Grupa krwi + współczynnik Rh

Cena 320 r.

Okres wykonania
2 dni robocze.

Materiał testowy
krew z EDTA

Określa członkostwo w określonej grupie krwi zgodnie z systemem ABO.

Grupy krwi są genetycznie odziedziczonymi cechami, które nie zmieniają się przez całe życie w naturalnych warunkach. Grupa krwi to pewna kombinacja antygenów powierzchniowych czerwonych krwinek (aglutynogenów) układu ABO.

Definicja przynależności do grupy jest szeroko stosowana w praktyce klinicznej do transfuzji krwi i jej składników, w ginekologii i położnictwie w planowaniu i zarządzaniu ciążą.

Układ grup krwi AB0 jest głównym układem, który określa zgodność i niekompatybilność przetoczonej krwi, ponieważ jej antygeny są najbardziej immunogenne. Cechą systemu AB0 jest to, że w osoczu u osób nieimmunologicznych występują naturalne przeciwciała przeciwko antygenowi, który jest nieobecny w czerwonych krwinkach. System grup krwi AB0 składa się z dwóch grup aglutynogenów erytrocytów (A i B) i dwóch odpowiednich przeciwciał - aglutyniny osocza alfa (anty-A) i beta (anty-B).

Różne kombinacje antygenów i przeciwciał tworzą 4 grupy krwi:

  1. Grupa 0 (I) - aglutynogeny grupy są nieobecne w erytrocytach, aglutyniny alfa i beta są obecne w osoczu;
  2. Grupa A (II) - erytrocyty zawierają tylko aglutynogen A, aglutynina beta jest obecna w osoczu;
  3. Grupa B (III) - czerwone krwinki zawierają tylko aglutynogen B, osocze zawiera aglutyninę alfa;
  4. Grupa AB (IV) - antygeny A i B są obecne na czerwonych krwinkach, osocze aglutyniny nie zawiera.

Określenie grup krwi odbywa się poprzez identyfikację specyficznych antygenów i przeciwciał (metoda podwójna lub reakcja krzyżowa).

Niekompatybilność krwi obserwuje się, jeśli czerwone krwinki jednej krwi zawierają aglutynogeny (A lub B), a osocze drugiej krwi zawiera odpowiednie aglutyniny (alfa lub beta) i następuje reakcja aglutynacji. Transfuzja czerwonych krwinek, osocza, a zwłaszcza pełnej krwi od dawcy do biorcy, musi ściśle przestrzegać zgodności grupowej. Aby uniknąć niezgodności krwi dawcy i biorcy, konieczne jest dokładne określenie ich grup krwi metodami laboratoryjnymi. Najlepiej przetaczać krew, krwinki czerwone i osocze z tej samej grupy, co określona przez biorcę. W nagłych przypadkach czerwone krwinki z grupy 0, ale nie krew pełna!, Mogą być przetoczone z innymi grupami krwi; erytrocyty z grupy A mogą być przetaczane do biorców z grupą krwi A i AB, a erytrocyty od dawcy z grupy B do biorców z grupy B i AB.

Mapy zgodności grup krwi (aglutynacja jest oznaczona znakiem „+”)

Dawca krwi

Odbiorca krwi

0 (I)

A (II)

B (III)

AB (IV)

Czerwone krwinki dawcy

Odbiorca krwi

0 (I)

A (II)

B (III)

AB (IV)

Grupowe aglutynogeny znajdują się w zrębie i błonie erytrocytów. Antygeny układu ABO są wykrywane nie tylko na czerwonych krwinkach, ale także na komórkach innych tkanek, a nawet mogą być rozpuszczone w ślinie i innych płynach ustrojowych. Rozwijają się we wczesnych stadiach rozwoju wewnątrzmacicznego, u noworodków są już w znacznych ilościach. Krew noworodków ma cechy związane z wiekiem - w osoczu charakterystyczne grupy aglutynin mogą nadal nie być obecne, które zaczynają być wytwarzane później (stale wykrywane po 10 miesiącach), a określenie grupy krwi u noworodków w tym przypadku odbywa się tylko na podstawie obecności antygenów ABO.

Oprócz sytuacji związanych z koniecznością transfuzji krwi, należy ustalić grupę krwi, czynnik Rh i obecność alloimmunizacyjnych przeciwciał przeciw erytrocytom podczas planowania lub w czasie ciąży, aby określić prawdopodobieństwo konfliktu immunologicznego między matką a dzieckiem, co może prowadzić do choroby hemolitycznej noworodka.

Choroba hemolityczna noworodka - żółtaczka hemolityczna noworodka z powodu konfliktu immunologicznego między matką a płodem z powodu niezgodności z antygenami erytrocytów. Choroba jest spowodowana niekompatybilnością płodu i matki przez antygeny D-Rhesus lub ABO, rzadziej występuje niezgodność z innymi Rhesus (C, E, c, d, e) lub M-, M-, Kell-, Duffy-, Kidd- antygeny. Każdy z tych antygenów (zwykle antygen D-Rhesus), przenikający do krwi matki Rh-ujemnej, powoduje powstawanie swoistych przeciwciał w jej ciele. Te ostatnie dostają się do krwi płodowej przez łożysko, gdzie niszczą odpowiednie czerwone krwinki zawierające antygen.

Predysponuj do rozwoju choroby hemolitycznej noworodków, naruszenia przepuszczalności łożyska, powtarzających się ciąż i transfuzji krwi u kobiety bez uwzględnienia czynnika Rh itp. W przypadku wczesnej manifestacji choroby konflikt immunologiczny może powodować przedwczesne porody lub poronienie. Istnieją odmiany (słabe warianty) antygenu A (w większym stopniu) i rzadziej antygenu B. Jeśli chodzi o antygen A, istnieją opcje: mocne A1 (ponad 80%), słabe A2 (mniej niż 20%), a nawet słabsze (A3, A4 Ach - rzadko). Ta koncepcja teoretyczna jest ważna w przypadku transfuzji krwi i może powodować wypadki przy klasyfikacji dawcy A2 (II) do grupy 0 (I) lub dawcy A2B (IV) do grupy B (III), ponieważ słaba forma antygenu A czasami powoduje błędy w określaniu grupy krwi w systemie AVO. Prawidłowe określenie słabych wariantów antygenu A może wymagać powtórnych badań z określonymi odczynnikami..

Czasami obserwuje się zmniejszenie lub całkowity brak naturalnych aglutynin alfa i beta w stanach niedoboru odporności:

  1. nowotwory i choroby krwi - choroba Hodgkina, szpiczak mnogi, przewlekła białaczka limfatyczna;
  2. wrodzona hipo- i agammaglobulinemia;
  3. u małych dzieci i osób starszych;
  4. terapia immunosupresyjna;
  5. ciężkie infekcje.

Trudności w określeniu grupy krwi z powodu zahamowania reakcji hemaglutynacji pojawiają się również po wprowadzeniu substytutów osocza, transfuzji krwi, przeszczepie, posocznicy itp..

Dziedziczenie grup krwi. Poniższe koncepcje leżą u podstaw wzorców dziedziczenia grup krwi. W locus genu ABO możliwe są trzy warianty (allele) - 0, A i B, które są wyrażane w typie autosomalnym kodominantem. Oznacza to, że u osób, które odziedziczyły geny A i B, produkty obu tych genów ulegają ekspresji, co prowadzi do powstania fenotypu AB (IV). Fenotyp A (II) może wystąpić u osoby, która odziedziczyła po rodzicach dwa geny A lub geny A i 0. W związku z tym fenotyp B (III) występuje, gdy odziedziczone są dwa geny B lub B i 0. Fenotyp 0 (I) pojawia się po odziedziczeniu dwóch genów 0. Tak więc, jeśli oboje rodzice mają grupę krwi II (genotypy AA lub A0), jedno z ich dzieci może mieć pierwszą grupę (genotyp 00). Jeśli jedno z rodziców ma grupę krwi A (II) z możliwym genotypem AA i A0, a drugie B (III) z możliwym genotypem BB lub B0 - dzieci mogą mieć grupy krwi 0 (I), A (II), B (III ) lub АВ (IV).

Główny powierzchniowy antygen erytrocytów układu Rhesus, który ocenia przynależność do Rhesus osoby.

Antygen Rh jest jednym z antygenów erytrocytów układu rezus, zlokalizowanych na powierzchni czerwonych krwinek. W systemie rezus wyróżnia się 5 głównych antygenów. Głównym (najbardziej immunogennym) jest antygen Rh (D), co zwykle oznacza czynnik Rh. Czerwone krwinki u około 85% ludzi niosą to białko, więc są klasyfikowane jako Rh-dodatnie (dodatnie). 15% ludzi go nie ma, są Rh-ujemne (negatywne).

Obecność czynnika Rhesus nie zależy od przynależności do grupy zgodnie z systemem AB0, nie zmienia się przez całe życie, nie zależy od przyczyn zewnętrznych. Pojawia się we wczesnych stadiach rozwoju płodu, znaczna ilość znajduje się już u noworodka.

Określenie przynależności krwi do Rhesus stosuje się w ogólnej praktyce klinicznej do transfuzji krwi i jej składników, a także w ginekologii i położnictwie w planowaniu i zarządzaniu ciążą.

Niekompatybilność czynnika Rhesus we krwi (konflikt Rh) podczas transfuzji krwi obserwuje się, jeśli erytrocyty dawcy niosą aglutynogen Rh, a biorca ma Rh-ujemny. W tym przypadku przeciwciała skierowane przeciwko antygenowi Rh, prowadzące do zniszczenia czerwonych krwinek, zaczynają się rozwijać u biorcy Rh-ujemnego. Transfuzja czerwonych krwinek, osocza, a zwłaszcza pełnej krwi od dawcy do biorcy, musi ściśle przestrzegać zgodności nie tylko w grupie krwi, ale także w czynniku Rh.

Obecność i miano przeciwciał przeciwko czynnikowi Rh i innym przeciwciałom alloimmunologicznym znajdującym się już we krwi można określić, wskazując test „anty-Rh (miano)”.

Określenie grupy krwi, czynnika Rh, a także obecność alloimmunologicznych przeciwciał przeciw erytrocytom należy przeprowadzić podczas planowania lub w czasie ciąży, aby określić prawdopodobieństwo wystąpienia konfliktu immunologicznego między matką a dzieckiem, co może prowadzić do choroby hemolitycznej noworodka. Wystąpienie konfliktu Rhesus i rozwój choroby hemolitycznej u noworodków jest możliwe, jeśli ciężarna Rh jest ujemna, a płód Rh-dodatni. Jeśli matka ma Rh +, a płód jest ujemny pod względem Rh, nie ma niebezpieczeństwa choroby hemolitycznej dla płodu.

Choroba hemolityczna płodu i noworodków - żółtaczka hemolityczna noworodka z powodu konfliktu immunologicznego między matką a płodem z powodu niezgodności z antygenami erytrocytów. Choroba może być spowodowana niekompatybilnością płodu i matki na antygenach D-Rh lub ABO, rzadziej występuje niezgodność na innych rezusach (C, E, c, d, e) lub M-, N-, Kell-, Duffy-, Antygeny u dzieci (według statystyk 98% przypadków choroby hemolitycznej noworodka jest związanych z antygenem D-Rhesus). Każdy z tych antygenów, przenikający do krwi matki Rh-ujemnej, powoduje powstawanie swoistych przeciwciał w jej ciele. Te ostatnie dostają się do krwi płodowej przez łożysko, gdzie niszczą odpowiednie czerwone krwinki zawierające antygen.

Predysponuj do rozwoju choroby hemolitycznej noworodków, naruszenia przepuszczalności łożyska, powtarzających się ciąż i transfuzji krwi do kobiety bez uwzględnienia czynnika Rh itp. W przypadku wczesnego objawu choroby konflikt immunologiczny może powodować przedwczesne porody lub powtarzające się poronienia.

Obecnie istnieje możliwość profilaktyki medycznej rozwoju konfliktu Rhesus i choroby hemolitycznej noworodka. Wszystkie kobiety z ujemnym wynikiem Rh w czasie ciąży powinny być pod nadzorem lekarza. Konieczne jest również kontrolowanie dynamiki poziomu przeciwciał Rhesus. Istnieje niewielka kategoria osobników Rh-dodatnich, które mogą tworzyć przeciwciała anty-Rh. Są to osoby, których czerwone krwinki charakteryzują się znacznie zmniejszoną ekspresją normalnego antygenu Rh na błonie („słaby” D, Dweak) lub ekspresją zmienionego antygenu Rh (częściowy D, częściowy). W praktyce laboratoryjnej te słabe warianty antygenu D D są łączone w grupę Du, której częstotliwość wynosi około 1%. Odbiorcy, zawartość antygenu Du, należy zaklasyfikować jako Rh-ujemny i tylko krew Rh-ujemna powinna zostać przetoczona, ponieważ normalny antygen D może wywoływać odpowiedź immunologiczną u takich osób. Dawcy z antygenem Du kwalifikują się jako dawcy Rh dodatni, ponieważ transfuzja ich krwi może powodować odpowiedź immunologiczną u biorców Rh ujemnych, aw przypadku wcześniejszego uczulenia na antygen D ciężkie reakcje transfuzji.

Dziedziczenie czynnika Rh krwi. Prawa dziedziczenia oparte są na następujących pojęciach. Gen kodujący czynnik R (Rh) Rhesus jest dominujący, allelowy gen d jest recesywny (Rh-dodatni ludzie mogą mieć genotyp DD lub Dd, Rh ujemny tylko genotyp dd). Osoba otrzymuje 1 gen od każdego z rodziców - D lub d, a zatem ma 3 możliwe warianty genotypu - DD, Dd lub dd. W pierwszych dwóch przypadkach (DD i Dd) badanie krwi z czynnikiem Rh da wynik dodatni. Tylko z genotypem dd osoba będzie miała krew Rh ujemną.

Rozważ kilka opcji łączenia genów, które determinują obecność czynnika Rh u rodziców i dziecka:

  1. ojciec ma Rh-dodatni (homozygotyczny, genotyp DD), matczyny Rh-ujemny (genotyp dd). W takim przypadku wszystkie dzieci będą Rh-dodatnie (100% prawdopodobieństwa);
  2. ojciec rezus dodatni (heterozygotyczny, genotyp Dd), ojciec rezus ujemny (genotyp dd). W takim przypadku prawdopodobieństwo urodzenia dziecka z ujemnym lub dodatnim Rhesus jest takie samo i wynosi 50%;
  3. ojciec i matka są heterozygotami dla danego genu (Dd), oba są Rh dodatnie. W takim przypadku możliwe jest (z prawdopodobieństwem około 25%) narodziny dziecka z ujemnym Rhesus.

Specjalne szkolenie nie jest wymagane. Pobieranie krwi zaleca się nie wcześniej niż 4 godziny po ostatnim posiłku.

  • Określenie zgodności transfuzji.
  • Choroba hemolityczna noworodka (identyfikacja niekompatybilności krwi matki i płodu zgodnie z systemem AB0).
  • Przygotowanie przedoperacyjne.
  • Ciąża (przygotowanie i obserwacja dynamiki kobiet w ciąży z ujemnym czynnikiem Rh).

Wynik badania w Niezależnym Laboratorium wydawany jest w postaci:

  • 0 (I) to pierwsza grupa;
  • A (II) - druga grupa;
  • B (III) - trzecia grupa;
  • AB (IV) - czwarta grupa krwi.

Podczas identyfikowania podtypów (słabych wariantów) antygenów grupowych podaje się wynik wraz z odpowiednim komentarzem, na przykład „wykryto osłabioną wersję A2, konieczna jest indywidualna selekcja krwi”.

Wynik w niezależnym laboratorium wydawany jest w postaci:

  • Rh (+) jest dodatni;
  • Rh (-) ujemny.

Podczas wykrywania słabych podtypów antygenu D (Du) wydaje się komentarz: „wykryto słaby antygen Rhesus (Du), w razie potrzeby zaleca się przetoczenie krwi Rh ujemnej.


Jeśli chcesz, możesz umieścić w paszporcie pieczęć z wynikiem badania grupy krwi i współczynnika Rh.

Grupy krwi

ja

normalne objawy immunogenetyczne ludzkiej krwi, które są pewnymi kombinacjami izoantygenów grupowych (aglutynogenów) w czerwonych krwinkach z odpowiadającymi im przeciwciałami w osoczu. Są to dziedziczne objawy krwi (krwi), które powstają podczas embriogenezy i nie zmieniają się podczas życia człowieka.

Erytrocyty każdej osoby zawierają liczne antygeny grupowe tworzące niezależne od siebie układy grupowe, które składają się z jednej lub więcej par antygenów. Znanych jest ponad 15 grupowych układów krwi - AB0, czynnik Rh, Kell, Kidd, Duffy, MNS itp..

Dla układu grupowego AB0 stałym znakiem jest obecność izoantygenów w czerwonych krwinkach i normalnych przeciwciał grupowych (agglutynin) w osoczu krwi. Inne układy grupowe charakteryzują się obecnością tylko izoantygenów w czerwonych krwinkach; Przeciwciała przeciwko tym izoantygenom normalnie nie istnieją, jednak mogą powstać w wyniku izoimmunizacji, na przykład podczas transfuzji niekompatybilnej krwi lub podczas ciąży, jeśli płód odziedziczy po ojcu antygen nieobecny u matki. Częściej ta izoimmunizacja występuje w stosunku do głównego antygenu czynnika Rh - Rh0(RE).

Znaczenie poszczególnych grup krwi w praktyce medycznej nie jest takie samo; jest to określone przez obecność lub brak przeciwciał grupowych, częstotliwość antygenów grupowych i ich aktywność porównawczą. Największe znaczenie ma układ grupowy AB0, który obejmuje 2 izoantygeny, oznaczone literami A i B, oraz dwie aglutyniny - α (anty-A) i β (anty-B). Ich proporcje tworzą 4 grupy krwi (tab.).

Stosunek między izoantygenami w czerwonych krwinkach a grupowymi przeciwciałami w osoczu w grupach krwi zgodnie z systemem AB0 i częstotliwością tych grup w populacji

Grupy krwiIzoantygeny w czerwonych krwinkachGrupuj przeciwciała w osoczuCzęstotliwość grup krwi w populacji w%
0αβ(JA)Są nieobecniα, β33,5
Iβ(Ii)Iβ37,8
Wα(Ii)Wα20,5
AB0 (IV)A i bSą nieobecni8.1

Aglutynina α (β) jest przeciwciałem przeciwko aglutynogenowi A (B), tj. Aglutynuje czerwone krwinki zawierające odpowiedni aglutynogen, dlatego antygen i aglutynina o tej samej nazwie (A i α lub B i β) nie mogą być zawarte we krwi tego samego te same twarze.

Odkrycie systemu grupy AB0 pozwoliło zrozumieć takie zjawiska, jak kompatybilność i niezgodność z transfuzją krwi (transfuzja krwi). Zgodność jest rozumiana jako biokompatybilna kombinacja krwi dawcy i biorcy przez antygeny i przeciwciała, która korzystnie wpływa na stan tego ostatniego. Aby zapewnić zgodność, krew dawcy musi należeć do tej samej grupy układu AB0 co krew pacjenta. Transfuzja krwi innej grupy w obecności antygenu grupowego we krwi dawcy, przeciwko której znajdują się przeciwciała we krwi pacjenta, prowadzi do niekompatybilności i rozwoju powikłań związanych z transfuzją. W wyjątkowych przypadkach transfuzja krwi z grupy 0 (I) jest dopuszczalna dla biorcy z inną grupą krwi, ale tylko w małych dawkach i tylko dla dorosłych pacjentów. Ograniczenie to wynika z faktu, że krew z grupy 0 (I) zawiera przeciwciała α i β, które czasami mogą być bardzo aktywne i powodować niezgodność w obecności izoantygenu A lub B u biorcy.

System rezus (Rh - Hr), który obejmuje 6 głównych antygenów tworzących 27 grup krwi, zajmuje drugie miejsce po systemie AB0 w praktyce medycznej. Największe znaczenie w transfuzjologii ma antygen Rhg (D) - główny antygen czynnika Rh.

System grup Kell (Kell) składa się z 2 antygenów, które tworzą 3 grupy krwi (K - K, K - k, k - k). Aktywne antygeny układu Kell znajdują się na drugim miejscu po układzie Rhesus. Mogą powodować uczulenie podczas ciąży, transfuzję krwi; powodować hemolityczne choroby noworodków i powikłania związane z transfuzją krwi.

System grup Kidd obejmuje 2 antygeny, które tworzą 3 grupy krwi: lk (a + b-), lk (A + b +) i lk (a-b +). Antygeny układu nerkowego mają również właściwości izoimmunologiczne i mogą prowadzić do chorób hemolitycznych u noworodków oraz powikłań związanych z transfuzją krwi.

System grup Duffy (Dufly) obejmuje 2 antygeny, które tworzą 3 grupy krwi Fy (a + b-), Fy (a + b +) i Fy (a-b +). Antygeny układu oddechowego w rzadkich przypadkach mogą powodować powikłania uczuleniowe i transfuzję krwi..

System grupy MNS jest systemem złożonym; Składa się z 9 grup krwi. Antygeny tego układu są aktywne, mogą powodować powstawanie przeciwciał izoimmunologicznych, to znaczy prowadzić do niekompatybilności podczas transfuzji krwi; znane są przypadki hemolitycznej choroby noworodków wywołanej przez przeciwciała powstające na antygenach tego układu.

Metody określania grup krwi w układzie AB0. G. określa się jako: Układ AB0 za pomocą reakcji aglutynacji erytrocytów. Reakcja jest przeprowadzana w temperaturze pokojowej na porcelanie lub innym białym talerzu o zwilżalnej powierzchni. W takim przypadku potrzebne jest dobre oświetlenie. Stosowane są następujące odczynniki: standardowe grupy surowicy 0αβ (I) Aβ (II), Bα (III), a także AB (IV) - kontrola; standardowe czerwone krwinki z grup A (II), B (III), a także 0 (I) - kontrola.

Definicja G. do. Zastosuj dwa sposoby. Pierwsza metoda pozwala na użycie standardowych surowic (ryc. 1) w celu ustalenia, które antygeny grupowe (A lub B) znajdują się w czerwonych krwinkach badanej krwi i na tej podstawie wyciąga wnioski na temat ich przynależności do grupy. Krew jest pobierana z palca (u niemowląt - z pięty) lub żył. Na tabliczce wcześniej napisanych oznaczeń grup krwi [0αβ (I) Aβ (II), Bα (III) i AB (IV)] nanieść 0,1 ml (jedną dużą kroplę) standardowej surowicy każdej próbki w dwóch różnych seriach każdej grupy, tak aby powstały dwa rzędy kropli. Przy każdej kropli standardowej surowicy za pomocą pipety lub szklanego pręta nanosi się małą kroplę (0,01 ml) badanej krwi. Krew dokładnie miesza się z serwatką suchym szklanym (lub plastikowym) patyczkiem, po czym płytkę okresowo wytrząsa się przez 5 minut, obserwując wynik w każdej kropli. Obecność aglutynacji ocenia się jako reakcję pozytywną, a jej brak - jako negatywną. Aby wykluczyć niespecyficzność wyniku, gdy pojawia się aglutynacja, ale nie wcześniej niż po 3 minutach, dodaj jedną kroplę izotonicznego roztworu chlorku sodu do każdej kropli, w której występuje aglutynacja, i kontynuuj obserwację, wstrząsając płytką przez 5 minut. W przypadkach, gdy występuje aglutynacja we wszystkich kroplach, badanie kontrolne przeprowadza się przez zmieszanie badanej krwi z surowicą grupy AB (IV), która nie zawiera przeciwciał i nie powinna powodować aglutynacji krwinek czerwonych. Jeśli aglutynacja nie wystąpiła w żadnej z kropli, oznacza to, że badana krew nie zawiera aglutynogenów grupy A i B, to znaczy należy do grupy 0 (I). Jeśli grupa surowicy 0αβ (I) i Bα (III) spowodował aglutynację czerwonych krwinek i grupy surowicy A.β (II) dał wynik ujemny, co oznacza, że ​​badana krew zawiera aglutynogen A, czyli należy do grupy A (II). Jeśli grupa surowicy 0αβ (I) i Aβ (II) spowodował aglutynację czerwonych krwinek i grupy surowicy B.α (III) dał wynik ujemny, z tego wynika, że ​​badana krew zawiera izoantygen B, czyli należy do grupy B (III). Jeśli surowica wszystkich trzech grup spowodowała aglutynację erytrocytów, ale reakcja w kontrolnym spadku z surowicą grupy AB (IV) jest ujemna, oznacza to, że krew testowa zawiera oba aglutynogeny - A i B, to znaczy należy do grupy AB (IV).

Stosując drugą metodę (krzyżową) (ryc. 2), w której jednocześnie stosuje się standardowe surowice i standardowe krwinki czerwone, określa się obecność lub brak antygenów grupowych, a ponadto określa się obecność lub brak przeciwciał grupowych (α, β), co ostatecznie daje pełna charakterystyka grupowa badanej krwi. W tej metodzie krew pobierana jest z żyły do ​​probówki i badana po rozdzieleniu na surowicę i krwinki czerwone.

Na płytce wcześniej zapisanej notacji, podobnie jak w pierwszej metodzie, stosowane są dwa rzędy standardowych surowic z grup 0αβ (I) Aβ (II), Bα (III) i obok każdej kropli badanej krwi (krwinek czerwonych). Ponadto jedna duża kropla badanej surowicy krwi jest nakładana w trzech punktach na spód płytki, a obok nich jedna mała kropla (0,01 ml) standardowych czerwonych krwinek w następującej kolejności od lewej do prawej: grupa 0 (I), A ( II) i B (III). Czerwone krwinki z grupy 0 (I) są kontrolą, ponieważ nie powinny być aglutynowane z żadną surowicą. We wszystkich kroplach surowicę dokładnie miesza się z krwinkami czerwonymi, co obserwuje się przez 5 minut po wstrząśnięciu płytki i dodaniu izotonicznego roztworu chlorku sodu.

Najpierw oceń wynik w kropli standardową surowicą (dwa górne rzędy) w taki sam sposób jak w pierwszej metodzie, a następnie wynik uzyskany w dolnym rzędzie, tj. w tych kroplach, w których surowicę testową miesza się ze standardowymi czerwonymi krwinkami. Jeśli reakcja ze standardowymi surowicami wskazuje, że krew należy do grupy 0 (I), a badana surowica krwi aglutynuje czerwone krwinki z grupy A (II) i B (III) z negatywną reakcją z czerwonymi krwinkami z grupy 0 (I), oznacza to obecność w grupie badanej przeciwciała α i β, to znaczy, potwierdza swoją przynależność do grupy 0αβ (JA). Jeżeli reakcja ze standardowymi surowicami ujawni krew należącą do grupy A (II), a surowica badanej krwi aglutynuje czerwone krwinki z grupy B (III) z reakcją ujemną z czerwonymi krwinkami z grupy 0 (I) i A (II), oznacza to obecność przeciwciał we krwi badanej β, to znaczy potwierdza jej przynależność do grupy A.β (II), jeżeli reakcja ze standardowymi surowicami wskazuje, że krew należąca do grupy B (III), czerwone krwinki z grupy A (II) aglutynują w surowicy krwi badanej krwi w przypadku negatywnej reakcji z czerwonymi krwinkami z grup 0 (I) i B (III), oznacza to obecność we krwi testowej przeciwciał α, to znaczy potwierdza jej przynależność do grupy B.α (III). Gdy zachodzi reakcja ze standardowymi surowicami, jeśli krew należy do grupy AB (IV), surowica krwi daje wynik ujemny ze standardowymi krwinkami czerwonymi wszystkich trzech grup, oznacza to brak przeciwciał grupowych we krwi testowej, tj. Potwierdza jej przynależność do grupy AB (IV) ).

Niepoprawna ocena wyników standardowych odczynników i ich zastosowania na płytce, niewłaściwy czas i temperatura podczas reakcji, brak badań kontrolnych, zanieczyszczenie lub użycie mokrych pipet, płytek, pałeczek, a także użycie niskiej jakości standardowych odczynników, na przykład z upływem czasu, może prowadzić do błędnej oceny wyników okres trwałości lub zanieczyszczenie.

Wyniki determinacji G. do. Musi zostać zapisana przez osobę prowadzącą badanie, w zalecany sposób, w dokumencie medycznym lub dokumencie tożsamości, wskazując datę i podpis osoby, która określiła grupę krwi.

Kryminalistyczne grupy krwi. Badania G. nad. Są szeroko stosowane w medycynie sądowej przy rozwiązywaniu pytań o sporne ojcostwo, macierzyństwo, a także podczas badania krwi pod kątem dowodów materialnych. Określono grupę czerwonych krwinek, grupowe antygeny białek surowicy i grupowe właściwości enzymów krwi. Przy rozwiązywaniu problemów kontrowersyjnego ojcostwa, zastępowania dzieci itp. Członkostwo w grupie jest określane przez kilka grupowych układów czerwonych krwinek (na przykład AB0, Rh0—Ng, MNS, Duffy). Obecność we krwi dziecka antygenu grupowego nieobecnego we krwi obojga rodziców (przynajmniej w jednym systemie grupowym) jest znakiem, który pozwala wykluczyć domniemane ojcostwo (lub macierzyństwo).

Bibliografia: Grupowe układy krwi ludzkiej i powikłań związanych z transfuzją krwi, red. MAMA. Umnova, M. 1989; Zotikov E.A. Układy antygenowe człowieka i hemostaza, M., 1982; Isoimmunologia i klinika i leczenie powikłań związanych z transfuzją krwi, komp. MAMA. Umnova i in., M., 1979; Metody kliniczne i laboratoryjne w hematologii, red. V.G. Michajłowa i G.A. Alekseeva, Tashkent, 1986; Kosyakov P.N. Izoantygeny i izoprzeciwciała osoby w normie i patologii, M., 1974; Podręcznik transfuzjologii pod redakcją OK. Gavrilova, M., 1980; Tumanow A.K. Podstawy sądowego badania dowodów materialnych, M., 1975.

Figa. 1. Oznaczanie grup krwi za pomocą standardowych surowic.

Figa. 2. Oznaczanie grup krwi na zasadzie krzyżowej.

II

odziedziczone oznaki krwi, określone przez indywidualny zestaw określonych substancji dla każdej osoby, zwane antygenami grupowymi lub izoantygenami. Na podstawie tych znaków krew wszystkich ludzi dzieli się na grupy niezależnie od rasy, wieku i płci. Osoba należy do jednego lub drugiego G. do. Jest jego indywidualną cechą biologiczną, która zaczyna się formować już we wczesnym okresie rozwoju wewnątrzmacicznego i nie zmienia się przez całe następne życie.

Największe znaczenie praktyczne mają erytrocyty (czerwone krwinki) - izoantygen A i izoantygen B, a także przeciwciała przeciwko nim normalnie występujące w surowicy krwi niektórych osób, zwane izoprzeciwciałami (izoprzeciwciała α i izoprzeciwciała β). Tylko heterogenne izoantygeny i izoprzeciwciała (na przykład A + β i B + α) mogą znajdować się w ludzkiej krwi, ponieważ w obecności homogennych izoantygenów i izoprzeciwciał (na przykład A i α) czerwone krwinki sklejają się w grudki. W zależności od obecności lub braku we krwi ludzi izoantygenów A i B, a także izoprzeciwciał α i β, 4 grupy krwi są warunkowo izolowane za pomocą symboli alfabetycznych i cyfrowych (liczba 0 wskazuje na brak obu izoantygenów lub obu izoprzeciwciał): 0αβ - I grupa krwi zawierająca tylko izoprzeciwciała α, β; Grupa krwi Aβ - II zawierająca izoantygen A i izoprzeciwciało β; Grupa krwi Bα - III zawierająca izoantygen B i izoprzeciwciało α; Grupa krwi AB0 - IV zawierająca tylko izoantygeny A i B. Zgodnie z tym, przy transfuzji krwi od jednej osoby do drugiej, bierze się pod uwagę zgodność krwi zgodnie z zawartością izoprzeciwciał i izoantygenów. Idealnie kompatybilna do transfuzji jest krew tej samej grupy.

Badanie G. do. Zastosowanie drobniejszych technik ujawniło niejednorodność izoantygenu A. Dlatego zaczęli rozróżniać podgrupę A1 (stwierdzono w 88% przypadków) i podgrupę A.2) (przy 12%). W nowoczesnych warunkach stało się możliwe rozróżnienie trudnych do wykrycia wariantów izoantygenu z grupy A: A3), I4, I5, Az i inne Pomimo faktu, że izoantygen B, w przeciwieństwie do izoantigenu A, jest bardziej jednorodny, opisano również rzadkie warianty tego izoantigenu - B.3), Bw, Bx itp. Oprócz izoantygenów A i B, w erytrocytach niektórych osób znajdują się specyficzne antygeny, na przykład antygen H, który jest stale obecny w erytrocytach grupy krwi 0αβ (I).

Oprócz izoprzeciwciał obecnych we krwi od urodzenia stwierdza się również, że powstają w wyniku wprowadzenia niekompatybilnych antygenów do organizmu, na przykład podczas transfuzji niekompatybilnej krwi (zarówno całej, jak i jej poszczególnych składników - czerwonych krwinek, białych krwinek, osocza), gdy substancje pochodzenia zwierzęcego, podobne pod względem budowy chemicznej do grupy izoantygenów A i B danej osoby, podczas ciąży, jeżeli płód należy do grupy krwi niezgodnej z grupą krwi m ter, a także przy użyciu niektórych surowic i szczepionek. Substancje podobne do izoantygenów znajdują się w wielu rodzajach bakterii, a zatem niektóre infekcje mogą stymulować tworzenie przeciwciał immunologicznych przeciwko czerwonym krwinkom z grup A i B.

Drugim ważnym miejscem w praktyce medycznej jest podział krwi na grupy zgodnie z zawartością w niej izoantygenów układu Rh (Rhesus - Rhesus). Ten jeden z najbardziej złożonych układów krwi (obejmujący ponad 20 izoantygenów) został odkryty w 1940 r. Za pomocą czerwonych krwinek uzyskanych od małp rezus. Stwierdzono, że u 85% ludzi czerwone krwinki zawierają czynnik Rh (czynnik Rh), au 15% jest nieobecny. W zależności od obecności lub nieobecności czynnika Rh ludzie warunkowo dzielą się na dwie grupy - Rh dodatnie i Rh ujemne. Konflikt Rhesus, przejawiający się w postaci choroby hemolitycznej noworodków, może wystąpić, gdy w ciele matki Rh-ujemnej powstają przeciwciała przeciwko temu antygenowi pod wpływem antygenu płodowego odziedziczonego po ojcu Rh-dodatnim, które z kolei wpływają na czerwone krwinki płodu, powodować ich hemolizę (zniszczenie). Konflikt Rhesus może również rozwinąć się po wielokrotnym transfuzji krwi dodatniej Rh u osób z krwią ujemną Rh.

Oprócz izoantygenów zawartych w erytrocytach, w innych składnikach krwi, znajdują się izoantygeny, które są charakterystyczne tylko dla nich. W ten sposób ustalono istnienie grup leukocytów łączących więcej niż 40 antygenów leukocytów.

Badanie izoantygenów ludzkiej krwi jest stosowane w różnych dziedzinach medycyny, w genetyce, antropologii i jest szeroko stosowane w medycynie sądowej, w praktyce medycyny sądowej. Ponieważ właściwości antygenowe krwi dzieci są ściśle określone w zależności od grupy krwi rodziców, pozwala to na przykład w praktyce sądowej rozwiązywać złożone problemy spornego ojcostwa. Mężczyzna jest wykluczony jako ojciec, jeśli on i matka nie mają antygenu, który ma dziecko (ponieważ dziecko nie może mieć antygenu nieobecnego u obojga rodziców) lub jeśli dziecko nie ma antygenu, który powinien zostać mu przekazany, na przykład: mężczyzna z grupą krwi AB (IV) nie może mieć dziecka z grupą krwi 0 (I).

Grupy krwi są określane przez wykrywanie izoantygenów w czerwonych krwinkach przy użyciu standardowych surowic. Aby uniknąć błędów, reakcję przeprowadza się przy użyciu dwóch próbek (z dwóch różnych serii) standardowej surowicy każdej grupy.

Jakie są rodzaje krwi??

Rodzaje grup krwi:

Istnieją 4 grupy krwi: OI, AII, BIII, ABIV. Grupowe cechy ludzkiej krwi są stałym znakiem, odziedziczone, występują w okresie prenatalnym i nie zmieniają się przez całe życie lub pod wpływem chorób.

Istnieją 4 grupy krwi: OI, AII, BIII, ABIV. Grupowe cechy ludzkiej krwi są stałym znakiem, odziedziczone, występują w okresie prenatalnym i nie zmieniają się przez całe życie lub pod wpływem chorób.

Stwierdzono, że reakcja aglutynacji zachodzi, gdy antygeny jednej grupy krwi (zwane aglutynogenami) są ze sobą sklejane, które znajdują się w czerwonych krwinkach - czerwonych krwinkach z przeciwciałami innej grupy (zwanymi agglutyninami) zlokalizowanymi w osoczu - ciekłej części krwi. Podział krwi według układu AB0 na cztery grupy opiera się na fakcie, że krew może zawierać antygeny (aglutynogeny) A i B, a także przeciwciała (aglutyniny) α (alfa lub anty-A) i β (beta lub anty-B).

Pierwsza grupa krwi to 0 (I)

Grupa I - nie zawiera aglutynogenów (antygenów), ale zawiera aglutyniny (przeciwciała) α i β. Jest oznaczony przez 0 (I). Ponieważ ta grupa nie zawiera obcych cząstek (antygenów), może być przetoczona przez wszystkich ludzi. Osoba z tą grupą krwi jest uniwersalnym dawcą.

Uważa się, że jest to najstarsza grupa krwi lub grupa „łowców”, którzy powstali od 60 000 do 40 000 lat przed naszą erą, w erze neandertalczyków i kromaniończyków, którzy wiedzieli tylko, jak zbierać żywność i polować. Ludzie z pierwszą grupą krwi mają nieodłączne cechy lidera.

Druga grupa krwi A β (II)

Grupa II zawiera aglutynogen (antygen) A i aglutyninę β (przeciwciała przeciwko aglutynogenowi B). Dlatego może być przetoczony tylko do grup, które nie zawierają antygenu B - są to grupy I i II.

Ta grupa pojawiła się później niż pierwsza, między 25000 a 15000 pne, kiedy człowiek zaczął rozwijać rolnictwo. W Europie jest szczególnie wiele osób z drugą grupą krwi. Uważa się, że ludzie z tą grupą krwi są również podatni na przywództwo, ale bardziej elastycznie komunikują się z innymi niż ludzie, którzy mają pierwszą grupę krwi.

Trzecia grupa krwi Bα (III)

Grupa III zawiera aglutynogen (antygen) B i aglutyninę α (przeciwciała przeciwko aglutynogenowi A). Dlatego może być przetoczony tylko do grup, które nie zawierają antygenu A - są to grupy I i III.

Trzecia grupa pojawiła się około 15000 pne, kiedy ludzie zaczęli zaludniać bardziej północne zimne regiony. Po raz pierwszy ta grupa krwi pojawiła się w rasie mongoloidalnej. Z czasem przewoźnicy grupy zaczęli przenosić się na kontynent europejski. A dziś w Azji i Europie Wschodniej jest wielu ludzi z taką krwią. Osoby z tą grupą krwi są zwykle cierpliwe i bardzo wydajne..

Czwarta grupa krwi AB0 (IV)

Grupa krwi IV zawiera aglutynogeny (antygeny) A i B, ale zawiera aglutyniny (przeciwciała). Dlatego może być przetoczony tylko tym, którzy mają tę samą czwartą grupę krwi. Ale ponieważ we krwi takich ludzi nie ma przeciwciał, które mogłyby się skleić z przeciwciałami wprowadzonymi z zewnątrz, można je przetaczać krwią dowolnej grupy. Ludzie z czwartą grupą krwi są uniwersalnymi odbiorcami..

Czwarta grupa jest najnowszą z czterech grup ludzkiej krwi. Pojawił się mniej niż 1000 lat temu w wyniku mieszanki Indoeuropejczyków, nosicieli pierwszej grupy i Mongołów, nosicieli trzeciej grupy. Ona jest rzadka.

W OI grupy krwi nie ma aglutynogenów, są obie aglutyniny, formuła serologiczna tej grupy to OI; krew grupy AN zawiera aglutynogen A i aglutyninę beta, wzór serologiczny to AII; krew grupy GS zawiera agglutynogen B i agglutyninę alfa, wzór serologiczny to BIII; krew z grupy ABIV zawiera aglutynogeny A i B, bez aglutynin, formuła serologiczna - ABIV.

Przez aglutynację rozumiemy wiązanie czerwonych krwinek i ich zniszczenie. „Aglutynacja (późno łacińskie słowo aglutinatio - wiązanie) - wiązanie i wytrącanie cząstek ciałek - bakterii, czerwonych krwinek, płytek krwi, komórek tkankowych, ciałek aktywnych chemicznie cząstek z antygenami lub przeciwciałami zaadsorbowanymi na nich zawieszonymi w medium elektrolitowym”

Grupa krwi (fenotyp) jest dziedziczona zgodnie z prawami genetyki i jest określona przez zestaw genów (genotyp) uzyskany z chromosomu matczynego i ojcowskiego. Osoba może mieć tylko te antygeny krwi, które są dostępne dla jego rodziców. Dziedziczenie grup krwi według systemu ABO jest określane przez trzy geny - A, B i O. Każdy chromosom może mieć tylko jeden gen, więc dziecko otrzymuje tylko dwa geny od rodziców (jeden od matki, drugi od ojca), które powodują pojawienie się dwóch czerwonych krwinek antygeny układu ABO. Na ryc. 2 pokazuje schemat dziedziczenia grup krwi zgodnie z systemem ABO.

Antygeny krwi pojawiają się w 2-3 miesiącu życia płodowego i są dobrze zdefiniowane przez narodziny dziecka. Naturalne przeciwciała są wykrywane od 3 miesiąca po urodzeniu i osiągają maksymalne miano w ciągu 5-10 lat.

Schemat dziedziczenia grup krwi zgodnie z systemem ABO

Może wydawać się dziwne, że grupa krwi może określić, jak dobrze ciało wchłania określone pokarmy, jednak medycyna potwierdza fakt, że istnieją choroby, które najczęściej występują u osób z określonej grupy krwi.

Metodę odżywiania według grup krwi opracował amerykański lekarz Peter D'Adamo. Według jego teorii strawność pokarmu, skuteczność jego wykorzystania przez organizm jest bezpośrednio związana z cechami genetycznymi człowieka, z jego grupą krwi. Aby normalnie funkcjonować układ odpornościowy i trawienny, osoba musi jeść pokarmy odpowiednie dla jej grupy krwi. Innymi słowy, żywność, którą jego przodkowie jedli w czasach starożytnych. Wykluczenie z diety substancji niezgodnych z krwią zmniejsza żużel organizmu, poprawia funkcjonowanie narządów wewnętrznych.

Rodzaje aktywności w zależności od grup krwi

Wyniki badań grup krwi wyróżniają się tym samym wśród innych dowodów „pokrewieństwa” i ponownie potwierdzają tezę o jednym pochodzeniu rodzaju ludzkiego.

Różne grupy pojawiły się u ludzi w wyniku mutacji. Mutacja jest spontaniczną zmianą w dziedzicznym materiale, która zdecydowanie wpływa na zdolność przetrwania żywego stworzenia. Człowiek jako całość jest wynikiem niezliczonych mutacji. Fakt, że człowiek wciąż istnieje, świadczy o tym, że przez cały czas wiedział, jak dostosować się do środowiska i dawać potomstwo. Grupy krwi występowały również w postaci mutacji i selekcji naturalnej..

Pojawienie się różnic rasowych wiąże się z sukcesami w produkcji osiągniętymi w środkowej i nowej epoce kamienia (mezolityczny i neolityczny); sukcesy te umożliwiły szerokie zasiedlenie ludności w różnych strefach klimatycznych. Różnorodne warunki klimatyczne wpłynęły zatem na różne grupy ludzi, zmieniając ich bezpośrednio lub pośrednio i wpływając na zdolność danej osoby do pracy. Praca społeczna nabierała na wadze w porównaniu z warunkami naturalnymi, a każda rasa powstawała na ograniczonym obszarze pod szczególnym wpływem warunków naturalnych i społecznych. Tak więc przeplatanie się względnych mocnych i słabych stron rozwoju kultury materialnej tamtych czasów spowodowało pojawienie się różnic rasowych między ludźmi w warunkach, w których środowisko zdominowało człowieka.

Od epoki kamienia łupanego, dzięki dalszym postępom w produkcji, ludzie w pewnym stopniu uwolnili się od bezpośredniego wpływu środowiska. Mieszali się i wędrowali razem. Dlatego współczesne warunki życia często nie mają już żadnego związku z różnymi konstytucjami rasowymi grup ludzkich. Ponadto dostosowanie do warunków środowiskowych, które omówiono powyżej, było, ale pod wieloma względami pośrednie. Bezpośrednie konsekwencje adaptacji do środowiska doprowadziły do ​​dalszych modyfikacji, które były związane zarówno z morfologią, jak i fizjologicznie. Przyczyny występowania cech rasowych należy zatem poszukiwać jedynie pośrednio w środowisku zewnętrznym lub w działalności człowieka w procesie produkcyjnym..

Grupa krwi I (0) - łowca

Ewolucja układu pokarmowego i obrony immunologicznej organizmu trwała kilkadziesiąt tysięcy lat. Około 40 000 lat temu, na początku górnego paleolitu, neandertalczycy ustąpili miejsca kopalnym typom współczesnego człowieka. Najczęstszym z nich był Cro-Magnon (od nazwy groty Cro-Magnon w Dordogne na południu Francji), który wyróżniał się wyraźnymi rysami rasy kaukaskiej. W rzeczywistości w epoce górnego paleolitu powstały wszystkie trzy współczesne duże rasy: rasy kaukoidalnej, negroidalnej i mongoloidalnej. Zgodnie z teorią Polaka Ludwika Hirsstsfelda ludzie kopalni wszystkich trzech ras mieli tę samą grupę krwi - 0 (I), a wszystkie inne grupy krwi zostały wyizolowane poprzez mutację od „prymitywnego” naszych prymitywnych przodków. Cro-Magnons udoskonalił metody zbiorowego polowania na mamuty i niedźwiedzie jaskiniowe, znane ich poprzednikom, neandertalczykom. Z czasem człowiek stał się najinteligentniejszym i najniebezpieczniejszym drapieżnikiem w przyrodzie. Głównym źródłem energii dla myśliwych Cro-Magnon było mięso, czyli białko zwierzęce. Przewód pokarmowy Cro-Magnon najlepiej nadawał się do trawienia dużej ilości mięsa - dlatego u współczesnych ludzi typu 0 kwasowość soku żołądkowego jest nieco wyższa niż u osób z innymi grupami krwi. Cro-Magnons miał silny i stabilny układ odpornościowy, co pozwoliło im łatwo poradzić sobie z prawie każdą infekcją. Jeśli średnia długość życia neandertalczyków wynosiła średnio dwadzieścia jeden lat, Cro-Magnons żyli znacznie dłużej. W trudnych warunkach prymitywnego życia tylko najsilniejsze i najbardziej mobilne osoby mogą przetrwać i przetrwać. W każdej grupie krwi na poziomie genetycznym zakodowane są najważniejsze informacje o stylu życia naszych przodków, w tym aktywność mięśni i, na przykład, rodzaj żywienia. Dlatego współcześni nosiciele grupy krwi 0 (I) (obecnie do 40% światowej populacji należy do typu 0) wolą uprawiać sporty agresywne i ekstremalne!

Grupa krwi II (A) - agrarna (oracz)

Pod koniec epoki lodowcowej mezolit został zastąpiony paleolitem. Tak zwana „środkowa epoka kamienia” trwała od XIV-XII do VI-V tysiąclecia pne Wzrost liczby ludności i nieuniknione zniszczenie dużych zwierząt doprowadziły do ​​tego, że polowanie nie mogło już wyżywić ludzi. Kolejny kryzys w historii ludzkiej cywilizacji przyczynił się do rozwoju rolnictwa i przejścia do trwałego osadnictwa. Globalna zmiana stylu życia, aw konsekwencji rodzaj żywności, pociągnęła za sobą dalszą ewolucję układu trawiennego i odpornościowego. I znowu najsilniejsi przeżyli. W warunkach stłoczenia i życia w społeczności agrarnej przeżył tylko ten, którego układ odpornościowy był w stanie poradzić sobie z infekcjami charakterystycznymi dla społeczności. Wraz z dalszą restrukturyzacją przewodu pokarmowego, kiedy głównym źródłem energii nie było zwierzęce, ale białko roślinne, wszystko to doprowadziło do pojawienia się „krwi agrarno-wegetariańskiej” grupy krwi A (II). Wielka migracja ludów indoeuropejskich do Europy doprowadziła do tego, że obecnie ludzie typu A dominują w Europie Zachodniej. W przeciwieństwie do agresywnych „myśliwych” właściciele grupy krwi A (II) są bardziej przystosowani do przetrwania w gęsto zaludnionych regionach. Z czasem gen A stał się, jeśli nie oznaką typowego mieszkańca miasta, gwarancją przetrwania podczas epidemii dżumy i cholery, która kosiła kiedyś połowę Europy (według najnowszych badań europejskich immunologów, przeważnie ludzie typu A przeżyli po średniowiecznej pandemii). Zdolność i potrzeba koegzystencji z ich rodzajem, mniej agresywności, więcej kontaktu, to znaczy wszystko, co nazywamy społeczno-psychologiczną stabilnością osoby, jest nieodłączne od właścicieli grupy krwi A (II) ponownie na poziomie genów. Dlatego ludzie w typie A w zdecydowanej większości wolą uprawiać sport intelektualny i wybierając jeden ze stylów sztuk walki, wolą nie karate, ale, powiedzmy, aikido.

Grupa krwi III (B) - Barbarzyńca (Nomad)

Uważa się, że przodek genu grupy B znajduje się u podnóża Himalajów Zachodnich w dzisiejszych Indiach i Pakistanie. Migracja plemion rolniczych i pasterskich z Afryki Wschodniej i ekspansja ekspansji wojowniczych koczowników mongoloidalnych na północ i północny wschód Europy doprowadziły do ​​powszechnego rozmieszczenia i penetracji genu B do wielu populacji, głównie Europy Wschodniej. Udomowienie konia i wynalezienie wozu sprawiło, że koczownicy byli szczególnie mobilni, a kolosalna populacja nawet w tym czasie pozwalała im dominować przez wiele tysiącleci w niekończących się stepach Eurazji od Mongolii i Uralu po współczesne Niemcy Wschodnie. Uprawiany od stuleci sposób produkcji, głównie hodowla bydła, z góry ustalił specjalną ewolucję nie tylko układu pokarmowego (w przeciwieństwie do typów 0 i A, mleko i produkty mleczne są uważane za nie mniej ważne u ludzi typu B niż produkty mięsne), ale także psychologii. Ciężkie warunki klimatyczne odcisnęły szczególny ślad na azjatyckim charakterze. Cierpliwość, determinacja i spokój do dziś są uważane za prawie główne cnoty na Wschodzie. Najwyraźniej może to tłumaczyć wybitne sukcesy Azjatów w niektórych sportach o średniej intensywności, które wymagają rozwinięcia szczególnej wytrzymałości, na przykład w badmintonie lub tenisie stołowym.

Grupa krwi IV (AB) - mieszana (nowoczesna)

Grupa krwi AB (IV) powstała w wyniku mieszanki Indoeuropejczyków - właścicieli genu A i barbarzyńskich nomadów - nosicieli genu B. Do chwili obecnej zarejestrowano tylko 6% Europejczyków z grupą krwi AB, która jest uważana za najmłodszą w systemie ABO. Analiza geochemiczna pozostałości kości z różnych grobów na terytorium współczesnej Europy przekonująco dowodzi, że już w VIII-IX wieku naszej ery nie było masowego mieszania grup A i B, a pierwsze poważne kontakty przedstawicieli powyższych grup miały miejsce w okresie masowej migracji ze Wschodu do Środkowej Europa i pochodzi z X-XI wieku. Unikalna grupa krwi AB (IV) polega na tym, że jej nosiciele odziedziczyli odporność immunologiczną obu grup. Typ AV jest wyjątkowo odporny na wszelkiego rodzaju choroby autoimmunologiczne i alergiczne, jednak niektórzy hematolodzy i immunolodzy uważają, że mieszane małżeństwo zwiększa predyspozycje osób typu AV do wielu chorób onkologicznych (jeśli rodzice są typu A-B, to prawdopodobieństwo urodzenia dziecka z grupą krwi AB wynosi około 25%). Mieszany rodzaj krwi charakteryzuje się również mieszanym rodzajem żywności, ze składnikiem „barbarzyńcy” wymagającym mięsa, a także „rolniczymi” korzeniami i niską kwasowością - dania wegetariańskie! Reakcja na stres typu AB jest podobna do tej wykazanej przez właścicieli grupy krwi A, dlatego ich preferencje sportowe w zasadzie pokrywają się, to znaczy zwykle osiągają największe sukcesy w sporcie intelektualnym i medytacyjnym, a także w pływaniu, wspinaczce górskiej i jazda na rowerze.

Jeśli interesuje Cię związek między grupami krwi a cechami ciała, zalecamy przeczytanie tego artykułu.

Obecnie istnieją dwie metody określania grup krwi. Proste - oznaczanie antygenów krwi za pomocą standardowych surowic izohemaglutynujących oraz klonów anty-A i anty-B. W przeciwieństwie do standardowych surowic, klony cykloniczne nie są produktami komórek ludzkich, w związku z tym wykluczone jest zanieczyszczenie leków wirusami zapalenia wątroby i HIV (ludzki wirus niedoboru odporności). Druga metoda to metoda krzyżowa, która polega na oznaczeniu aglutynogenów przy użyciu jednej ze wskazanych metod z dodatkowym oznaczeniem aglutynin przy użyciu standardowych czerwonych krwinek.

Oznaczanie grup krwi za pomocą standardowych surowic izohemaglutynujących

Aby określić grupy krwi, stosuje się standardowe surowicy izohemaglutynujące. W surowicy znajdują się aglutyniny, które są przeciwciałami wszystkich 4 grup krwi, a ich aktywność określa miano.

Technika uzyskiwania surowicy i określania miana jest następująca. Do ich przygotowania stosuje się krew dawcy. Po obronie krwi, osuszeniu i defibrylacji osocza konieczne jest określenie miana (rozcieńczenia), tj. Aktywności surowic izohemaglutynujących. W tym celu pobiera się kilka probówek wirówkowych, w których surowicę rozcieńcza się. Początkowo do czystych probówek dodaje się 1 ml roztworu soli fizjologicznej. 1 ml surowicy testowej dodaje się do pierwszej probówki z solą fizjologiczną, ciecze miesza się, stosunek cieczy w pierwszej probówce wynosi 1: 1. Następnie 1 ml mieszaniny z pierwszej probówki przenosi się do drugiej, wszystko to miesza się, uzyskując stosunek 1: 2. Następnie 1 ml płynu z drugiej probówki przenosi się do trzeciej probówki, miesza, stosunek wynosi 1: 4. Zatem rozcieńczenie surowicy trwa do 1: 256.

Następnym krokiem jest określenie miana rozcieńczonej surowicy. Z każdej rurki na płaszczyznę nakładane są 2 duże krople. Oczywiście heteropgrupowe krwinki czerwone (w stosunku 1 do 10) są dodawane do każdej kropli, mieszane, odczekaj 3-5 minut. Następnie określ ostatnią kroplę, w której nastąpiła aglutynacja. Jest to największe rozcieńczenie i miano hemaglutynującej surowicy. Miano nie powinno być niższe niż 1:32. Przechowywanie standardowych surowic jest dozwolone przez 3 miesiące w temperaturze od + 4 ° C do + 6 ° C z okresowym monitorowaniem po 3 tygodniach.

Metoda określania grup krwi

Na płytce lub dowolnej białej płytce o zwilżalnej powierzchni konieczne jest zastosowanie cyfrowego oznaczenia grupy surowicy i jej wzoru serologicznego w następującej kolejności od lewej do prawej: I II, III. Będzie to wymagane do ustalenia badanej grupy krwi..

Standardowy system surowicy ABO z każdej grupy dwóch różnych serii nakłada się na specjalną tabletkę lub płytkę pod odpowiednimi oznaczeniami, aby uzyskać dwa rzędy dwóch dużych kropli (0,1 ml). Badaną krew nakłada się jedną małą kroplę (0,01 ml) obok każdej kropli surowicy i krew miesza się z surowicą (stosunek surowicy do krwi wynosi 1 do 10). Reakcja w każdej kropli może być dodatnia (obecność aglutynacji krwinek czerwonych) i ujemna (brak aglutynacji). Wynik ocenia się w zależności od reakcji ze standardowymi surowicami I, II, III. Oceń wynik po 3-5 minutach. Różne kombinacje wyników dodatnich i ujemnych umożliwiają ocenę przynależności do grupy badanej krwi na podstawie dwóch serii standardowych surowic.

Istnieją 4 grupy krwi: OI, AII, BIII, ABIV. Grupowe cechy ludzkiej krwi są stałym znakiem, odziedziczone, występują w okresie prenatalnym i nie zmieniają się przez całe życie lub pod wpływem chorób.

Stwierdzono, że reakcja aglutynacji zachodzi, gdy antygeny jednej grupy krwi (zwane aglutynogenami) są ze sobą sklejane, które znajdują się w czerwonych krwinkach - czerwonych krwinkach z przeciwciałami innej grupy (zwanymi agglutyninami) zlokalizowanymi w osoczu - ciekłej części krwi. Podział krwi według układu AB0 na cztery grupy opiera się na fakcie, że krew może zawierać antygeny (aglutynogeny) A i B, a także przeciwciała (aglutyniny) α (alfa lub anty-A) i β (beta lub anty-B).

Pierwsza grupa krwi to 0 (I)

Grupa I - nie zawiera aglutynogenów (antygenów), ale zawiera aglutyniny (przeciwciała) α i β. Jest oznaczony przez 0 (I). Ponieważ ta grupa nie zawiera obcych cząstek (antygenów), może być przetoczona przez wszystkich ludzi. Osoba z tą grupą krwi jest uniwersalnym dawcą.

Uważa się, że jest to najstarsza grupa krwi lub grupa „łowców”, którzy powstali od 60 000 do 40 000 lat przed naszą erą, w erze neandertalczyków i kromaniończyków, którzy wiedzieli tylko, jak zbierać żywność i polować. Ludzie z pierwszą grupą krwi mają nieodłączne cechy lidera.

Druga grupa krwi A β (II)

Grupa II zawiera aglutynogen (antygen) A i aglutyninę β (przeciwciała przeciwko aglutynogenowi B). Dlatego może być przetoczony tylko do grup, które nie zawierają antygenu B - są to grupy I i II.

Ta grupa pojawiła się później niż pierwsza, między 25000 a 15000 pne, kiedy człowiek zaczął rozwijać rolnictwo. W Europie jest szczególnie wiele osób z drugą grupą krwi. Uważa się, że ludzie z tą grupą krwi są również podatni na przywództwo, ale bardziej elastycznie komunikują się z innymi niż ludzie, którzy mają pierwszą grupę krwi.

Trzecia grupa krwi Bα (III)

Grupa III zawiera aglutynogen (antygen) B i aglutyninę α (przeciwciała przeciwko aglutynogenowi A). Dlatego może być przetoczony tylko do grup, które nie zawierają antygenu A - są to grupy I i III.

Trzecia grupa pojawiła się około 15000 pne, kiedy ludzie zaczęli zaludniać bardziej północne zimne regiony. Po raz pierwszy ta grupa krwi pojawiła się w rasie mongoloidalnej. Z czasem przewoźnicy grupy zaczęli przenosić się na kontynent europejski. A dziś w Azji i Europie Wschodniej jest wielu ludzi z taką krwią. Osoby z tą grupą krwi są zwykle cierpliwe i bardzo wydajne..

Czwarta grupa krwi AB0 (IV)

Grupa krwi IV zawiera aglutynogeny (antygeny) A i B, ale zawiera aglutyniny (przeciwciała). Dlatego może być przetoczony tylko tym, którzy mają tę samą czwartą grupę krwi. Ale ponieważ we krwi takich ludzi nie ma przeciwciał, które mogłyby się skleić z przeciwciałami wprowadzonymi z zewnątrz, można je przetaczać krwią dowolnej grupy. Ludzie z czwartą grupą krwi są uniwersalnymi odbiorcami..

Czwarta grupa jest najnowszą z czterech grup ludzkiej krwi. Pojawił się mniej niż 1000 lat temu w wyniku mieszanki Indoeuropejczyków, nosicieli pierwszej grupy i Mongołów, nosicieli trzeciej grupy. Ona jest rzadka.

W OI grupy krwi nie ma aglutynogenów, są obie aglutyniny, formuła serologiczna tej grupy to OI; krew grupy AN zawiera aglutynogen A i aglutyninę beta, wzór serologiczny to AII; krew grupy GS zawiera agglutynogen B i agglutyninę alfa, wzór serologiczny to BIII; krew z grupy ABIV zawiera aglutynogeny A i B, bez aglutynin, formuła serologiczna - ABIV.

Przez aglutynację rozumiemy wiązanie czerwonych krwinek i ich zniszczenie. „Aglutynacja (późno łacińskie słowo aglutinatio - wiązanie) - wiązanie i wytrącanie cząstek ciałek - bakterii, czerwonych krwinek, płytek krwi, komórek tkankowych, ciałek aktywnych chemicznie cząstek z antygenami lub przeciwciałami zaadsorbowanymi na nich zawieszonymi w medium elektrolitowym”

Grupa krwi (fenotyp) jest dziedziczona zgodnie z prawami genetyki i jest określona przez zestaw genów (genotyp) uzyskany z chromosomu matczynego i ojcowskiego. Osoba może mieć tylko te antygeny krwi, które są dostępne dla jego rodziców. Dziedziczenie grup krwi według systemu ABO jest określane przez trzy geny - A, B i O. Każdy chromosom może mieć tylko jeden gen, więc dziecko otrzymuje tylko dwa geny od rodziców (jeden od matki, drugi od ojca), które powodują pojawienie się dwóch czerwonych krwinek antygeny układu ABO. Na ryc. 2 pokazuje schemat dziedziczenia grup krwi zgodnie z systemem ABO.

Antygeny krwi pojawiają się w 2-3 miesiącu życia płodowego i są dobrze zdefiniowane przez narodziny dziecka. Naturalne przeciwciała są wykrywane od 3 miesiąca po urodzeniu i osiągają maksymalne miano w ciągu 5-10 lat.

Schemat dziedziczenia grup krwi zgodnie z systemem ABO

Może wydawać się dziwne, że grupa krwi może określić, jak dobrze ciało wchłania określone pokarmy, jednak medycyna potwierdza fakt, że istnieją choroby, które najczęściej występują u osób z określonej grupy krwi.

Metodę odżywiania według grup krwi opracował amerykański lekarz Peter D'Adamo. Według jego teorii strawność pokarmu, skuteczność jego wykorzystania przez organizm jest bezpośrednio związana z cechami genetycznymi człowieka, z jego grupą krwi. Aby normalnie funkcjonować układ odpornościowy i trawienny, osoba musi jeść pokarmy odpowiednie dla jej grupy krwi. Innymi słowy, żywność, którą jego przodkowie jedli w czasach starożytnych. Wykluczenie z diety substancji niezgodnych z krwią zmniejsza żużel organizmu, poprawia funkcjonowanie narządów wewnętrznych.

Rodzaje aktywności w zależności od grup krwi

Wyniki badań grup krwi wyróżniają się tym samym wśród innych dowodów „pokrewieństwa” i ponownie potwierdzają tezę o jednym pochodzeniu rodzaju ludzkiego.

Różne grupy pojawiły się u ludzi w wyniku mutacji. Mutacja jest spontaniczną zmianą w dziedzicznym materiale, która zdecydowanie wpływa na zdolność przetrwania żywego stworzenia. Człowiek jako całość jest wynikiem niezliczonych mutacji. Fakt, że człowiek wciąż istnieje, świadczy o tym, że przez cały czas wiedział, jak dostosować się do środowiska i dawać potomstwo. Grupy krwi występowały również w postaci mutacji i selekcji naturalnej..

Pojawienie się różnic rasowych wiąże się z sukcesami w produkcji osiągniętymi w środkowej i nowej epoce kamienia (mezolityczny i neolityczny); sukcesy te umożliwiły szerokie zasiedlenie ludności w różnych strefach klimatycznych. Różnorodne warunki klimatyczne wpłynęły zatem na różne grupy ludzi, zmieniając ich bezpośrednio lub pośrednio i wpływając na zdolność danej osoby do pracy. Praca społeczna nabierała na wadze w porównaniu z warunkami naturalnymi, a każda rasa powstawała na ograniczonym obszarze pod szczególnym wpływem warunków naturalnych i społecznych. Tak więc przeplatanie się względnych mocnych i słabych stron rozwoju kultury materialnej tamtych czasów spowodowało pojawienie się różnic rasowych między ludźmi w warunkach, w których środowisko zdominowało człowieka.

Od epoki kamienia łupanego, dzięki dalszym postępom w produkcji, ludzie w pewnym stopniu uwolnili się od bezpośredniego wpływu środowiska. Mieszali się i wędrowali razem. Dlatego współczesne warunki życia często nie mają już żadnego związku z różnymi konstytucjami rasowymi grup ludzkich. Ponadto dostosowanie do warunków środowiskowych, które omówiono powyżej, było, ale pod wieloma względami pośrednie. Bezpośrednie konsekwencje adaptacji do środowiska doprowadziły do ​​dalszych modyfikacji, które były związane zarówno z morfologią, jak i fizjologicznie. Przyczyny występowania cech rasowych należy zatem poszukiwać jedynie pośrednio w środowisku zewnętrznym lub w działalności człowieka w procesie produkcyjnym..

Grupa krwi I (0) - łowca

Ewolucja układu pokarmowego i obrony immunologicznej organizmu trwała kilkadziesiąt tysięcy lat. Około 40 000 lat temu, na początku górnego paleolitu, neandertalczycy ustąpili miejsca kopalnym typom współczesnego człowieka. Najczęstszym z nich był Cro-Magnon (od nazwy groty Cro-Magnon w Dordogne na południu Francji), który wyróżniał się wyraźnymi rysami rasy kaukaskiej. W rzeczywistości w epoce górnego paleolitu powstały wszystkie trzy współczesne duże rasy: rasy kaukoidalnej, negroidalnej i mongoloidalnej. Zgodnie z teorią Polaka Ludwika Hirsstsfelda ludzie kopalni wszystkich trzech ras mieli tę samą grupę krwi - 0 (I), a wszystkie inne grupy krwi zostały wyizolowane poprzez mutację od „prymitywnego” naszych prymitywnych przodków. Cro-Magnons udoskonalił metody zbiorowego polowania na mamuty i niedźwiedzie jaskiniowe, znane ich poprzednikom, neandertalczykom. Z czasem człowiek stał się najinteligentniejszym i najniebezpieczniejszym drapieżnikiem w przyrodzie. Głównym źródłem energii dla myśliwych Cro-Magnon było mięso, czyli białko zwierzęce. Przewód pokarmowy Cro-Magnon najlepiej nadawał się do trawienia dużej ilości mięsa - dlatego u współczesnych ludzi typu 0 kwasowość soku żołądkowego jest nieco wyższa niż u osób z innymi grupami krwi. Cro-Magnons miał silny i stabilny układ odpornościowy, co pozwoliło im łatwo poradzić sobie z prawie każdą infekcją. Jeśli średnia długość życia neandertalczyków wynosiła średnio dwadzieścia jeden lat, Cro-Magnons żyli znacznie dłużej. W trudnych warunkach prymitywnego życia tylko najsilniejsze i najbardziej mobilne osoby mogą przetrwać i przetrwać. W każdej grupie krwi na poziomie genetycznym zakodowane są najważniejsze informacje o stylu życia naszych przodków, w tym aktywność mięśni i, na przykład, rodzaj żywienia. Dlatego współcześni nosiciele grupy krwi 0 (I) (obecnie do 40% światowej populacji należy do typu 0) wolą uprawiać sporty agresywne i ekstremalne!

Grupa krwi II (A) - agrarna (oracz)

Pod koniec epoki lodowcowej mezolit został zastąpiony paleolitem. Tak zwana „środkowa epoka kamienia” trwała od XIV-XII do VI-V tysiąclecia pne Wzrost liczby ludności i nieuniknione zniszczenie dużych zwierząt doprowadziły do ​​tego, że polowanie nie mogło już wyżywić ludzi. Kolejny kryzys w historii ludzkiej cywilizacji przyczynił się do rozwoju rolnictwa i przejścia do trwałego osadnictwa. Globalna zmiana stylu życia, aw konsekwencji rodzaj żywności, pociągnęła za sobą dalszą ewolucję układu trawiennego i odpornościowego. I znowu najsilniejsi przeżyli. W warunkach stłoczenia i życia w społeczności agrarnej przeżył tylko ten, którego układ odpornościowy był w stanie poradzić sobie z infekcjami charakterystycznymi dla społeczności. Wraz z dalszą restrukturyzacją przewodu pokarmowego, kiedy głównym źródłem energii nie było zwierzęce, ale białko roślinne, wszystko to doprowadziło do pojawienia się „krwi agrarno-wegetariańskiej” grupy krwi A (II). Wielka migracja ludów indoeuropejskich do Europy doprowadziła do tego, że obecnie ludzie typu A dominują w Europie Zachodniej. W przeciwieństwie do agresywnych „myśliwych” właściciele grupy krwi A (II) są bardziej przystosowani do przetrwania w gęsto zaludnionych regionach. Z czasem gen A stał się, jeśli nie oznaką typowego mieszkańca miasta, gwarancją przetrwania podczas epidemii dżumy i cholery, która kosiła kiedyś połowę Europy (według najnowszych badań europejskich immunologów, przeważnie ludzie typu A przeżyli po średniowiecznej pandemii). Zdolność i potrzeba koegzystencji z ich rodzajem, mniej agresywności, więcej kontaktu, to znaczy wszystko, co nazywamy społeczno-psychologiczną stabilnością osoby, jest nieodłączne od właścicieli grupy krwi A (II) ponownie na poziomie genów. Dlatego ludzie w typie A w zdecydowanej większości wolą uprawiać sport intelektualny i wybierając jeden ze stylów sztuk walki, wolą nie karate, ale, powiedzmy, aikido.

Grupa krwi III (B) - Barbarzyńca (Nomad)

Uważa się, że przodek genu grupy B znajduje się u podnóża Himalajów Zachodnich w dzisiejszych Indiach i Pakistanie. Migracja plemion rolniczych i pasterskich z Afryki Wschodniej i ekspansja ekspansji wojowniczych koczowników mongoloidalnych na północ i północny wschód Europy doprowadziły do ​​powszechnego rozmieszczenia i penetracji genu B do wielu populacji, głównie Europy Wschodniej. Udomowienie konia i wynalezienie wozu sprawiło, że koczownicy byli szczególnie mobilni, a kolosalna populacja nawet w tym czasie pozwalała im dominować przez wiele tysiącleci w niekończących się stepach Eurazji od Mongolii i Uralu po współczesne Niemcy Wschodnie. Uprawiany od stuleci sposób produkcji, głównie hodowla bydła, z góry ustalił specjalną ewolucję nie tylko układu pokarmowego (w przeciwieństwie do typów 0 i A, mleko i produkty mleczne są uważane za nie mniej ważne u ludzi typu B niż produkty mięsne), ale także psychologii. Ciężkie warunki klimatyczne odcisnęły szczególny ślad na azjatyckim charakterze. Cierpliwość, determinacja i spokój do dziś są uważane za prawie główne cnoty na Wschodzie. Najwyraźniej może to tłumaczyć wybitne sukcesy Azjatów w niektórych sportach o średniej intensywności, które wymagają rozwinięcia szczególnej wytrzymałości, na przykład w badmintonie lub tenisie stołowym.

Grupa krwi IV (AB) - mieszana (nowoczesna)

Grupa krwi AB (IV) powstała w wyniku mieszanki Indoeuropejczyków - właścicieli genu A i barbarzyńskich nomadów - nosicieli genu B. Do chwili obecnej zarejestrowano tylko 6% Europejczyków z grupą krwi AB, która jest uważana za najmłodszą w systemie ABO. Analiza geochemiczna pozostałości kości z różnych grobów na terytorium współczesnej Europy przekonująco dowodzi, że już w VIII-IX wieku naszej ery nie było masowego mieszania grup A i B, a pierwsze poważne kontakty przedstawicieli powyższych grup miały miejsce w okresie masowej migracji ze Wschodu do Środkowej Europa i pochodzi z X-XI wieku. Unikalna grupa krwi AB (IV) polega na tym, że jej nosiciele odziedziczyli odporność immunologiczną obu grup. Typ AV jest wyjątkowo odporny na wszelkiego rodzaju choroby autoimmunologiczne i alergiczne, jednak niektórzy hematolodzy i immunolodzy uważają, że mieszane małżeństwo zwiększa predyspozycje osób typu AV do wielu chorób onkologicznych (jeśli rodzice są typu A-B, to prawdopodobieństwo urodzenia dziecka z grupą krwi AB wynosi około 25%). Mieszany rodzaj krwi charakteryzuje się również mieszanym rodzajem żywności, ze składnikiem „barbarzyńcy” wymagającym mięsa, a także „rolniczymi” korzeniami i niską kwasowością - dania wegetariańskie! Reakcja na stres typu AB jest podobna do tej wykazanej przez właścicieli grupy krwi A, dlatego ich preferencje sportowe w zasadzie pokrywają się, to znaczy zwykle osiągają największe sukcesy w sporcie intelektualnym i medytacyjnym, a także w pływaniu, wspinaczce górskiej i jazda na rowerze.

Ważne Jest, Aby Zdawać Sobie Sprawę Z Dystonią

O Nas

Niedokrwistość (niedokrwistość) u dziecka to grupa zespołów klinicznych i hematologicznych, których częstym objawem jest zmniejszenie stężenia hemoglobiny we krwi.