obejmują:

    • wysoka wydajność, redukcja ciśnienia o 10-15 mm RT. Sztuka. u większości pacjentów;
    • możliwość zastosowania w monoterapii łagodnego do umiarkowanego nadciśnienia tętniczego;
    • szybka i dość długa akcja;
    • dobra tolerancja i niskie ryzyko działań niepożądanych (udar, zawał mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność serca), gdy obserwuje się dawkę;
    • zachowanie efektu terapeutycznego przy długotrwałym stosowaniu;
    • niska cena.

    niedogodności

    Diuretyki tiazydowe, których lista preparatów obejmuje kilkanaście nazw, mają następujące wady:

    • W dużych dawkach wydalanie potasu z moczem z organizmu znacznie wzrasta. Brak tego pierwiastka jest niebezpieczny dla pacjentów z przewlekłą arytmią, ostrym zawałem mięśnia sercowego i zaburzeniami czynności lewej komory serca, szczególnie w połączeniu z leczeniem glikozydami nasercowymi. Długotrwały niedobór potasu zwiększa ryzyko nagłej śmierci i powikłań sercowo-naczyniowych u takich pacjentów. W związku z tym wymagane jest dodatkowe spożycie środków zawierających potas. Jednak przy stosowaniu małych dawek tiazydowych leków moczopędnych (12,5-25 mg hydrochlorotiazydu) ten stan nie rozwija się. Zmniejszenie wydalania potasu przyczynia się również do ograniczenia soli w diecie..
    • Możliwość wystąpienia działań niepożądanych - zaburzeń dyspeptycznych, pogorszenia metabolizmu lipidów i węglowodanów, zwiększenia zawartości kwasu moczowego w osoczu krwi i innych.

  • Efekt cukrzycowy (wzrost stężenia cukru we krwi) z powodu utraty potasu przez komórki trzustki, co prowadzi do zmniejszenia produkcji w nim insuliny. Według badań medycznych, przyjmowanie 50 mg hipotiazydu dziennie przez 6 lat prowadzi do cukrzycy typu 2 u 1% pacjentów.
  • Pogorszenie procesów metabolicznych podczas przyjmowania diuretyków tiazydowych przyczynia się do pojawienia się (lub zwiększenia) arytmii i rozwoju miażdżycy.
  • Działanie moczopędne mija dość szybko po odstawieniu leku.
  • Jednak te działania niepożądane, których nie są pozbawione inne rodzaje leków moczopędnych, nie są powodem odmowy stosowania tiazydów, ponieważ wieloletnie doświadczenie ich stosowania wskazuje na pozytywny wpływ na długoterminowe rokowanie życia u pacjentów.

    Jak stosować w leczeniu chorób

    Diuretyki tiazydowe są dostępne w postaci doustnej do podawania doustnego (tabletki lub kapsułki). Lista leków dostępnych na rynku i ich główne cechy przedstawiono w poniższej tabeli..

    Nazwa leku, formularz zwolnieniaSkładnik aktywnyDawkowanie dziennieOkres ważności, godzfunkcjeŚrednia cena, rub.
    Hydrochlorotiazyd tabletki 25 i 100 mgHydrochlorotiazyd25-100 mg, 1 raz dziennie8-12Efekt występuje po 2 godzinach, ryzyko hipokaliemii jest średnie.45
    Hypotiazyd w tabletkach 25 i 100 mg25-50 mg 1 raz dziennie6–12Efekt terapeutyczny występuje w ciągu 1,5-2 godzin.97
    Indapamid w tabletkach 1,5 i 2,5 mgIndapamid2,5–5,0 mg, 1 raz dziennie24–36Nie wpływa na metabolizm lipidów i węglowodanów (w tym cukrzycy), ryzyko hipokaliemii - niski, uporczywy efekt hipotensyjny rozwija się 1 tydzień po rozpoczęciu podawania.pięćdziesiąt
    Indap, tabletki i kapsułki 2,5 mg2,5-7,5 mg, 1 raz dziennie100
    Arifon Retard 1,5 mg tabletki1 tabletka dziennie (rano)24350
    Tabletki Normaten 100 mcgKlopamid, dihydroergokrystyna, rezerpina1 tabletka 1-3 razy dziennie12–18Kompleksowe przygotowanie:
    klopamid - środek moczopędny, dihydroergokrystyna - zmniejsza opór naczyniowy, rezerpina - sympatykolityczny, zmniejsza częstość akcji serca, ryzyko hipokaliemii jest średnie.
    180
    Tabletki oksodoliny 50 mgChlortalidon25-100 mg 1 raz dziennie (maksymalnie - 200 mg)72Działanie moczopędne występuje po 2 godzinach, ryzyko hipokaliemii jest wysokie.160
    Tenorox tabletki 12,5 i 25 mgAtenolol, chlortalidon1 tabletka dziennie48Połączony lek. Atenolol zmniejsza częstość akcji serca i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Ryzyko hipokaliemii jest wysokie..120
    Tenoretic 25 mg tabletki½-1 tabletka dziennie48Analogi poprzedniego leku. Ryzyko hipokaliemii jest wysokie..540
    Tenorowe tabletki 12,5 i 25 mgAtenolol, chlortalidon1-2 tabletki dziennie48Analog tenoroksu170

    Chlortiazyd jest „progenitorem” tej grupy leków; obecnie nie jest stosowany. Produkty zawierające chlortalidon charakteryzują się wolniejszym wchłanianiem i przedłużonym działaniem..

    Ponieważ wszystkie diuretyki tiazydowe „działają” w dystalnych kanalikach nefronu, w tym samym miejscu, w którym wydalany jest kwas moczowy, te dwa konkurujące ze sobą procesy wpływają na siebie nawzajem.

    Z nadciśnieniem tętniczym

    Diuretyki tiazydowe, lista leków opisanych w poprzednim punkcie, znajdują się na pierwszym miejscu pod względem częstości stosowania u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Leki te są uwzględnione w zaleceniach i liście pierwszego wyboru w Europejskim Towarzystwie Kardiologii i Nadciśnienia Tętniczego. W kardiologii stosuje się je od lat 50. XX wiek.

    Ich powszechne zastosowanie w praktyce terapeutycznej wynika z następujących czynników:

    • wysoka wydajność w celu zmniejszenia ciśnienia;
    • niska cena i dostępność dla większości pacjentów;
    • działanie ochronne na nerki i serce;
    • statystycznie potwierdzony korzystny wynik u pacjentów.

    Obniżenie ciśnienia krwi następuje przez następujący mechanizm:

    1. Blokada wchłaniania chlorku sodu w nerkach.
    2. Zmniejszona objętość krwi krążącej.
    3. Zmniejszenie rzutu serca.
    4. Obniżenie ciśnienia krwi.

    Opóźnione działanie hipotensyjne utrzymuje się ze względu na zmniejszenie stężenia sodu i wapnia w mięśniach gładkich naczyń krwionośnych. Przy długotrwałym stosowaniu zanika przerost warstwy mięśniowej tętnic, dzięki czemu ich ton jest znormalizowany.

    Specjalne właściwości wymienionych powyżej serii diuretyków tiazydowych mają leki na bazie indapamidu. Mają mniejszy wpływ na blokadę absorpcji chlorku sodu, więc praktycznie nie zaburza się wydalania potasu..

    Wpływ na naczynia krwionośne i obniżenie ich napięcia występuje z powodu blokady kanałów wapniowych i stymulacji prostaglandyn, które rozluźniają mięśnie naczyń krwionośnych i rozszerzają je.

    Z tego powodu indapamid jest najczęściej zalecany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów. Pierwotnymi lekami z tej grupy są Indapamid i Arifon, podczas gdy Indap pochodzenia czeskiego jest lekiem generycznym.

    Długotrwałe leczenie tiazydowymi lekami moczopędnymi w przypadku nadciśnienia jest wskazane w następujących przypadkach:

    • u pacjentów z izolowanym skurczowym nadciśnieniem tętniczym w stadium I-II;
    • dla pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory serca;
    • w razie potrzeby terapia skojarzona.

    Inną cechą terapii moczopędnej tiazydowymi lekami moczopędnymi jest to, że należy je przyjmować codziennie. Nieregularne leczenie prowadzi do zwiększonej aktywności neurohormonów.

    Z cukrzycą

    Tiazydowe leki moczopędne w cukrzycy typu 2 należy stosować ostrożnie, ponieważ wyniki badań medycznych potwierdzają prawdopodobieństwo zaburzenia metabolizmu glukozy i postępu tej choroby.

    Sama cukrzyca prowadzi do rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, dlatego jej występowanie u pacjentów z dobrze kontrolowanym ciśnieniem krwi pogarsza rokowanie w przebiegu choroby.

    Następujące grupy pacjentów również należą do kategorii podwyższonego ryzyka:

    • z genetycznymi predyspozycjami do cukrzycy;
    • Otyły
    • w którym występuje zespół metaboliczny lub upośledzona tolerancja glukozy (wysoka zawartość cukru, ale brak cukrzycy w oczywistej postaci).

    U takich pacjentów zaleca się stosowanie diuretyków obojętnych metabolicznie (Noliprel atete na bazie indapamidu), a opóźnienie Arifon jest preferowane w grupie tiazydowej.

    Podczas przyjmowania tych leków konieczne jest ciągłe monitorowanie parametrów biochemicznych krwi (stężenie potasu i glukozy). W przypadku wykrycia znaczących naruszeń lekarz powinien przepisać leki moczopędne innych grup.

    W przypadku moczówki prostej leki tiazydowe działają odwrotnie - zmniejszają wydalanie moczu. Ta rzadka choroba wiąże się z nieprawidłowym funkcjonowaniem podwzgórza lub przysadki mózgowej, w których diureza u pacjentów wzrasta do 6-15 litrów moczu dziennie.

    Z dną moczanową

    Dna moczanowa jest również ograniczeniem stosowania narkotyków w tej grupie. Wynika to z faktu, że tiazydy przyczyniają się do zatrzymywania soli kwasu moczowego w organizmie, co jest głównym czynnikiem rozwoju choroby.

    Jak pokazują badania medyczne, ryzyko dnawego zapalenia stawów wzrasta 2-krotnie przy długotrwałym stosowaniu tych leków. Dlatego tiazydy dla takich pacjentów są również przepisywane ostrożnie..

    W innych sprawach

    Diuretyki tiazydowe, lista leków powszechnie stosowanych w nadciśnieniu tętniczym, są również przepisywane w przypadku kamicy moczowej, gdy wykryta zostanie zwiększona zawartość wapnia w moczu. Pomagają zmniejszyć wydalanie tego pierwiastka, co zmniejsza ryzyko kamienia nazębnego w układzie moczowym.

    Dawkowanie w tym przypadku wybiera się indywidualnie, zaczynając od minimum, a leczenie przeprowadza się przy stałym monitorowaniu poziomów wapnia..

    Leki moczopędne

    Odwary z substancji roślinnych i herbat moczopędnych można stosować do celów leczniczych. Podobnie jak leki, w instrukcjach dla nich można znaleźć listę przeciwwskazań, skutków ubocznych.

    Skuteczność takich leków moczopędnych jest dość niska w porównaniu z lekami. Są one stosowane w następujących stanach jako dodatkowa terapia:

    • obrzęk nerek (łagodzi procesy zapalne w układzie moczowo-płciowym);
    • ciąża;
    • dzieciństwo.

    Zajęcia są zalecane. W takim przypadku musisz monitorować skuteczność terapii, ponieważ zioła uzależniają. Mogą usuwać jony potasu i sodu z organizmu, ale nie tak bardzo jak leki.

    Zalety i wady diuretyków tiazydowych

    Wszystkie leki mają działania niepożądane, zalety i wady. Aby lepiej zrozumieć proces leczenia przepisany przez lekarza i zapobiec skutkom ubocznym, powinieneś zrozumieć wszystkie niuanse przyjmowania leków moczopędnych.

    Zaleta: diuretyki tiazydowe to łagodne leki moczopędne. Z reguły to te leki są przepisywane pacjentom, którzy mają niewielkie odchylenia w funkcjonowaniu nerek, wątroby i innych narządów. Pętla i inne leki moczopędne są przeciwwskazane do stosowania w takich przypadkach..

    Wada: ten rodzaj diuretyków ma bardzo słabą farmakologię kliniczną, a pacjent musi przejść długi cykl kompleksowego leczenia nadciśnienia. Diuretyki pętlowe mogą przyspieszyć ten proces, ale nie są pokazane wszystkim..

    Diuretyki sulfanamidowe

    Najczęstszym lekiem tego typu jest indapamid podobny do tiazydów. Zasada działania takich diuretyków praktycznie powtarza mechanizm działania diuretyków tiazydowych. Efekt farmakologiczny można zobaczyć już w tydzień po rozpoczęciu podawania.

    Wśród przeciwwskazań są:

    • dzieciństwo;
    • nadwrażliwość;
    • Ciąża i laktacja;
    • dzieciństwo;
    • nadczynność przytarczyc;
    • hiperurykemia
    • naruszenie równowagi wodno-elektrolitowej;
    • Nietolerancja laktozy.

    Do głównych działań niepożądanych należą często zawroty głowy, wielomocz, nerwowość, senność, bóle głowy, suchość w ustach, wymioty, nudności, bezsenność, uczucie spazmatyczne, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zaburzenia rytmu serca, kaszel, obniżone ciśnienie krwi, zapalenie trzustki.

    Typowe leki typu sulfanamidowego:

    Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Dystonią

    • Niedokrwienie
      Podwyższone czerwone krwinki
      Co to znaczy? Przekroczenie normy czerwonych krwinek we krwi (erytrocytoza) jest wskaźnikiem, że w organizmie zachodzi pewien proces patologiczny. Ale w niektórych przypadkach może to wynikać z procesów fizjologicznych w ciele..
    • Tętniak
      Blokada nóg pakietu Jego
      Czasami pacjent, po otrzymaniu wniosku EKG od lekarza, może usłyszeć, że ma blok pakietu. Może to powodować pewne pytania u pacjenta, szczególnie w przypadku małego dziecka, ponieważ u dzieci czasami dochodzi do blokady.

    O Nas

    Każdy ukształtowany element krwi może wiele powiedzieć o stanie zdrowia człowieka. Czerwone krwinki, czerwone krwinki, nie są wyjątkiem. Oceniając ich stężenie, nasycenie, a nawet kształt, lekarz może uzyskać ważne dane do postawienia prawidłowej diagnozy lub oceny skuteczności leczenia.